“ฝ่าบาท อย่าลืมสิ หากไม่มีเปิ่นกง พระองค์จะได้เป็นองค์ชายใหญ่สายตรงของอดีตฮ่องเต้หรือ?”
เซี่ยเหิงยิ้ม “องค์ชายใหญ่สายตรงหรือ? เสด็จแม่ ลองดูฮ่องเต้ในแต่ละราชวงศ์เถิด มีผู้ใดได้ขึ้นครองบัลลังก์เพราะเป็นบุตรชายคนโตสายตรงบ้าง?”
“เสด็จพ่อแต่งตั้งเจิ้นเป็นองค์รัชทายาท เพราะเจิ้นมีความสามารถ ทั้งยังเป็นที่โปรดปรานของเสด็จย่า เรื่องนี้ดูจะไม่เกี่ยวกับเสด็จแม่เลยกระมัง?”
ตรงกันข้าม เคราะห์ร้ายที่เขาประสบยามเยาว์วัย ล้วนเกี่ยวข้องกับไทเฮาทั้งสิ้น
ไทเฮากัดฟันด้วยความโกรธ แต่กลับโต้แย้งไม่ได้
ฐานะของนางในพระทัยอดีตฮ่องเต้ ไม่อาจเทียบกับฮองเฮาเฉิงเซี่ยวเจาได้เลย
ระหว่างที่เซี่ยเหิงเติบโต จวนกั๋วกงเอินก็ไม่อาจช่วยเหลือเขาได้แม้แต่น้อย
ทว่านางเป็นทั้งพระมารดาโดยชอบธรรมและพระมารดาบุญธรรมของเขา เขากตัญญูต่อนางย่อมเป็นเรื่องสมควรตามหลักฟ้าดิน
“เจ้าตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้น ทำลายตระกูลเซียว ทั้งยังช่วงชิงอำนาจจากอัยเจีย ฝ่าบาท เจ้าไร้คุณธรรมและอกตัญญู ไม่กลัวหรือว่าประวัติศาสตร์จะจารึกมลทินไว้?”
เซี่ยเหิงแก้คำกล่าวของนาง “เสด็จแม่ ตระกูลเซียววางยาพิษพระมารดาผู้ให้กำเนิดเจิ้น เจิ้นเพียงเนรเทศพวกเขาไป ก็ถือว่ามีเมตตาถึงที่สุดแล้ว ส่วนพระองค์ เจิ้นเลี้ยงดูด้วยแพรพรรณชั้นดีและอาหารเลิศรส ผู้ใดจะกล่าวว่าเจิ้นอกตัญญู!”
ไทเฮาตวาดลั่น “อัยเจียกับตระกูลเซียวไม่ได้วางยาพิษพระสนมซู!”
เซี่ยเหิงกล่าวเสียงเรียบ “เสด็จแม่ไม่เคยระแคะระคายหรือว่าในขนมของเซียวหมิงจูมีปัญหา?”
โทสะบนใบหน้าไทเฮาชะงักงัน
นางไม่รู้จริงหรือ?
ย่อมไม่ใช่ นางรู้จักหลานสาวแท้ ๆ ของตนดี รู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีทางโง่เขลาถึงเพียงนั้น ต่อให้วางยาก็ต้องเป็นยาพิษออกฤทธิ์ช้า
อย่างน้อยก็ไม่มีทางปล่อยให้ถูกจับได้คาหนังคาเขา
ใครจะรู้ว่า...
แท้จริงแล้วไทเฮาเป็นคนประเภทเดียวกับเฝิงเยว่หรง ใช้คำพูดชี้นำผู้อื่น แต่ตนเองไม่ลงมือ หากเกิดเรื่องขึ้นก็โยนความผิดให้คนอื่น มือของนางสะอาดหมดจด เป็นเพียงผู้บริสุทธิ์ที่ถูกหลอกลวงเท่านั้น
แต่ไทเฮาจะยอมรับหรือ?