สตรีอย่างหมิงกุ้ยเฟยในนิยายต้นฉบับช่างหยิ่งผยองยิ่งนัก อาศัยชาติกำเนิดและความโปรดปราน ก่อเรื่องได้ตามใจชอบ
ตัวร้ายใหญ่ต้องการควบคุมบิดากับบุตรชายตระกูลโหวอู่ติ้ง จึงจำต้องปล่อยให้นางกำเริบเสิบสาน
แม้เซียวหมิงจูจะรู้ว่าฮ่องเต้ไม่มีทางแต่งตั้งหมิงกุ้ยเฟยเป็นฮองเฮา แต่นางก็ทนไม่ได้ที่จะมีสตรีผู้หยิ่งผยองถึงเพียงนั้นอยู่ในวังหลัง คอยขวางหูขวางตา
ยามนี้ทำได้เพียงกำจัดพระสนมซูหลันก่อน
รอให้นางได้เป็นฮองเฮาแล้ว ยังจะต้องกลัวว่าจัดการหมิงกุ้ยเฟยไม่ได้อีกหรือ?
ทว่า...เซียวหมิงจูเจ็บปวดใจนัก
นางเก็บสะสมคะแนนมาตั้งครึ่งปี เพิ่งได้มาเพียงน้อยนิด พอซื้อผงสุขสำราญเจ็ดราตรีแล้วก็กลับกลายเป็นคนยากจนอีกครา
อ้อ พูดผิดไป นางติดหนี้ต่างหาก
คะแนนที่นางยืมระบบมายังคืนไม่หมดเลย
เซียวหมิงจูทำได้เพียงสูดหายใจลึก ปลอบใจตนเองว่า หากไม่ยอมเสียเด็ก ก็จับหมาป่าไม่ได้
หากพิชิตตัวร้ายใหญ่ไม่ได้ นางเองก็ต้องพินาศเช่นกัน
……
ตำหนักฉางชุน หมิงซีซึ่งกำลังจิบชาดอกไม้อยู่พลันรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง
หืม?
มีไพร่ชั่วคิดร้ายต่อเปิ่นกงหรือ?
“พระสนม หนาวหรือเพคะ?”
ฟังอวี่รีบไปปิดหน้าต่างให้แคบลงเล็กน้อย “แม้ยามนี้จะเข้าสู่ฤดูร้อนแล้ว แต่ลมยังเย็นอยู่บ้าง พระวรกายของพระสนมอ่อนแอ ต้องใส่พระทัยดูแลให้มากเพคะ”
หมิงซีเหลือบมองฟังอวี่เงียบ ๆ
ผู้อื่นคิดว่านางบอบบางราวกิ่งหลิวก็ช่างเถิด แต่ฟังอวี่รู้ดีที่สุดว่านางขี่ม้าและยิงธนูเก่งกาจ
คงกล่าวได้เพียงว่านางสร้างภาพลักษณ์บอบบางได้แนบเนียนยิ่ง
แม้แต่ฟังอวี่ก็ยังถูกล้างสมองได้สำเร็จ