เรือนที่หมิงซีพำนักอยู่ในตำหนักบูรพายังคงมีชื่อว่าเรือนฉงฮวา
ไม่เพียงแต่นาง เรือนของพระชายารองและเหลียงเยวี่ยนคนอื่น ๆ ก็เปลี่ยนชื่อให้เหมือนกับจวนของพวกนาง
ได้ยินว่าเป็นพระบัญชาขององค์รัชทายาท เพื่อแสดงให้เห็นว่าพระองค์ทรงให้ความสำคัญกับพิธีอภิเษกครั้งนี้
ไม่ว่าความจริงจะเป็นเช่นไร พระชายารองและเหลียงเยวี่ยนทั้งหลาย รวมถึงตระกูลเบื้องหลัง ต่างซาบซึ้งจนหลั่งน้ำตา พากันสรรเสริญพระกรุณาธิคุณอันไพศาล
ก่อนหน้านี้ หมิงซียังคิดว่าองค์รัชทายาทรู้จักรักษาสมดุลได้ดี
กระทั่งเปิดผ้าคลุมหน้า นางยิ่งมองการตกแต่งห้องบรรทมก็ยิ่งรู้สึกคุ้นตา
หากไม่นับแพรแดงกับอักษรมงคล นี่มิใช่ห้องหอของนางในจวนโหวอู่ติ้งเหมือนกันทุกประการหรอกหรือ
หากเพียงเปลี่ยนชื่อเรือนก็ยังไม่นับว่าเป็นอะไร แต่การจัดแต่งห้องให้เหมือนที่พำนักของนางในจวนทุกกระเบียดนิ้ว เช่นนี้ย่อมแสดงว่าพระองค์ใส่พระทัยจริง ๆ
เพียงแต่วัตถุโบราณบนชั้นวางงดงามนั้นล้ำค่ากว่าเดิม เสื้อผ้าและกระโปรงในตู้ก็สวยงามมีมากมายกว่าเดิม ล้วนทอจากผ้าไหมบรรณาการ ทั้งลวดลายและรูปแบบยังเป็นแบบใหม่ล่าสุดในยามนี้
เครื่องประดับบนโต๊ะเครื่องแป้งล้วนประณีตงดงามยิ่งนัก เพียงปิ่นทองยอดประดับอัญมณีลายหงส์แทรกบุปผาก็เห็นได้ถึงฝีมืออันวิจิตร มีเพียงราชวงศ์เท่านั้นที่มีของเช่นนี้
หมิงซีพลิกเล่นขวดยานัตถุ์ใบหนึ่งในมือ ภาพนกสาลิกาเกาะกิ่งไม้ที่วาดด้วยสีดูมีชีวิตชีวา งดงามยิ่ง
ท่านป้าฉินกล่าวกับนางพร้อมรอยยิ้มว่า “เหนียงเหนียง ขวดยานัตถุ์ใบนี้เป็นฝีพระหัตถ์ขององค์รัชทายาทเพคะ”
“หืม?”
หมิงซีมองนางอย่างประหลาดใจ
“มิใช่เพียงขวดยานัตถุ์เท่านั้น ทั้งปิ่นหยก จี้หยก และตราประทับเล็ก ๆ ในตลับเครื่องประดับ ล้วนเป็นงานแกะสลักฝีพระหัตถ์ขององค์รัชทายาทเพคะ”
หมิงซี “……”
“การตกแต่งทุกอย่างในห้องบรรทมของเหนียงเหนียง องค์รัชทายาททรงจัดการด้วยพระองค์เอง มีเพียงของเหนียงเหนียงเท่านั้นเพคะ”