ทว่าเวลานี้ฮ่องเต้กลับทรงเห็นองค์รัชทายาทเข้าตาขึ้นไม่น้อย
ในเมื่อทั้งวังหลวงต่างแก่งแย่งชิงดี ทุกคนล้วนเป็นสัตว์ร้าย แล้วเหตุใดองค์รัชทายาทต้องเป็นนักบุญด้วยเล่า?
ฮ่องเต้ทรงยกถ้วยชาขึ้น “สตรีสกุลหมิงเล่า? โฉมงามล่มเมืองเช่นนั้น เจ้าไม่ชอบหรือ?”
มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของเซี่ยเหิงกำแน่นขึ้น สีหน้ากลับยังคงมีรอยยิ้มเย็นชา “ย่อมชอบพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อทอดพระเนตรเช่นนั้น ฮ่องเต้ก็ทรงคิดว่าองค์รัชทายาทได้ลิ้มรสความงามของสตรีแล้ว ไม่เหมือนแต่ก่อนที่ทำตนประหนึ่งพระชั้นสูงในอาราม ผู้ตัดขาดกิเลสทั้งหกอีกต่อไป
ก็จริงอยู่ แม้ในพระทัยของพระองค์จะมีคนผู้หนึ่งอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน แต่ก็ยังปฏิเสธหญิงงามที่ถูกส่งมาถึงมือครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ได้มิใช่หรือ?
ความใคร่ในอาหารและกามารมณ์เป็นธรรมชาติของมนุษย์ ในฐานะฮ่องเต้ เหตุใดต้องควบคุมตัณหาด้วย?
ฮ่องเต้พอพระทัยในความเปลี่ยนแปลงขององค์รัชทายาทขึ้นอีกเล็กน้อย
“ได้ยินว่านางมิได้อ่อนหวานสงบเสงี่ยมดังคำร่ำลือ ออกจะเอาแต่ใจอยู่บ้างหรือ?”
เซี่ยเหิงขมวดคิ้ว “ต่อหน้ากระหม่อม นางเชื่อฟังและรู้ความมาโดยตลอด ในใจและสายตาล้วนมีแต่กระหม่อม”
ฮ่องเต้ทรงชี้พระดัชนีไปยังเขาอย่างมีนัย “เจ้านี่นะ ยังผ่านสตรีมาน้อยนัก วันหน้าย่อมเข้าใจเอง”
สตรีคนใดบ้างที่ไม่รู้จักเสแสร้ง?
“อย่างไรก็ดี นางมีชาติกำเนิดสูงส่ง ทั้งบิดาและพี่ชายก็เป็นแม่ทัพผู้เกรียงไกรที่สุดของแคว้นต้าโจว จะเอาแต่ใจอยู่บ้างก็ไม่เป็นไร ขอเพียงอย่าก่อเรื่องน่าขันมากมายอย่างสกุลเฝิงก็พอ”
“แต่มีเรื่องหนึ่งที่เจิ้นต้องบอกเจ้า สตรีสกุลหมิงไม่มีทางเป็นพระชายารัชทายาท และยิ่งไม่อาจให้กำเนิดพระราชนัดดาได้”