เมื่อหมิงซีมาถึงตำหนักฉือหนิง ฮ่องเต้ก็คลุ้มคลั่งไปแล้ว
ทั่วตำหนักฉือหนิงนองไปด้วยโลหิต
องค์ชายสามกุมแขนที่ถูกฟันขาด นอนร้องโหยหวนอยู่บนพื้น ข้างกายยังมีศพนักพรตหลายศพ
ฮ่องเต้ถือกระบี่ไว้ในมือ ดวงตาแดงก่ำราวโลหิต จ้ององค์ชายสามอย่างอำมหิต
“เจ้าคนไร้ประโยชน์ มิใช่บอกว่านักพรตจากอารามเชียนอวิ๋นเป็นยอดคน เป็นเซียนหรอกหรือ? เหตุใดพวกเขาจึงช่วยเสด็จแม่ไม่ได้? เราสั่งให้พวกเจ้าไปหลอมโอสถ เพื่อรักษาไทเฮา หากทำไม่ได้ เราจะทำให้พวกเจ้าตายอย่างไร้ที่ฝังศพ ล้างโคตรทั้งเก้าตระกูล!”
ฮ่องเต้ไร้สติสัมปชัญญะ เหล่าหมอหลวงและขันทีนางกำนัลหลบอยู่ตรงมุมห้อง ตัวสั่นงันงก ส่วนฮองเฮาก็คุกเข่าอยู่ห่างออกไป ไม่ต่างจากไร้ตัวตน
มีเพียงเซี่ยเหิงที่ยังคุกเข่าตัวตรงอยู่หน้าแท่นบรรทมของไทเฮา ไม่สนใจผู้ใด และมิได้ห้ามฮ่องเต้ที่กำลังคลุ้มคลั่ง
หมิงซีรู้สึกเจ็บแน่นในอกอย่างยิ่ง
หลายวันมานี้ ไทเฮาปฏิบัติต่อนางราวกับเป็นคนรุ่นหลังในครอบครัว คอยห่วงใยและปกป้องนางอย่างแท้จริง
นางมิได้คำนับฮ่องเต้ เพียงก้าวไปคุกเข่าหน้าแท่นบรรทมของไทเฮาทีละก้าว
“เสด็จย่า เสี่ยวซีมาแล้วเพคะ”
“เพลงกล่อมเด็กที่เสด็จย่าสอนเสี่ยวซีเมื่อวาน บอกว่าเป็นเพลงที่ใช้ขับกล่อมฝ่าบาทให้บรรทมตอนทรงพระเยาว์ เสด็จย่าตรัสว่า ต่อไปเสี่ยวซีจะได้ร้องให้ลูกของตนฟังด้วย”
“เสี่ยวซีรับปากเสด็จย่าแล้ว วันนี้จะร้องให้เสด็จย่าฟังก่อนเพคะ”
หมิงซีแนบหน้าผากลงบนพระหัตถ์เย็นเฉียบของไทเฮา น้ำตาไหลรินขณะขับขานเพลงกล่อมเด็กอันแสนอบอุ่นอ่อนโยน เสียงเพลงกังวานอยู่ในตำหนักซึ่งอบอวลด้วยความอึมครึมและกลิ่นคาวโลหิต
เมื่อได้ยินเพลงคุ้นหู ฮ่องเต้ก็ชะงักงันไปทันใด
“เสด็จแม่...”
ความทรงจำในอดีตถาโถมขึ้นมา ร่างฮ่องเต้โงนเงน ความอบอุ่นในวันวานกลับถูกความโศกเศร้าและสิ้นหวังอันไร้ที่สิ้นสุดกลืนกิน
เขาพลันโยนกระบี่ทิ้ง แล้วถลาไปตรงหน้าไทเฮา
“เสด็จแม่ เสด็จแม่ ขอทรงลืมพระเนตรขึ้นมาทอดพระเนตรลูกอีกสักครั้งเถิด เสด็จแม่จะจากลูกไปไม่ได้...”