จักรพรรดิทอดพระเนตรองค์รัชทายาทด้วยแววพระเนตรอ่อนโยนเป็นครั้งแรก ประหนึ่งบิดาผู้เปี่ยมเมตตาอย่างแท้จริง
“เจิ้นกำลังจะไปพบเสด็จย่าของเจ้าแล้ว ต่อแต่นี้แผ่นดินต้าโจวจะต้องฝากไว้ในมือเจ้า”
สีหน้าเซี่ยเหิงเคร่งขรึมขึ้น เขายกชายฉลองพระองค์ขึ้นแล้วคุกเข่าลง
จักรพรรดินำตราพยัคฆ์ชิ้นพิเศษออกมามอบให้เขา
“ครั้งนั้นปฐมจักรพรรดิทรงฝึกกองกำลังพิสดารขึ้นอย่างลับ ๆ เพื่อเหลือทางรอดไว้ให้ลูกหลาน มีเพียงหนึ่งพันนาย แต่ทุกคนล้วนมีความสามารถเฉพาะตัว หนึ่งคนรับมือศัตรูได้ร้อยคน ทั้งยังทรงทิ้งพระราชโองการกำชับให้จักรพรรดิทุกรุ่นต้องฝึกฝนกองกำลังนี้สืบต่อไป ห้ามขาดตอนไม่ว่ากรณีใด”
นี่คือกองทัพที่ขึ้นตรงต่อจักรพรรดิเพียงพระองค์เดียว มีความภักดียิ่งกว่ากองกำลังพลีชีพ
เรื่องมากมายที่จักรพรรดิไม่อาจเปิดเผยต่อสาธารณะ ล้วนมอบหมายให้พวกเขาจัดการได้
หากวันหนึ่งราชวงศ์ถึงคราวสิ้นสุด จักรพรรดิแซ่เซี่ยก็ยังอาศัยกองกำลังนี้หลบภัย รอจังหวะหวนคืนสู่อำนาจได้
“องค์รัชทายาท เจ้ามีพรสวรรค์เลิศล้ำ ทั้งการปกครองแผ่นดินและควบคุมราชสำนัก เจิ้นไม่จำเป็นต้องสอนหรือกำชับสิ่งใดอีก มีเพียงข้อเดียวที่เจ้าต้องจดจำ จักรพรรดิเป็นผู้โดดเดี่ยว ขุนนางบุ๋นบู๊ เหล่าพระสนมและขันที แม้แต่ลูกของเจ้าในภายหน้า ล้วนเป็นหมากของเจ้า และเป็นศัตรูของเจ้าด้วย”
หากคิดจะนั่งบัลลังก์มังกรให้มั่นคง จิตใจต้องแข็งกระด้างดุจเหล็กกล้า อย่าเชื่อใจผู้ใด จงคาดเดาด้านเลวร้ายที่สุดในจิตใจมนุษย์ไว้เสมอ ต่อให้สังหารผิดไปหนึ่งพันคนก็ยังดีกว่าปล่อยผู้ใดรอดไปแม้แต่คนเดียว
จักรพรรดิทรงชื่นชมความสามารถขององค์รัชทายาท ทว่าพระองค์กลับชื่นชมจิตใจเมตตาอย่างที่เขาเคยมีไม่ลงจริง ๆ
กล่าวอย่างไม่น่าฟัง หากคิดจะเป็นจักรพรรดิ ก็ต้องละทิ้งเส้นแบ่งแห่งคุณธรรม
ไม่มีจักรพรรดิพระองค์ใดเป็นสุภาพบุรุษผู้สูงส่ง
จักรพรรดิพอพระทัยกับการเปลี่ยนแปลงขององค์รัชทายาทในภายหลัง เพียงแต่ทรงเกรงว่าวันใดเขาจะกลับไปเป็นเช่นเดิมอีก
เซี่ยเหิงฟังพระดำรัสสั่งสอนอันเปี่ยมเมตตาแล้วรู้สึกซับซ้อนยิ่ง
ชาติก่อนจักรพรรดิไม่เคยตรัสวาจาเหล่านี้กับเขา