ยามฮ่องเต้กับพระสนมเอกกำลังอ่อนหวานต่อกัน ขันทีอวี๋ก็ไม่อยากเข้ามาทำลายบรรยากาศจริง ๆ
แต่เขาโชคร้าย ถูกบังคับให้มา แถมยังแพ้เป่ายิงฉุบอีก
ขันทีอวี๋ไม่เข้าใจเลย เหตุใดเขากับทิงรั่วถึงแพ้ทิงรั่วผู้ซื่อตรงหัวเดียวกระเทียมลีบทุกครั้งที่เป่ายิงฉุบ
ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี!
ขันทีอวี๋แทบอยากร่ำไห้ คุกเข่าตัวสั่นอยู่ด้านนอกฉากบังตา «ฝ่าบาท กระหม่อมมีเรื่องกราบทูลพ่ะย่ะค่ะ»
สุรเสียงของจักรพรรดิเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง «ข้าว่าเจ้าอยากตายเสียแล้ว!»
ขันทีอวี๋ «...» ไม่เลย กระหม่อมไม่อยากตายพ่ะย่ะค่ะ!
พระสนมเอกพลันแย้มยิ้มอ่อนหวาน อ่อนโยนละมุนละไม เพียงครู่เดียวก็คลายโทสะของจักรพรรดิลงได้
«ฝ่าบาทอย่าทรงลำบากขันทีอวี๋เลย หากไม่มีเรื่องสำคัญ เขาคงไม่เข้ามาหรอกเพคะ»
ขันทีอวี๋ซาบซึ้งจนแทบหลั่งน้ำตา
พระสนมช่างเป็นพระโพธิสัตว์กวนอิมจุติมาเกิด เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตพวกเราทุกคนโดยแท้!
……
เมื่อไทเฮาเซียวทราบว่าฮ่องเต้เสด็จไปตำหนักฉางชุน จึงส่งคนมาเชิญเขาไปพบ
ดวงตาสีหมึกของเซี่ยเหิงหรี่ลงเล็กน้อย ประกายสังหารซ่อนเร้นอยู่ภายใน
ดูท่าคงต้องหาเวลาชำระล้างคนทั้งวังเสียแล้ว
จะได้ไม่ปล่อยให้ข่าวการเคลื่อนไหวของเขารั่วไหลออกไปตามใจชอบ
ท้ายที่สุดเซี่ยเหิงก็ยังเสด็จไปตำหนักฉือหนิง
«ลูกถวายพระพรเสด็จแม่»
«ฮ่องเต้นั่งเถิด»
เซียวหมิงจูก็อยู่ที่ตำหนักฉือหนิงเช่นกัน นางย่างเท้าเล็ก ๆ อย่างเขินอาย แล้วคำนับจักรพรรดิ
«จูเอ๋อร์ถวายคำนับฝ่าบาท ขอทรงพระเจริญหมื่นปี»
เซี่ยเหิงกล่าวเรียบ ๆ «ลุกขึ้นเถิด»
เมื่อเห็นว่าฮ่องเต้ไม่แม้แต่จะชายตามองนาง เซียวหมิงจูก็กัดริมฝีปาก