ครึ่งเดือนก่อนวันมงคล ในวังส่งแม่นมอบรมมาสอนกฎระเบียบในวังแก่เหลียงหยวนและชายาเอก ทั้งยังใช้ตำรับลับของราชสำนักบำรุงร่างกายให้พวกนาง
พวกนางต้องได้รับการบำรุงจนผิวพรรณนุ่มนวลประหนึ่งเต้าหู้อ่อน เพื่อให้เป็นที่พอพระทัยขององค์รัชทายาท อีกทั้งต้องทำให้ร่างกายอยู่ในสภาพที่ตั้งครรภ์ได้ง่ายที่สุด เพื่อสืบทอดทายาทให้ราชวงศ์
“ผิวพรรณของคุณหนูละเอียดอ่อนยิ่งกว่าหิมะ ทั้งยังเนียนนุ่มอบอุ่นดุจหยกจริง ๆ”
ไออุ่นกรุ่นหอมอบอวลทั่วห้องนอน หมิงซีนั่งอยู่ในชุดเอี๊ยมสีขาวราวหิมะ นางเม้มปากยิ้มอย่างเขินอาย “ท่านป้าก็ล้อข้าอีกแล้ว”
ท่านป้าฉินถือหวีซี่ถี่สางผมให้ ผมดำขลับเป็นเงางามของหญิงสาวยาวสลวยดุจม่านน้ำตก ทั้งนุ่มลื่นและส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ชวนให้ผู้คนหลงใหลจนไม่อยากละมือ
“บ่าวรับใช้ผู้สูงศักดิ์มามากมาย ยังไม่เคยพบหญิงงามไร้ตำหนิเช่นคุณหนูมาก่อน”
โฉมงามเลิศล้ำ ผิวพรรณดุจน้ำแข็ง กระดูกดุจหยก กิริยาสูงส่งประหนึ่งกล้วยไม้ในหุบเขาลึก งดงามไร้ที่ติไปเสียทุกส่วน
มิน่าเล่าองค์รัชทายาทจึงทรงเฝ้าคำนึงถึงนาง กำชับแล้วกำชับอีกว่าขอเพียงพวกนางปรนนิบัติคุณหนูให้ดี ห้ามใช้กฎระเบียบหรือธรรมเนียมใดมาผูกมัดและสร้างความลำบากให้นางเป็นอันขาด
“คุณหนู ฮูหยินโวยวายว่าจะพบคุณหนูเจ้าค่ะ”
ทิงอวี่ก้าวเร็ว ๆ เข้ามา กระซิบรายงานข้างหูหมิงซี
รอยยิ้มที่มุมปากหมิงซีจางลงเล็กน้อย นางมิได้ถามทิงอวี่ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น เพียงส่งสัญญาณให้ทิงรั่วช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้า
“ท่านป้า ทางมารดามีธุระเล็กน้อย ข้าต้องไปสักครู่”
“การบำรุงวันนี้เสร็จสิ้นแล้ว คุณหนูไปจัดการธุระเถิด”
หมิงซีพยักหน้าให้แม่นมอบรมทั้งสอง ก่อนพาทิงรั่วและทิงอวี่มุ่งหน้าไปยังศาลาพระเล็ก
“บังอาจ! เมื่อใดพวกบ่าวไพร่เช่นพวกเจ้าถึงกล้ามาฉุดกระชากฮูหยินโหวอย่างข้า?”
“อะไร? แม้แต่จวนของตนเอง ข้าก็เดินไปมาไม่ได้แล้วหรือ? ท่านโหวยังมิได้หย่าขาดจากข้าเสียหน่อย!”