รัตติกาลโรยตัว ทว่าองครักษ์เสื้อแพรกลับยกกำลังออกมาอย่างพร้อมเพรียง
องครักษ์ใกล้ชิดฮ่องเต้เหล่านั้นสวมอาภรณ์หรูหราที่สุด คาดดาบซิ่วชุนไว้ข้างเอว ควบม้าตัวสูงใหญ่ตะบึงไปทั่วถนนในเมืองหลวงอย่างอุกอาจ
กีบม้าเหล็กย่ำผ่าน เสียงกึกก้องดังสนั่น
ชาวบ้านปิดประตูหน้าต่างแน่นสนิท แม้แต่แอบมองก็ยังไม่กล้า
หัวใจของขุนนางและผู้ทรงอำนาจทั้งหลายกระเพื่อมขึ้นลงตามเสียงกีบม้า เหงื่อเย็นผุดโซมกาย
ต่างหวาดกลัวว่าเพียงชั่วพริบตา กลุ่มสมุนอำมหิตไร้เหตุผลเหล่านั้นจะพังประตูบ้านเข้ามา แล้วลากพวกเขาไปขังในเรือนจำหลวง
ค่ำคืนนี้ ผู้คนในเมืองหลวงนับไม่ถ้วนต้องพลิกกายกระสับกระส่ายจนยากจะข่มตาหลับ
และยังมีขุนนางอีกนับไม่ถ้วนที่ต้องสิ้นอำนาจ ตระกูลล่มสลาย เสียงกรีดร้องและร่ำไห้ดังก้องไม่ขาดสาย
การต่อสู้ทางการเมืองก็โหดร้ายเช่นนี้
เลือกข้างผิด ความมั่งคั่งรุ่งเรืองทั้งมวลย่อมสูญเปล่า ครอบครัวแตกสลาย ผู้คนล้มตาย
ใต้พระราชอำนาจ มีแต่โครงกระดูกกองพะเนิน
ทว่าองครักษ์เสื้อแพรหาได้ใจอ่อนแม้แต่น้อย ส่วนฮ่องเต้ยิ่งไม่มีวันรู้สึกผิดด้วยเรื่องเช่นนั้น
ชาติก่อน พวกเขาสวามิภักดิ์ต่อเซี่ยอี้ เหยียบย่ำฮ่องเต้อย่างเขาเพื่อไขว่คว้าความรุ่งเรืองมั่งคั่ง
ชาตินี้ก็จงเตรียมรับจุดจบที่มิอาจฟื้นคืน
ยามนี้ เซี่ยเหิงอยู่ที่จวนองค์ชายรอง
หลังหวนคืนมาเกิดใหม่ เขาแทบไม่เคยประมือกับเซี่ยอี้ซึ่งหน้า
ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นด้วยซ้ำ ความสำเร็จของเซี่ยอี้ในชาติก่อนนั้นได้มาอย่างง่ายดายถึงเพียงนั้น ความยินยอมและการเอื้อเฟื้อของเซี่ยเหิงมีส่วนถึงแปดส่วน
เพียงเซี่ยเหิงเลิกผ่อนปรนและคุ้มครองเซี่ยอี้ เขาก็จัดการน้องชายคนนี้ได้ง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ