ฉีอ๋องเป็นอย่างไร หมิงซีไม่อาจก้าวก่ายได้ แต่ศัตรูเก่าอย่างหลินเก๋อเหล่านั้น...
ทิงอวี่เป็นสาวใช้ที่รู้ใจ เก็บข่าวซุบซิบมาได้ครบถ้วนรอบด้าน
“ได้ยินว่าตอนถูกหามออกจากอาราม เหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายแล้วเจ้าค่ะ”
ดูท่าตระกูลหลินคงได้จัดงานเลี้ยงอีกครา
หมิงซีทอดถอนใจอย่างอ่อนโยน “เหตุใดหลินเก๋อเหล่ากับหลานชายจึงต้องทำเช่นนี้ด้วย? คลุ้มคลั่งเพราะรักจนไม่ใส่ใจแม้แต่ร่างกายของตนเอง”
ทิงอวี่ “...”
ท่านป้าฉิน “...”
คลุ้มคลั่งเพราะรักบ้าบออะไรกัน!
หากถ้อยคำนี้ไปถึงหูสองปู่หลานตระกูลหลิน เกรงว่าจะโกรธจนฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้
หมิงซีถามต่อ “ฮูหยินจากจวนต่าง ๆ ที่อยู่ในอารามไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”
ทิงอวี่ตอบ “ไม่เป็นไรเพคะ ฝ่าบาททรงห้ามไว้ได้ทันท่วงที ไม่มีผู้ใดบาดเจ็บ แต่พอกลับถึงเมืองหลวง ทุกคนก็เรียกหมอมาตรวจทั้งนั้น”
เห็นชัดว่าเป็นเพราะตกใจ!
อมิตาภพุทธ ใครจะเข้าใจบ้างว่าตอนเห็นฉีอ๋องกับหลินเก๋อเหล่ากลิ้งเกลือกกอดรัดกัน ดวงตาของพวกนางเจ็บปวดเพียงใด?
ในหมู่พวกนางยังมีคนที่ต้องพบเห็นฉากเช่นนี้เป็นครั้งที่สอง ก่อนหน้านี้ที่จวนองค์หญิงก็เคย “ชื่นชม” ฉาก “รักสุดคลั่ง” ระหว่างหลินเจวี๋ยกับเจิ้งเย่าจู่มาแล้ว
พูดกันตามตรง ฮูหยินทั้งหลายอยากเปิดศึกกับตระกูลหลินเต็มที
พวกนางไปก่อกรรมอันใดไว้กันแน่?
ถึงต้องถูกสองปู่หลานตระกูลหลินทำร้ายจิตใจถึงเพียงนี้!
หมิงซีเองก็เห็นใจยิ่งนัก
น่าเสียดายที่กฎหมายแคว้นต้าโจวไม่ได้บัญญัติเรื่องค่าชดเชยความเสียหายทางจิตใจไว้
มิฉะนั้น แค่เงินชดเชยให้ฮูหยินทั้งหลาย ตระกูลหลินก็คงล้มละลายแล้ว
จากเหตุการณ์นี้ ตระกูลหลินนับว่าพังพินาศอย่างสิ้นเชิง
เรื่องของหลินเจวี๋ยเพียงอย่างเดียวก็เป็นการโจมตีถึงตายต่อตระกูลหลินแล้ว
หลินเก๋อเหล่ายังอาจอ้างได้ว่าตนอบรมหลานชายไม่ดี จึงพอมีหนทางกอบกู้สถานการณ์อยู่บ้าง
แต่ครานี้เล่า?
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าฉีอ๋องจะเหลวไหลเพียงใด เขาก็เป็นเชื้อพระวงศ์ เพื่อรักษาพระพักตร์ของราชวงศ์ให้มากที่สุด ฝ่าบาทย่อมโยนความผิดทั้งหมดไปให้หลินเก๋อเหล่าอย่างแน่นอน