หมิงซีพอจะคาดเดาจุดประสงค์ที่เซี่ยเหิงวางแผนเรื่องนี้ขึ้นมาได้แล้ว
ดูท่าแล้วองค์รัชทายาทกับฮองเฮามีความรักใคร่ฉันแม่ลูกลึกซึ้งตามข่าวลือ คงเป็นเรื่องเท็จเช่นกัน!
ผู้ใดขวางทางเขาควบคุมอำนาจ หรือเป็นอุปสรรคต่อเขา เขาก็จะกำจัดผู้นั้น
แม้ยังมิได้ขึ้นครองบัลลังก์ แต่พระทัยเย็นชาเยี่ยงจักรพรรดิขององค์รัชทายาทก็เผยออกมาอย่างหมดจดแล้ว
ก็จริง บุรุษผู้สังหารซีหรงจนแทบล่มสลาย เป็นยมราชมีชีวิต จะเป็นสุภาพบุรุษผู้ผ่องใสดุจสายลม จันทร์กระจ่างได้อย่างไร?
หมิงซีมิได้มีจิตใจเมตตาจนคิดเห็นใจเฝิงเยว่หรงแต่อย่างใด
อย่างไรเสีย ความคิดร้ายที่พระชายารองเฝิงมีต่อนางก็แทบปรากฏออกมาชัดเจนอยู่แล้ว
หมิงซีจะต้องคิดไม่ตกเพียงใด ถึงได้เห็นใจศัตรู?
เพียงแต่บุรุษเมื่อลงมือกับสตรีที่ตนมิได้รัก ช่างโหดเหี้ยมเกินธรรมดาจริง ๆ
องค์รัชทายาทมิได้เห็นเฝิงเยว่หรงเป็นคนเลยแม้แต่น้อย
ดังนั้น ในยามที่เขายังโปรดปรานนาง นางควรเพิ่มแต้มต่อให้ตนเองไว้บ้าง
ไม่ว่าจะเป็นการยึดเหนี่ยวด้วยความรู้สึก หรือการคานอำนาจ หมิงซีไม่ปรารถนาจะกลายเป็นหมากบนกระดานที่ผู้ใดก็เชือดเฉือนได้ตามใจ
ท้ายที่สุด ฮ่องเต้ลงโทษให้ฮองเฮากักบริเวณเป็นเวลาหนึ่งเดือน แล้วให้หมิงซีกับคนอื่น ๆ กลับตำหนักบูรพาไปก่อน จากนั้นจึงพาองค์รัชทายาทจากไป
แม้ฮองเฮาจะไม่เต็มใจและอัดอั้นใจ แต่ก็ทำได้เพียงยอมรับ
แต่เดิมนางเพียงไม่ชอบเฝิงเยว่หรง บัดนี้แทบจะเรียกได้ว่าเกลียดชังแล้ว
นางคิดว่าเฝิงเยว่หรงจงใจมาทำร้ายนาง
……
แต่เดิมเซียวหมิงจูตั้งใจจะเข้าวังแต่เช้าเพื่อร่วมชมความครึกครื้น และดูด้วยตาตนเองว่า หมิงกุ้ยเฟยผู้ร้ายกาจและโอหังในนิยายต้นฉบับนั้นเป็นคนเช่นไร ถึงได้เหมือนพระสนมหัวเฟยฉบับเพิ่มความร้ายกาจขึ้นไปอีกขั้น