“ฝ่ายในห้ามยุ่งเกี่ยวกับราชกิจ นี่เป็นกฎที่บรรพชนวางไว้ เจ้ากล้ากล่าววาจาเหลวไหลในที่นี้ วิพากษ์วิจารณ์ราชกิจ แบกรับโทษอันใดไหว? ฝ่าบาททรงพระปรีชาสามารถ ทั้งยังมีชะตาสวรรค์คุ้มครอง แล้วเหตุใดท้องพระคลังจึงจะว่างเปล่า?”
“อูเจ๋อทะเยอทะยาน หมายรุกรานชายแดนอยู่หลายครา โหวอู่ติ้งกับซื่อจื่อรับพระบัญชาจากอดีตฮ่องเต้ให้ปราบโจรร้าย เหตุใดพอเข้าปากเจ้ากลับกลายเป็นว่าก่อสงครามไปได้?”
หมิงซีตบที่เท้าแขนฉับพลัน น้ำเสียงเย็นเฉียบ “แคว้นต้าโจวของเราเป็นมหาอำนาจแห่งราชสำนักสวรรค์ ยกทัพแต่ละคราล้วนมีเหตุอันชอบธรรม ความหมายของเจ้าคือกล่าวโทษอดีตฮ่องเต้กับฝ่าบาทว่าทรงเข่นฆ่าผู้คนโดยไม่จำเป็นหรือ? ผินเจิน นี่เป็นเพราะเจ้าไม่รู้ความ หรือเป็นความคิดของตระกูลเฝิงกันแน่ จงพูดมา!”
ครานี้มิใช่แค่เฝิงเยว่หรงที่ตกใจ
เหล่าสนมคนอื่น ๆ ต่างตระหนก รีบคุกเข่าขอให้กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงทรงระงับโทสะ
ต่อให้โง่เขลาเพียงใด เฝิงเยว่หรงก็รู้ว่าคำพูดของหมิงซีร้ายแรงเพียงไหน
หากแพร่งพรายออกไป เพียงข้อหายุ่งเกี่ยวกับราชกิจในฝ่ายใน นางก็รับไม่ไหวแล้ว
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการลบหลู่ฝ่าบาทและใส่ร้ายอดีตฮ่องเต้ ต่อให้ตระกูลเฝิงมีศีรษะกี่สิบหัวก็ยังไม่พอให้ตัด
“กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงโปรดอย่าบิดเบือนความหมายของหม่อมฉัน หม่อมฉันเพียงเห็นว่าตำหนักฉางชุนฟุ่มเฟือยเกินไป เพื่อชื่อเสียงของพระองค์ จึงอยากแบ่งเบาพระราชภาระให้ฝ่าบาท เลยทูลเตือนสักสองสามคำ”
“พระองค์ตบหน้าหม่อมฉันก็แล้วไป ยังจะใส่ร้ายตระกูลเฝิงอีก กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงต่างหากที่มีเจตนาใด?”
หมิงซีปรายตามองนางจากเบื้องสูง “เจ้าพูดจาไร้ความยับยั้ง ไม่รู้จักสูงต่ำ ยังกล้ากลับคำกล่าวโทษเปิ่นกงอีกหรือ?”