หมิงซีเงยหน้าขึ้น ดวงตากระจ่างใสมีม่านน้ำตาคลออยู่ เซี่ยเหิงเจ็บปวดใจจนหัวใจบีบรัดเป็นระลอก
เขาลูบใบหน้านางอย่างร้อนรน «ซีเอ๋อร์ อย่าร้องไห้ มีข้าอยู่ทั้งคน ไม่มีผู้ใดรังแกเจ้าได้»
หมิงซีส่ายหน้า «ไม่มีใครรังแกข้าเพคะ องค์รัชทายาท ข้าเพียงคิดถึงท่านแม่»
เซี่ยเหิงชะงักไป
เมื่อเทียบกับความหวาดระแวงที่มีต่อหมิงจิ่ง พี่ชายคนโตของหมิงซีแล้ว ความรู้สึกที่เซี่ยเหิงมีต่อฮูหยินโหวอู่ติ้ง แม่ยายของเขา กลับซับซ้อนยิ่งนัก
ทั้งนิสัยใจคอและการกระทำของนางล้วนเหลวไหลไม่เป็นเรื่อง หลายครั้งถูกผู้อื่นหลอกใช้จนเกือบสร้างความเดือดร้อนใหญ่หลวงให้ซีเอ๋อร์
ในเวลานั้นเซี่ยเหิงทั้งสงสารและเห็นใจซีเอ๋อร์ที่มีมารดาไม่เอาไหนเช่นนี้
ทว่าภายหลัง ยามที่ทุกคนต่างกล่าวหาซีเอ๋อร์ว่าเป็นปีศาจจิ้งจอก นางกลับพุ่งออกไปอย่างไม่ลังเล เข้าต่อสู้กับบัณฑิตและเหล่าผู้คงแก่เรียนที่อ้างตนทั้งหลาย พลางกรีดร้องจนแทบขาดใจว่าบุตรสาวของนางมิใช่ปีศาจจิ้งจอก นางเป็นสตรีที่ดีที่สุดในใต้หล้า…
แม้ท้ายที่สุดจะถูกผู้คนทุบตีจนสิ้นใจ นางก็ไม่ยอมก้มหัวให้คนถ่อยที่แสวงชื่อเสียงเหล่านั้น ต่อให้ต้องสละชีวิตก็ยังยืนหยัดคืนความบริสุทธิ์ให้บุตรสาว
เซี่ยเหิงยังจดจำได้ว่า เมื่อทราบข่าวการตายของมารดา ซีเอ๋อร์ร่ำไห้เงียบงัน โศกเศร้าเสียใจอย่างยิ่ง
ส่วนเขาเจ้าคนไร้ประโยชน์กลับทำได้เพียงมองดู ไม่อาจแม้แต่จะปลอบนางสักคำ
เซี่ยเหิงรู้จักนิสัยของซีเอ๋อร์ดี หากฮูหยินโหวอู่ติ้งมิได้เกิดเรื่องบางอย่างขึ้น นางคงไม่ทุกข์ใจถึงเพียงนี้
«อวี๋เอิน»
ขันทีอวี๋รีบเข้ามารายงาน
ก่อนพระชายาจะเสด็จมา เขาเพิ่งได้รับข่าวเช่นกัน ยังไม่ทันได้กราบทูลให้องค์รัชทายาททรงทราบ
ยามนี้ยังอยู่ในช่วงหยุดปีใหม่ เว้นแต่เป็นเรื่องเร่งด่วนถึงชีวิต ข่าวจากนอกวังย่อมมาถึงล่าช้าอยู่บ้าง
เมื่อเซี่ยเหิงได้ยินว่าตระกูลเฝิงถึงกับกำเริบเสิบสาน บังอาจไปข่มเหงจวนโหวอู่ติ้ง สีหน้าของเขาก็มืดครึ้มถึงขีดสุด