「เหนียงเหนียงไม่ยอมรับหรือเพคะ?」
「หืม?」
「หากไม่มีพระชายารองเฝิง พระองค์ย่อมเป็นผู้มีฐานะสูงสุดในตำหนักบูรพา ทั้งยังเป็นคนที่องค์รัชทายาทโปรดปรานที่สุด บัดนี้กลับถูกพระชายารองเฝิงชิงความโดดเด่นไปหมดแล้ว พระองค์ไม่รู้สึกอัดอั้นบ้างหรือเพคะ?」
สือหยวนจ้องหมิงซีเขม็ง เอ่ยทีละคำราวกับกำลังล่อลวง
นางไม่เชื่อว่าหมิงกุ้ยเฟย ผู้เคยวางอำนาจบาตรใหญ่และครองพระเมตตาจากฮ่องเต้แต่เพียงผู้เดียวในชาติก่อน ชาตินี้จะยอมอยู่ใต้หญิงโง่เขลาอย่างพระชายารองเฝิง
ขอเพียงหมิงซีลงมือ เฝิงเยว่หรงจะยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?
ถึงตอนนั้น ขอเพียงนางผลักดันอีกสักหน่อย ให้องค์รัชทายาทมองเห็นธาตุแท้อันโหดเหี้ยมของหมิงซี……
เมื่อเฝิงเยว่หรงตาย ส่วนหมิงซีถูกลดความโปรดปราน นางก็ไม่เชื่อว่าองค์รัชทายาทจะยังมองไม่เห็นตน
หมิงซียิ้ม งดงามเจิดจรัส ทว่ากลับทำให้หัวใจสือหยวนหดวูบ
ชาติที่แล้ว ทุกครั้งที่หมิงกุ้ยเฟยยิ้มเช่นนี้ ย่อมมีคนเคราะห์ร้าย
ตบหน้าโบยตีพระสนม จับคนโยนเข้าเรือนจำหลวงให้รับโทษทัณฑ์อย่างสาหัส นางไม่เคยทำอะไรบ้าง และมีสิ่งใดที่ไม่กล้าทำบ้าง?
ต่อให้ท้ายที่สุดฮ่องเต้เจี้ยนอู่ถูกชิงราชบัลลังก์ไป ด้วยหมิงจิ่งและกองทัพเทียนติ้งหลายแสนนายเป็นที่พึ่ง ฉีอ๋องก็ทำได้เพียงกักขังนางกับฮ่องเต้ไว้ ไม่กล้าลงมือกับนางจริง ๆ
คนเช่นนาง ย่อมทำให้ผู้อื่นริษยาจนถึงกระดูก
หมิงซีพลันยื่นมือไปบีบคางสือหยวน 「เหลียงเยวี่ยนสือ คิดจะใช้ข้าเป็นอาวุธหรือ?」
「หม่อมฉัน……」
「กระโดดลงทะเลสาบน้ำแข็งสนุกหรือไม่ ต้องให้ข้าสั่งคนโยนเจ้าลงไปล้างสมองอีกสักรอบหรือ?」
สีหน้าสือหยวนซีดเผือด 「หม่อมฉัน…หม่อมฉันฟังไม่เข้าใจว่าเหนียงเหนียงตรัสเรื่องใดเพคะ!」
「เจ้าจะวางแผนเล่นงานพระชายารองเฝิง หรือจะต่อกรกับนางอย่างไร ข้าไม่สน แต่หากกล้ายื่นกรงเล็บมาถึงตัวข้า ก็อย่าหาว่าข้าตัดมันทิ้ง!」