ยามดึกสงัด เซี่ยเหิงนอนไม่หลับอีกแล้ว จึงลุกขึ้นมาสังหารคนเสียเลย
ในคุกลับ เสียงแส้ฟาดและเสียงกรีดร้องดังสลับกันไม่ขาดสาย ชวนให้ขนลุกยิ่งนัก
บุรุษร่างกำยำผู้มีเค้าโครงใบหน้าแบบต่างแคว้นถูกมัดไว้กับแท่นทรมาน ทุกครั้งที่แส้ติดตะขอหนามฟาดลงบนร่าง ก็จะกระชากเนื้อหนังออกมาเป็นทางยาว
เซี่ยเหิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือไม้จื่อถาน กำลังแกะสลักปิ่นหยก ดอกโบตั๋นอันงดงามหรูหราค่อย ๆ ปรากฏขึ้นอย่างมีชีวิตชีวาภายใต้นิ้วมือของเขา
ท่วงท่าที่อ่อนโยนและประณีตของเขา ตัดกับการทรมานอันนองเลือด กลายเป็นภาพที่ชวนให้รู้สึกผิดแผกอย่างยิ่ง
“ท่านรัชทายาท จานเต๋อเซิ่งหมดสติไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เซี่ยเหิงยกปิ่นหยกขึ้นพินิจอย่างละเอียดว่าตรงไหนยังไม่สมบูรณ์ ก่อนเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “อย่างไร? ต้องให้เปิ่นกงสอนวิธีสาดน้ำให้เขาฟื้นด้วยหรือ?”
ผู้ถือแส้อยู่คือหลูหมิง ผู้บัญชาการกรมพิทักษ์เมืองเหนือแห่งองครักษ์เสื้อแพร เมื่อได้ยินเช่นนั้น มุมปากของเขาก็กระตุก
ความจริงเขาอยากถามว่า จะตีให้ตายไปเลยหรือจะสอบสวนก่อน
ถึงอย่างไร วิธีลงมือทั้งสองแบบก็ไม่เหมือนกัน
ทว่ามีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะกล้าเถียงกับองค์รัชทายาท
หลูหมิงตักน้ำเกลือที่วางอยู่ข้าง ๆ สาดใส่ร่างโชกเลือดบนแท่นทรมาน
“อ๊ากกก!”
บุรุษร่างกำยำผู้นั้น หรือก็คือจานเต๋อเซิ่ง รองผู้บัญชาการองครักษ์ส่วนพระองค์ขององค์รัชทายาท กรีดร้องอย่างเจ็บปวด
เซี่ยเหิงเก็บปิ่นหยกลงในกล่องประณีตอย่างระมัดระวัง ก่อนหยกอุ่นชิ้นหนึ่งออกมาแกะสลักต่อ
ซีเอ๋อร์ชอบเครื่องประดับงดงามเหล่านี้ที่สุด เขาต้องเตรียมไว้ให้มากหน่อย
“เสียงร้องยังดังมีเรี่ยวแรงถึงเพียงนี้ หลูหมิง เมื่อใดผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรอย่างเจ้ากลายเป็นพระโพธิสัตว์มีชีวิตไปเสียแล้ว? หรือว่ายังไม่ได้กินอิ่ม?”
หลูหมิง “……”
หนังหน้าจานเต๋อเซิ่งกระตุกอย่างแรง เขาร้องไห้คร่ำครวญ “ท่านรัชทายาท ข้าน้อยถูกใส่ร้ายพ่ะย่ะค่ะ!”
“ตกลงเป็นผู้ต่ำช้าคนใดยุยงให้แตกแยก? ข้าน้อยจงรักภักดีต่อท่านรัชทายาทมาโดยตลอด ไม่มีใจคิดคดแม้แต่น้อย!”
“จงรักภักดีมาโดยตลอด? ไม่มีใจคิดคดแม้แต่น้อย?”
เซี่ยเหิงคล้ายได้ยินเรื่องตลกขบขัน ในที่สุดก็ปรายตามองจานเต๋อเซิ่งสักครั้ง
“อ๊าก!”