แต่งงานแล้วจึงรู้ว่าฮ่องเต้ทรราชหวนคืนมาเกิด

ตอนที่ 56 สายใยแม่ลูกลึกซึ้ง

8 นาที· 1.9K คำ

เมื่อหมิงซีมาถึงตำหนักฉือหนิง ฮ่องเต้ก็คลุ้มคลั่งไปแล้ว

ทั่วตำหนักฉือหนิงนองไปด้วยโลหิต

องค์ชายสามกุมแขนที่ถูกฟันขาด นอนร้องโหยหวนอยู่บนพื้น ข้างกายยังมีศพนักพรตหลายศพ

ฮ่องเต้ถือกระบี่ไว้ในมือ ดวงตาแดงก่ำราวโลหิต จ้ององค์ชายสามอย่างอำมหิต

“เจ้าคนไร้ประโยชน์ มิใช่บอกว่านักพรตจากอารามเชียนอวิ๋นเป็นยอดคน เป็นเซียนหรอกหรือ? เหตุใดพวกเขาจึงช่วยเสด็จแม่ไม่ได้? เราสั่งให้พวกเจ้าไปหลอมโอสถ เพื่อรักษาไทเฮา หากทำไม่ได้ เราจะทำให้พวกเจ้าตายอย่างไร้ที่ฝังศพ ล้างโคตรทั้งเก้าตระกูล!”

ฮ่องเต้ไร้สติสัมปชัญญะ เหล่าหมอหลวงและขันทีนางกำนัลหลบอยู่ตรงมุมห้อง ตัวสั่นงันงก ส่วนฮองเฮาก็คุกเข่าอยู่ห่างออกไป ไม่ต่างจากไร้ตัวตน

มีเพียงเซี่ยเหิงที่ยังคุกเข่าตัวตรงอยู่หน้าแท่นบรรทมของไทเฮา ไม่สนใจผู้ใด และมิได้ห้ามฮ่องเต้ที่กำลังคลุ้มคลั่ง

หมิงซีรู้สึกเจ็บแน่นในอกอย่างยิ่ง

หลายวันมานี้ ไทเฮาปฏิบัติต่อนางราวกับเป็นคนรุ่นหลังในครอบครัว คอยห่วงใยและปกป้องนางอย่างแท้จริง

นางมิได้คำนับฮ่องเต้ เพียงก้าวไปคุกเข่าหน้าแท่นบรรทมของไทเฮาทีละก้าว

“เสด็จย่า เสี่ยวซีมาแล้วเพคะ”

“เพลงกล่อมเด็กที่เสด็จย่าสอนเสี่ยวซีเมื่อวาน บอกว่าเป็นเพลงที่ใช้ขับกล่อมฝ่าบาทให้บรรทมตอนทรงพระเยาว์ เสด็จย่าตรัสว่า ต่อไปเสี่ยวซีจะได้ร้องให้ลูกของตนฟังด้วย”

“เสี่ยวซีรับปากเสด็จย่าแล้ว วันนี้จะร้องให้เสด็จย่าฟังก่อนเพคะ”

หมิงซีแนบหน้าผากลงบนพระหัตถ์เย็นเฉียบของไทเฮา น้ำตาไหลรินขณะขับขานเพลงกล่อมเด็กอันแสนอบอุ่นอ่อนโยน เสียงเพลงกังวานอยู่ในตำหนักซึ่งอบอวลด้วยความอึมครึมและกลิ่นคาวโลหิต

เมื่อได้ยินเพลงคุ้นหู ฮ่องเต้ก็ชะงักงันไปทันใด

“เสด็จแม่...”

ความทรงจำในอดีตถาโถมขึ้นมา ร่างฮ่องเต้โงนเงน ความอบอุ่นในวันวานกลับถูกความโศกเศร้าและสิ้นหวังอันไร้ที่สิ้นสุดกลืนกิน

เขาพลันโยนกระบี่ทิ้ง แล้วถลาไปตรงหน้าไทเฮา

“เสด็จแม่ เสด็จแม่ ขอทรงลืมพระเนตรขึ้นมาทอดพระเนตรลูกอีกสักครั้งเถิด เสด็จแม่จะจากลูกไปไม่ได้...”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป