ตำหนักฉางชุน เซี่ยเหิงกำลังป้อนยาให้หมิงซีด้วยตนเอง
หมิงซีรู้สึกเสียใจอยู่บ้างที่แสร้งป่วย
แต่ถึงอย่างไรก็ต้องป่วย เรื่องไทเฮากับไท่เฟย ใครเข้าไปพัวพันผู้นั้นย่อมโชคร้าย
หมิงซีไม่คิดเอาตัวเข้าไปเกลือกกลั้วให้เปรอะเปื้อนเด็ดขาด
ยาที่หมอหลวงสั่งให้นางล้วนผ่านการพิจารณาอย่างถี่ถ้วน จึงไม่ขมมาก
แต่ยาก็ไม่มีทางอร่อยอยู่แล้ว
หมิงซีต้องดื่มยาวันละสามมื้อ จนแทบจะทนไม่ไหว
เซี่ยเหิงเห็นใบหน้าเล็ก ๆ ของนางยู่เข้าหากัน ก็ทั้งปวดใจทั้งขบขัน
เขาวางชามลง แล้วหยิบผลไม้เชื่อมให้นางเม็ดหนึ่ง
หมิงซีส่ายหน้า นางไม่เคยกินน้ำตาลตามหลังดื่มยา
ทั้งขมทั้งหวานเช่นนี้ รังแต่จะทรมานลิ้นตนเอง
เซี่ยเหิงถอนหายใจ ไม่ฝืนนางอีก แล้วหยิบชาชงจาง ๆ มาให้นางบ้วนปาก
หมิงซีเห็นเขาปรนนิบัตินางด้วยตนเอง จึงคว้ามือเขาไว้
「ฝ่าบาท หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะ อย่าทรงเหน็ดเหนื่อยไปเลย」
เซี่ยเหิงไม่ใส่ใจ 「เรื่องแค่นี้จะทำให้เจิ้นเหน็ดเหนื่อยได้อย่างไร」
นางป่วย แต่เขากลับยุ่งจนไม่อาจอยู่เคียงข้างนางได้ตลอดเวลา เขารู้สึกผิดยิ่งนัก
เฮ้อ หากรู้แต่แรก เขาคงไม่ลงมือเร็วถึงเพียงนั้น
หมิงซีลูบใบหน้าเขาอย่างปวดใจ 「หลายวันก่อนหม่อมฉันเพิ่งบำรุงพระวรกายให้ฝ่าบาทได้ไม่เท่าไร สองวันนี้ฝ่าบาทกลับทรงยุ่งจนผ่ายผอมลงอีกแล้ว」
เซี่ยเหิงถูไถฝ่ามือนุ่มนิ่มของนางอย่างออดอ้อน หัวใจพลันอบอุ่นขึ้นมา
มีเพียงนางเท่านั้นที่ใส่ใจพระวรกายของเขา คอยห่วงว่าเขาเหน็ดเหนื่อยหรือผ่ายผอมลงหรือไม่
「เจิ้นไม่เป็นไร ซีเอ๋อร์ เจ้าต่างหากที่ต้องพักผ่อนให้ดี」
เซี่ยเหิงมองใบหน้าเล็กของนาง ซึ่งยังเล็กกว่าฝ่ามือของเขาเสียอีก แววตาเปี่ยมความทะนุถนอม
เดิมทีเขาแต่งนางมาเพื่อให้นางได้เสวยสุขกับความมั่งคั่งและใช้ชีวิตอย่างอิสระสุขสบาย แต่ผลกลับกลายเป็นว่าเขาทำให้นางเหน็ดเหนื่อยอยู่เสมอ
เซี่ยเหิงรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง