เมื่อได้รับพระบัญชาจากฮ่องเต้และองค์รัชทายาท องครักษ์เสื้อแพรก็ลงมือปฏิบัติการได้อย่างเต็มกำลัง
ผู้ที่ถูกจัดการเป็นกลุ่มแรกคือซุนเม่า เจ้าเมืองอิ้งเทียน พร้อมขุนนางใต้บังคับบัญชา ไม่ว่าใครล้วนถูกคุมขังในเรือนจำหลวงทั้งสิ้น
ต่อมาก็เป็นองค์ชายสาม เขาถูกองครักษ์เสื้อแพรลอบคุมตัวเข้าวัง แล้วส่งมอบให้ฮ่องเต้จัดการ
เซี่ยหลาง องค์ชายสาม อ่อนแอขี้โรคมาตั้งแต่เล็ก ร่างกายจึงผอมบาง หน้าตาก็ไม่องอาจผึ่งผายเหมือนฮ่องเต้กับองค์รัชทายาท คิ้วตาอ่อนหวานและหม่นหมอง สวมชุดนักพรตแขนกว้าง
ไม่รู้ว่าเพราะเพิ่งเดินทางกลับมา หรือเพราะเรื่องชั่วช้าที่ทำถูกเปิดโปงกันแน่ ใบหน้าขององค์ชายสามซีดขาว เขาคุกเข่าอย่างหมดสภาพ ตัวสั่นงันงก ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองฮ่องเต้
ฮ่องเต้เห็นท่าทางไร้ประโยชน์ของเขาก็พิโรธขึ้นมา คว้าถ้วยชาขว้างใส่ทันที
องค์ชายสามกลัวตายยิ่งกว่าจางฮ่าวอวี่ จึงหลบไปตามสัญชาตญาณ
แต่เศษถ้วยชากระเด็นบาดใบหน้า เจ็บจนเขาครางเบา ๆ
ฮ่องเต้ยิ่งกริ้วกว่าเดิม 「ดูเจ้าสิ ไอ้คนไร้ประโยชน์ แผลเล็กน้อยแค่นี้ก็ร้องไห้กระซิก ๆ แล้วกล้าทำเรื่องเดรัจฉานเช่นนั้นได้อย่างไร เจ้าทำให้ข้าและราชวงศ์เสื่อมเสียเกียรติยศจนหมดสิ้น」
หากฮ่องเต้ไม่มั่นพระทัยว่าทรงควบคุมฝ่ายในอย่างเข้มงวด ไม่มีทางเกิดเรื่องนางสนมลักลอบมีสัมพันธ์กับผู้อื่นได้ คงต้องสงสัยแล้วว่าเศษสวะอย่างเซี่ยหลางเป็นบุตรแท้ ๆ ของพระองค์หรือไม่
องค์ชายสามสั่นสะท้านยิ่งกว่าเดิม ร่ำไห้อ้อนวอน 「เสด็จพ่อ โปรดไว้ชีวิตลูกด้วย! โปรดไว้ชีวิตลูกเถิด!」
ฮ่องเต้ 「……」
เส้นเลือดตรงขมับฮ่องเต้เต้นตุบ พระองค์ไม่อยากทอดพระเนตรบุตรชายผู้นี้อีก จึงเหลือบมององค์รัชทายาทที่นั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ 「ส่งตัวให้เจ้า ข้าไม่อยากเห็นหน้าเขาอีก」
เซี่ยเหิงเม้มพระโอษฐ์บางกระตุกเล็กน้อย ก่อนเหลือบมองน้องชายโง่เขลาที่เคยทำให้เขาเดือดร้อนหนักในชาติก่อนอย่างเย็นชา
「ยามใดที่ใต้หล้าขาดแคลนโอสถล้ำค่าจนไม่เหลือให้เจ้า? ตำราที่อ่านมาตลอดหลายปีคงตกไปอยู่ในท้องสุนัขหมดแล้วกระมัง ถึงได้เชื่อว่าใช้เลือดคนหลอมยาแล้วจะช่วยชีวิตได้? หากเป็นเช่นนั้นจริง ใต้หล้าคงไม่มีโรคประหลาดที่รักษายากเหลืออยู่อีกแล้ว」