“หม่อมฉันคำนับฮองเฮา ขอฮองเฮาทรงพระเกษมสำราญเพคะ”
หมิงซีกับพระชายารองเฝิงคุกเข่าอยู่ด้านหน้าสุดคนละฝั่ง นำเหลียงเยวี่ยนทั้งสี่คุกเข่าถวายคำนับฮองเฮา
ฮองเฮาทอดพระเนตรเหล่าโฉมสะคราญเบื้องล่างที่งามราวดอกไม้ตูม ในพระทัยก็ยิ่งรู้สึกไม่สบอารมณ์และขัดเคือง
ล้วนเป็นนางจิ้งจอกน้อยที่คิดยั่วยวนองค์รัชทายาททั้งนั้น
ผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อหมิงซีกับคนอื่น ๆ คุกเข่าจนแทบชาที่ขา ฮองเฮาก็แค่นยิ้ม “ลุกขึ้นเถิด”
“ขอบพระทัยฮองเฮาเพคะ”
ฮองเฮามิได้ประทานที่นั่ง กลับทอดพระเนตรพวกนางด้วยสายตาเคร่งขรึม
“ความเคลื่อนไหวในตำหนักบูรพาช่วงนี้ เปิ่นกงล้วนรับรู้แล้ว ฝ่าบาททรงเลือกพวกเจ้าเข้าวังมาเพื่อปรนนิบัติองค์รัชทายาท และสืบทอดทายาทให้ราชวงศ์ มิใช่ให้พวกเจ้าทำตนยั่วยวนเจ้านาย ก่อเรื่องวุ่นวาย จนทั้งในวังและในราชสำนักไร้ความสงบ!”
ทั้งหกรีบคุกเข่าลงอีกครั้งด้วยความตื่นตระหนก
“หม่อมฉันหวาดหวั่น ขอฮองเฮาทรงโปรดอภัยเพคะ”
หมิงซีก้มหน้า พลางสงสารหัวเข่าของตน ส่วนเฝิงเยว่หรงที่อยู่ข้างกันมีใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ
นางรู้ว่าเรื่องวันนี้มุ่งมาที่ตน
แต่ความจริงนางถูกใส่ร้าย!
หรือการที่องค์รัชทายาททรงโปรดนางก็เป็นความผิดของนางด้วยหรือ?
ล้วนเป็นเพราะเหลียงเยวี่ยนสือสตรีใจร้ายผู้นั้น
แม้สือหยวนจะเป็น “ผู้เสียหาย” แต่ในใจกลับกระวนกระวายไม่ต่างจากเฝิงเยว่หรงสักเท่าใด
นางใจร้อนเกินไปแล้ว!
แต่เฝิงเยว่หรงก็รังแกกันเกินไปจริง ๆ
“ยามนี้รู้จักขอขมาแล้วหรือ ก่อนหน้านี้พวกเจ้ามัวทำอะไรกันอยู่? แต่ละคนล้วนไม่รู้จักสงบเสงี่ยม”
ฮองเฮาทรงตำหนิจนพระโอษฐ์กระเซ็นเกือบครึ่งชั่วยาม จึงยอมให้หมิงซีกับเหลียงเยวี่ยนทั้งสี่ยืนขึ้น ส่วนพระชายารองเฝิงยังคงถูกสั่งให้คุกเข่าต่อ