「คุณหนู ลวี่เหอไม่สบาย บ่าวเกรงว่านางจะแพร่โรคให้คุณหนู เมื่อเช้านี้จึงให้คนส่งนางกลับไปยังกรมวังแล้วเจ้าค่ะ」
ยามเช้า ท่านป้าฉินมาคารวะหมิงซี ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นปกติ
เงาของหญิงสาวผู้เลอโฉมสะท้อนอยู่ในคันฉ่องทองแดง คิ้วเรียวงามขมวดมุ่น เผยความทุกข์ระทมราวกับเวทนาใต้หล้าอยู่หลายส่วน 「นางเป็นอย่างไรบ้าง สั่งให้คนตามหมอมาตรวจดูหรือไม่」
「ให้หมอจากหอคืนชีพไปตรวจแล้วเจ้าค่ะ」
ย่อมต้องตามหมอมา มิฉะนั้นจะพิสูจน์ได้อย่างไรว่าลวี่เหอไร้วาสนา จู่ ๆ ก็ป่วยหนักจนสิ้นใจ ไม่เกี่ยวข้องกับคุณหนูหมิงและนางแม้แต่น้อย
หมิงซีพยักหน้าเบา ๆ 「เรื่องที่ท่านป้าจัดการ ข้าวางใจ ฟังอวี่」
ฟังอวี่ก้าวเข้ามา ส่งถุงเงินให้ท่านป้าฉิน 「รบกวนท่านป้าฉินนำไปมอบให้ลวี่เหอแทนคุณหนูของข้า บอกให้นางพักรักษาตัวให้ดี」
「นี่...คุณหนูช่างมีเมตตา」
ท่านป้าฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้ปฏิเสธ นางเข้าใจว่าเงินส่วนหนึ่งเป็นรางวัลให้นาง ส่วนอีกส่วนให้เอาไปเก็บกวาดปลายหางให้เรียบร้อย
ทว่าไม่กล้าบอกว่าองค์รัชทายาทจัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว ทำได้เพียงลอบชื่นชมอยู่ในใจ
ว่าที่พระชายารองผู้นี้ทำสิ่งใดก็รอบคอบเสียจนน่าหวั่นเกรง
แต่ก่อนท่านป้าฉินเคยได้ยินเรื่องราวของจวนโหวอู่ติ้งมาบ้าง
ฮูหยินเอกแห่งจวนโหวเป็นคนเลอะเลือน หลังฮูหยินผู้เฒ่าถึงแก่กรรม ผู้ใดในเมืองหลวงบ้างที่ไม่รอชมเรื่องน่าขบขันในเรือนชั้นในของจวนโหวอู่ติ้ง
ทว่าตลอดหลายปีมานี้ ไม่ว่าจะเป็นการไปมาหาสู่กับผู้คนหรือการจัดการงานในจวน ก็ไม่เคยเกิดข้อผิดพลาดใด ๆ ขึ้นเลย
บัดนี้ท่านป้าฉินจึงได้รู้ว่า ทั้งหมดนี้มิใช่ผลงานของอนุซุนผู้ฉลาดหลักแหลมเก่งกาจดังคำเล่าลือ หากเป็นฝีมือของคุณหนูใหญ่หมิงผู้สงบเสงี่ยมและสง่างามตรงหน้า