“เหลวไหล!”
เซี่ยเหิงกอดนางแน่นด้วยความปวดใจ “แม้แต่เสด็จพ่อผู้เข้มงวดเช่นนั้นยังชมว่าเจ้าเป็นสตรีที่ดี ไทเฮาไม่โปรดเจ้า นั่นเป็นปัญหาของนาง หากนางเป็นผู้อาวุโสผู้เปี่ยมเมตตาจริง ก็ควรทะนุถนอมเจ้าเช่นเดียวกับเสด็จย่า”
หมิงซี “……”
ตรรกะของฝ่าบาทช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก!
เพียงไม่กี่ประโยค ก็ด่ากราดทั้งบิดาแท้ ๆ และมารดาผู้เลี้ยงดูไปด้วย
……
เซี่ยเหิงกล่าวว่าจะไปพบไทเฮาเป็นเพื่อนหมิงซี เขาก็ไม่ผิดคำพูด
ยิ่งไปกว่านั้น ตั้งแต่เช้าตรู่ เขาก็กังวลว่าซีเอ๋อร์ของตนใจอ่อน แอบไปพบไทเฮา จึงกำชับเฉวียนลู่กับคนอื่นเป็นพิเศษ ให้หาทางขัดขวางไม่ให้พระสนมไปตำหนักฉือหนิงเพียงลำพัง
ยามหมิงซีตื่นขึ้นในตอนเช้า นางแสดงท่าทีลังเลว่าจะไปคำนับไทเฮาที่ตำหนักฉือหนิงก่อนดีหรือไม่ ท่านป้าฉินกับเฉวียนลู่จึงรีบหาหัวข้อต่าง ๆ มาดึงความสนใจของพระสนม
หากพระสนมไปตำหนักฉือหนิงเพียงลำพัง แล้วถูกไทเฮาทำร้ายขึ้นมา หัวของพวกเขาคงรักษาไว้ไม่ได้แน่
ด้วยเหตุนี้ เฉวียนลู่จึงยกท่านผู้บัญชาการหลู ผู้ที่ตนหวาดกลัวที่สุด มาเป็นโล่กำบัง
“เมื่อวันก่อน พระสนมมิได้ถามบ่าวหรือพ่ะย่ะค่ะว่าใต้เท้าหลูแต่งงานแล้วหรือยัง?”
หมิงซีดูคล้ายถูกหัวข้อนี้ดึงความสนใจไว้ “หืม?”
เฉวียนลู่ทั้งถอนหายใจโล่งอก ทั้งอยากเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก
เขาลอบขอขมาท่านผู้บัญชาการหลูอยู่ในใจ
หวังว่าองครักษ์เสื้อแพรจะไม่รายงานถ้อยคำที่เขากุเรื่องเกี่ยวกับใต้เท้าหลูในวันนี้ขึ้นไปก็พอ
“ในจวนใต้เท้าหลูยังไม่มีภรรยาหรืออนุ เอ่อ... ในเมืองหลวงมีข่าวลือว่าใต้เท้าหลูชอบบุรุษ ไม่ชอบสตรีพ่ะย่ะค่ะ”
ที่จริง เมื่อก่อนคนในเมืองหลวงมิได้ลือกันเช่นนี้เกี่ยวกับท่านผู้บัญชาการหลูเพียงผู้เดียว แม้แต่ฝ่าบาทก็ยังถูกผู้คนสงสัยว่าเป็นตัดแขนเสื้อ หรือมีโรคเร้นลับบางอย่างหรือไม่