เซี่ยอี้เบิกตากว้าง ริมฝีปากขยับอย่างยากลำบาก “ไว้...ไว้ชีวิต...”
เซี่ยเหิงถอนหายใจเบา ๆ “ดูเจ้าสิ กลัวจนเป็นเช่นนี้แล้ว บอกแล้วอย่างไรว่าเสด็จพี่ไม่มีทางสังหารเจ้า เสด็จพี่เพียงอยากให้เจ้าประพฤติตัวดี ๆ ต่อจากนี้ เพราะฉะนั้น...”
คมดาบวาววับเย็นเยียบ มือและเท้าของเซี่ยอี้พลันแยกขาดจากร่าง
เซี่ยอี้ไม่มีแม้แต่แรงจะกรีดร้อง ร่างกระตุกอย่างรุนแรง ก่อนจะหมดสติไปโดยสิ้นเชิง
เซี่ยเหิงทอดสายตาลงมองเซี่ยอี้ซึ่งนอนแน่นิ่งราวกับหนอนตาย แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ไปทำแผลให้เขา ต้องรักษาชีวิตไว้ให้ได้”
“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”
เซี่ยเหิงเก็บดาบซิ่วชุนเข้าฝัก “จวนองค์ชายรอง ไม่ว่าใครก็ห้ามเหลือไว้แม้แต่คนเดียว”
ต่อจากนี้ ที่แห่งนี้จะเป็นกรงขังของเซี่ยอี้ไปตลอดชีวิต
หลังฮ่องเต้ก้าวออกจากจวนองค์ชายรอง การสังหารอย่างเงียบงันก็เริ่มแผ่ขยาย
เซี่ยเหิงไม่หันกลับไปมองอีก เขากระตุกบังเหียน เตรียมควบม้ากลับวัง
ทันใดนั้น เขากลับชะงัก ยกมือเรียกองครักษ์ให้เข้ามา แล้วสั่งให้ไปจัดการเรื่องหนึ่ง
ในนิยายย่อมต้องมีพระเอก แล้วก็ต้องมีนางเอกด้วย
เซียวหมิงจูบอกว่า ซูชิงเอ๋อร์คือนางเอกของเซี่ยอี้
ชาติก่อน พระสนมซูให้ซูชิงเอ๋อร์เข้าวังมาเป็นพระสนมของเขา ผลสุดท้ายนางกับเซี่ยอี้ลักลอบพบกันลับหลังเขาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง...
แม้เซี่ยเหิงจะไม่ชอบซูชิงเอ๋อร์ แต่เรื่องนี้ก็ทำให้เขาขยะแขยงยิ่งนัก
ได้ยินมาว่าก่อนหน้านี้พอเซี่ยอี้ออกจากเรือนจำหลวง สิ่งแรกที่ทำก็คือไปตามหาซูชิงเอ๋อร์ที่สำนักสังคีต
ช่างรักใคร่ลึกซึ้งเสียจริง!