ชีวิตสนมในวังหลังทั้งเป็นแบบแผนและน่าเบื่อหน่าย
หลังปีใหม่ ขุนนางทั้งหลายยังอยู่ในช่วงหยุดพัก ต่อให้คิดจะแก่งแย่งชิงดีกัน ก็ต้องรอจนเปิดตราประทับทำงานหลังปีใหม่เสียก่อน
ก่อนสิ้นปี องค์รัชทายาทกวาดล้างตำหนักบูรพาไปครั้งหนึ่ง เหลียงเยวี่ยนสือถูกกักบริเวณ เหลียงเยวี่ยนต่งผูกคอตาย พระชายารองเฝิงถูกคนขององค์รัชทายาทจับตาอย่างใกล้ชิด ช่วงนี้ทุกคนจึงสงบเสงี่ยม ไม่มีใครก่อเรื่องขึ้นอีก
หมิงซีไม่จำเป็นต้องคอยจับตาความขัดแย้งในราชสำนักและเรือนหลังอยู่ทุกเมื่อ แต่ละวันนอกจากไปตำหนักฉือหนิงเป็นเพื่อนอยู่ข้างกายไทเฮาแล้ว ก็แทบไม่มีเรื่องอื่นให้ทำ
หลังอาหารเช้า นางกำลังตัดแต่งกิ่งดอกไม้อย่างเพลิดเพลิน
เป็นกิ่งดอกท้อที่องค์รัชทายาทหักมาให้นางตั้งแต่เช้าตรู่
ดอกท้อในสวนตำหนักบูรพาผลิบานรับวสันต์ในช่วงสองวันนี้ ทว่าลมหนาวต้นฤดูใบไม้ผลิยังเย็นยะเยือก หมิงซีไม่อยากต้องทนลมหนาวออกไปชมดอกไม้
เมื่อคืน นางเอ่ยกับองค์รัชทายาทอย่างไม่ใส่ใจ คาดไม่ถึงว่าเช้านี้เขาจะตื่นแต่เช้าไปหักกิ่งดอกไม้มาให้นาง
เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วเห็นดอกท้อบานสะพรั่งในแจกัน หมิงซีก็อดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้
เมื่อมีฐานะสูงส่งถึงขั้นเป็นองค์รัชทายาทแห่งแคว้น ผ้าแพรต่วนและเครื่องประดับอัญมณี ล้วนเป็นเพียงเรื่องที่เขาเอ่ยปากคำเดียวก็ได้มา
สิ่งที่หาได้ยากแท้จริง คือการทำให้เขาใส่ใจ
หากไม่กล่าวเกินจริง หากเป็นสตรีคนอื่นในตำหนักบูรพา เพียงได้รับกิ่งดอกไม้ที่องค์รัชทายาททรงหักมาให้ด้วยพระองค์เอง ก็คงซาบซึ้งจนทำอะไรไม่ถูก หัวใจแทบอยากควักถวายองค์รัชทายาทแล้ว
ปลายนิ้วเรียวงามของหมิงซีแตะกลีบดอกท้อสีชมพูขาวบนกิ่งอย่างแผ่วเบา น่าเสียดายที่ดูเหมือนนางจะไร้รากรักมาแต่กำเนิด
หรือบางที ช่วงเวลาที่ต้องนอนป่วยเรื้อรังและนับวันรอความตายเมื่อชาติก่อนอาจฝังลึกเกินไป สำหรับหมิงซีในชาตินี้จึงไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าชีวิตของตน