หมิงซีหัวเราะพลางกุมมือเขาไว้ แล้วส่ายหน้า «เฝิงเยว่หรงเป็นเพียงคนตัวเล็ก ๆ ไม่มีความสำคัญ อย่าให้นางส่งผลกระทบต่อแผนการของพระองค์เลย»
องค์รัชทายาทเพิ่งคว้าชัยชนะจากคดีคุณไสยมาได้ ชื่อเสียงจึงขึ้นถึงจุดสูงสุด
หากเฝิงเยว่หรงตายในยามนี้ แล้วตระกูลเฝิงเกิดเสียการควบคุมขึ้นมา ไม่รู้ว่าภายนอกจะวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างไร
ยามนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญที่สุด ไม่จำเป็นต้องก่อความวุ่นวายเพราะเฝิงเยว่หรงคนเดียว
อีกอย่าง ตระกูลเฝิงใช้งานได้ดีจริง ๆ!
พวกเขาเป็นดาบชั้นดีที่ใช้ทำลายพรรคตงหลิน
เซี่ยเหิงมองนางด้วยแววตาเจ็บปวด «ซีเอ๋อร์ อย่าเอาแต่ให้ข้าอยู่เหนือสิ่งอื่นใดในทุกเรื่องได้หรือไม่?»
เขาหวังให้นางใช้ชีวิตอย่างอิสระ ไม่ต้องรู้ความจนเกินไปจนทำให้ตนเองต้องกล้ำกลืนความรู้สึก
หมิงซียิ้มบาง ๆ «หากพระองค์ทรงสบายดี หม่อมฉันก็มีความสุข มิได้ฝืนใจตนเองเลย»
«ซีเอ๋อร์…»
เซี่ยเหิงกดจุมพิตลงบนหว่างคิ้วนางอย่างข่มกลั้น น้ำเสียงแหบพร่า
เขาสั่งสมบุญกุศลมาถึงกี่ภพชาติ จึงได้พบกับนางกันนะ
หมิงซีเอนกายอยู่ในอ้อมแขนเขา «ช่วงนี้พระองค์ทรงงานหามรุ่งหามค่ำ ไม่ได้พักผ่อนดี ๆ มานานแล้ว ไปงีบสักครู่ก่อนเถิด หม่อมฉันไปประเดี๋ยวเดียวแล้วจะกลับมาอยู่เป็นเพื่อน»
เซี่ยเหิงอ้าปาก ตั้งใจจะบอกว่าจะไปกับนาง
หมิงซีส่ายหน้า «คราวนี้พระองค์ไม่เหมาะจะเสด็จออกหน้าเพคะ พระองค์เชื่อหม่อมฉันได้หรือไม่?»
ภรรยาตัวน้อยเอ่ยเช่นนี้แล้ว เซี่ยเหิงจะตัดใจขัดนางได้อย่างไร
อีกทั้งในใจเขา เรื่องทั้งปวงในตำหนักบูรพาล้วนให้นางเป็นผู้ตัดสิน เขาเองก็ต้องฟังนาง
……
ณ เรือนเวิ่นจู๋ เฝิงเยว่หรงถูกขันทีสองคนกดให้คุกเข่าอยู่ต่อหน้าหมิงซี
นางดิ้นรนไม่หยุด จ้องหมิงซีด้วยแววตาอัปยศและเคียดแค้น
«พระชายารองหมิง หมิงซี เมื่อก่อนข้าประเมินเจ้าไว้ต่ำเกินไป มิน่าเล่าคนอื่นถึงพูดกันเสมอว่า สุนัขที่กัดคนไม่เห่า!»