จักรพรรดิก้มพระเนตรลง พึมพำกับตนเองว่า “ช่วงนี้เจ้าเข้าไปปรนนิบัติเสด็จแม่ทุกวัน คอยเฝ้าพระนางเช่นนี้เหมือนกันหรือไม่?”
“เสด็จย่าทรงเมตตา ทรงเป็นห่วงว่าหม่อมฉันจะเหน็ดเหนื่อย จึงมักรับสั่งให้หม่อมฉันไปพักบนตั่งนุ่ม ทั้งยังหานิยายสนุก ๆ มาให้อ่านมากมาย ให้ห้องครัวทำของอร่อยให้หม่อมฉันหลายอย่าง เสด็จย่าทรงปฏิบัติต่อหม่อมฉันไม่ต่างจากท่านย่าที่บ้านเลยเพคะ”
หมิงซีมิได้กล่าวถ้อยคำไพเราะเพื่อยกยอตนเอง หากพูดไปตามความจริง
จักรพรรดิกลับทรงโปรดฟังคำพูดเช่นนี้
เสด็จแม่ของพระองค์ทรงเมตตาและเปี่ยมด้วยคุณธรรมที่สุด หากในโลกนี้มีพระโพธิสัตว์กวนอิม ก็คงเป็นเช่นเสด็จแม่ของพระองค์
จักรพรรดิทอดพระเนตรนาง “เสด็จแม่ทรงโปรดเจ้ายิ่งนัก หากเราให้เจ้าเข้าวังเร็วกว่านี้ มีเจ้าอยู่เป็นเพื่อน เสด็จแม่คงเบิกบานพระทัยกว่านี้”
หมิงซีเอ่ยช้า ๆ ว่า “วาสนาระหว่างผู้คนช่างน่าอัศจรรย์ยิ่ง บางคนรู้จักกันมาหลายสิบปี ก็อาจเป็นเพียงคนรู้จักที่ทักทายกันเมื่อพบหน้า ส่วนบางคนเพียงพบกันครั้งแรกก็อาจกลายเป็นสหายรู้ใจ พึ่งพาอาศัยกันไปตลอดชีวิต… วาสนาระหว่างฝ่าบาทกับเสด็จย่ายิ่งเป็นสิ่งที่ผู้อื่นต่อให้ร้องขอเพียงใดก็ไม่มีวันได้มาเพคะ”
จักรพรรดิแย้มพระโอษฐ์ “ใช่แล้ว ในปีนั้น องค์ชายที่ถูกพระสนมเหลียนทำร้ายมีมากมายนับไม่ถ้วน มีเพียงเราที่โชคดีที่สุด เพราะได้พบเสด็จแม่”
พระองค์ตรัสถามอีกว่า “วันก่อนเสด็จแม่จากไป เจ้าอยู่เป็นเพื่อนพระนางนานที่สุด นอกจากเพลงกล่อมเด็กแล้ว พระนางตรัสสิ่งใดกับเจ้าอีกหรือไม่?”