“เรื่องบุตรล้วนขึ้นอยู่กับวาสนา พวกเขายังเยาว์วัย ฝ่าบาทอย่าทรงร้อนพระทัยหรือเร่งรัดเลย”
ฮ่องเต้เชื่อฟังไทเฮามาแต่ไหนแต่ไร “เสด็จแม่ตรัสถูกแล้ว เพียงแต่กระหม่อมคิดว่าองค์รัชทายาทเฉลียวฉลาด ส่วนเสี่ยวซีอ่อนโยน บุตรของพวกเขาย่อมว่านอนสอนง่ายเป็นแน่”
ไทเฮาได้ฟังแล้วก็แย้มพระสรวล “เป็นเช่นนั้น องค์รัชทายาทกับเสี่ยวซีล้วนหน้าตาดี บุตรของพวกเขาคงน่ารักน่าชังไม่น้อย”
ฮ่องเต้พยักพระพักตร์ ก่อนทอดพระเนตรองค์รัชทายาทแล้วตรัสให้กำลังใจอย่างบิดาผู้เปี่ยมเมตตา “เจ้าต้องพยายามให้มากขึ้นแล้ว”
เซี่ยเหิง “……” บิดาแท้ ๆ หรือ?
ไทเฮาทอดพระเนตรเด็กสาวที่แทบจะมีควันลอยออกจากศีรษะแล้วตรัสกลั้วสรวล “เอาละ ๆ กินข้าว เรื่องนี้เร่งร้อนไม่ได้”
หลังมื้ออาหาร หมิงซีอยู่เป็นเพื่อนไทเฮา สนทนากับพระนาง
ฮ่องเต้ไม่ทรงทราบว่าพระองค์นึกครึ้มใจเรื่องใด จึงตรัสว่าจะเสด็จไปจุดประทัดถวายไทเฮาด้วยพระองค์เอง
เหล่าขันทีและนางกำนัลต่างหวาดหวั่น กลัวว่าฮ่องเต้จะถูกประทัดระเบิดใส่
หากเป็นเช่นนั้น พวกเขาคงไม่มีใครรอดชีวิต
แต่ไม่มีผู้ใดขัดพระทัยฮ่องเต้ได้
อ้อ ยกเว้นไทเฮา
ทว่าไทเฮาทรงเห็นว่าการเล่นประทัดในวันปีใหม่ไม่ใช่เรื่องเสียหาย จึงมิได้ห้ามฮ่องเต้ที่ทรงมีใจรักสนุกขึ้นมา
องค์รัชทายาทจึงจำต้องร่วมเป็นเพื่อนพระบิดา แม้ต้องเสี่ยงชีวิตก็ตาม
แน่นอนว่าเขาเองก็อยากจุดประทัดให้นางในดวงใจดูเล่นเช่นกัน
สองพ่อลูกผู้สูงศักดิ์ที่สุดในใต้หล้าจึงเล่นสนุกอย่างเด็ก ๆ อยู่ในลานตำหนักฉือหนิง
ไม่รู้ว่าไทเฮากับหมิงซีทรงพอพระทัยหรือไม่ แต่หัวใจของเหล่าข้ารับใช้ต่างเต้นขึ้นลงอย่างรุนแรงไปตามเสียงระเบิด
ฮ่องเต้กับองค์รัชทายาทยืนไพล่พระหัตถ์อยู่ใต้ระเบียง ทอดพระเนตรประทัดที่ปะทุขึ้นในลาน