บทที่ 51: เจ้าเป็นของข้า
องค์รัชทายาทเสด็จกลับตำหนักบูรพาด้วยพระพักตร์มืดครึ้มทั่วทั้งร่าง
ยามนี้ดึกมากแล้ว ทว่าเรือนฉงฮวายังคงมีแสงไฟสว่าง
ม่านราตรีมืดสนิท ที่แห่งนั้นกลับคล้ายประภาคารกลางมหาสมุทร คอยชี้นำทิศทางและเป็นท่าเรือให้ผู้หลงทาง
ความเย็นชาในแววตาของเซี่ยเหิงจางลงไปบ้าง
“พระชายายังไม่บรรทมอีกหรือ?”
เซี่ยเหิงเอ่ยถามทิงรั่วกับฟังอวี่ที่หน้าประตูเสียงต่ำ
ทว่าสองคนยังไม่ทันได้ตอบ ม่านหน้าห้องก็ถูกเลิกขึ้น
หญิงสาวในเสื้อคลุมสีขาวบริสุทธิ์ถือโคมวังดวงหนึ่ง คล้ายนางเซียนจากสรวงสวรรค์ที่เสด็จลงสู่โลกมนุษย์ งดงามอ่อนช้อยปรากฏกายเบื้องหน้าเขา
แสงสว่างไหลรินมาจากด้านหลัง แต้มคิ้วตาอันงามล้ำของนางให้เจือกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์
นางแย้มยิ้มบางเบา ไอเย็นเยียบและโทสะในใจเซี่ยเหิงพลันละลายหายไป เหลือเพียงความอ่อนโยนและอบอุ่น
เขาก้าวเข้าไปจับมือนาง “เหตุใดยังไม่นอน?”
หมิงซียิ้ม “รอเสด็จกลับบ้านเพคะ”
แสงโคมสะท้อนในดวงตาของเซี่ยเหิง อ่อนโยนละมุนและอบอวลด้วยไออุ่น
เขาคิดว่า มีคนงามเช่นนี้รออยู่ที่บ้าน ต่อให้มอบอำนาจและบารมีให้เขามากเพียงใด เขาก็ไม่ยอมแลก
แม้ต้องเป็นศัตรูกับใต้หล้าทั้งหมดเพื่อนาง เขาก็ไม่หวั่นเกรง
เซี่ยเหิงโอบนางไว้ในอ้อมแขน ทว่าเสียงกระซิบข้างหูนางกลับเปี่ยมด้วยความยึดติดอย่างยิ่ง
“ซีเอ๋อร์ เจ้าเป็นของข้า”
ต้องเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว ต่อให้เป็นญาติของนางก็ห้ามมาแย่งนางไปจากเขา
หมิงซีชะงักเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเหตุใดองค์รัชทายาทถึงดูคล้ายอาการกำเริบขึ้นมา แต่เรื่องปลอบเขานั้น นางมีประสบการณ์มากแล้ว
“หม่อมฉันแต่งให้ฝ่าบาทแล้ว หากไม่ใช่คนของฝ่าบาทแล้วจะเป็นของผู้ใดเพคะ?”
เซี่ยเหิงพึงพอใจ จูงมือภรรยาตัวน้อยกลับเข้าห้องนอน