เรื่องอื้อฉาวของตระกูลหลินกับจวนโหวจีอานแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง ก่อคลื่นลูกใหญ่จากหินเพียงก้อนเดียว
ราชสำนักมีกระแสคลื่นใต้น้ำเชี่ยวกราก ทุกฝ่ายแย่งชิงอำนาจกันราวกับสนามรบไร้ควันไฟ มือมืดมากมายกำลังควบคุมการสับเปลี่ยนขั้วอำนาจครั้งใหม่
แน่นอนว่าเรื่องเหล่านี้ยังไม่ใช่ความครึกครื้นที่หมิงซีจะเข้าไปพัวพันได้ในยามนี้
นางเป็นเพียงคุณหนูในห้องหอที่กำลังเตรียมตัวออกเรือนเท่านั้น
ทว่า ภายในจวนโหวอู่ติ้งดูเหมือนจะไม่สงบสักเท่าไร
“คุณหนูใหญ่ บ่าวไม่กล้าอีกแล้วจริง ๆ ขอท่านโปรดให้คุณชายน้อยกลับมาเถิด!”
ภายในห้องหออันงดงาม หมิงซีนั่งอยู่บนเตียงหลัวฮั่นในชุดกระโปรงหรูฉวินสีแอปริคอตอ่อน นิ้วมือขาวผ่องพลิกหน้าหนังสือ ปลายนิ้วแต้มสีชมพูระเรื่อเป็นประกายวาววับ
“อนุซุนเป็นอะไรไปหรือ? พี่ฮุยเพียงติดตามพ่อบ้านของจวนไปยังเว่ยโจว เพื่อส่งเสบียงสำหรับฤดูหนาวเท่านั้น เหตุใดอนุถึงทำราวกับว่าข้าขับไล่พี่ฮุยออกจากจวนโหว ช่างทำให้ข้ากล้ำกลืนความน้อยใจและไม่เข้าใจยิ่งนัก”
เสียงถอนหายใจอย่างจนใจของเด็กสาวยิ่งขับให้อนุซุนซึ่งร้องไห้คร่ำครวญดูไร้เหตุผลขึ้นไปอีก
อนุซุนที่กำลังยกผ้าเช็ดหน้าปิดหน้าร้องไห้ชะงักค้าง ในใจแค้นเคืองเหลือคณา
นังเด็กตายคนนี้ชอบเสแสร้งนัก!
อะไรนะ แค่ไปเว่ยโจว...
ที่นั่นกำลังทำศึกอยู่ต่างหาก!
แคว้นอู๋เจ๋อสงบเสงี่ยมได้ไม่ถึงสองปี ประมุขเฒ่าสิ้นชีพ ประมุขคนใหม่เพิ่งขึ้นครองตำแหน่งก็เริ่มแสดงอำนาจ จับจ้องดินแดนภาคกลางตาเป็นมัน ทั้งยังส่งทหารมาหยั่งเชิงหลายครั้ง
จนไฟสงครามปะทุขึ้นอีกครั้งที่ชายแดน
แน่นอนว่าเรื่องใหญ่ระดับแคว้นเหล่านี้อนุซุนเข้าไปยุ่งไม่ได้ ขอเพียงท่านโหวกับซื่อจื่อไม่พ่ายศึก นางก็ใส่ใจเพียง...
“แต่พี่ฮุยเพิ่งอายุสิบสาม เป็นคุณชายน้อยผู้สูงศักดิ์ของจวนนะ!”
เขามีสิทธิ์อะไรต้องไปส่งเสบียงฤดูหนาวให้ท่านโหวกับซื่อจื่อที่แนวหน้า?
นังเด็กตายคนนี้เห็นชัดว่ากำลังใช้พี่ฮุยมาข่มขู่นาง!
ก่อนหน้านี้ ขันทีจากวังหลวงมาประกาศราชโองการที่จวนโหว แต่งตั้งหมิงซี บุตรีสายตรงคนโตแห่งจวนโหวอู่ติ้ง เป็นพระชายารองแห่งตำหนักบูรพา
อนุซุนริษยา แน่นอนว่านางริษยายิ่งนัก ทว่าสิ่งที่มีมากกว่าคือความยินดีจนแทบอยากกระโดดโลดเต้น
ในที่สุด นังปีศาจน้อยประหลาดผู้นี้ก็จะแต่งออกไปเสียที
ต่อจากนี้ จวนโหวทั้งจวนก็จะเป็นโลกของนางแล้ว!
น่าเสียดายที่นางยังไม่ทันเชิดหางขึ้น บุตรชายก็ถูกหมิงซีหลอกให้ไปชายแดน ตกอยู่ในมือหมิงจิ่ง พี่ชายร่วมสายเลือดที่เป็นเสือยิ้มผู้มีจิตใจดำมืดไม่แพ้กัน
ด้วยสมองทึ่มทื่อของบุตรชาย นางยังจะคิดว่าหมิงจิ่งเล่นงานเขาไม่ง่ายดายราวกับเตะลูกชู่จวีหรือ?
หากพี่น้องคู่นั้นชั่วร้ายถึงขั้นทำให้พี่ฮุยของนางตายอย่างเงียบเชียบที่เว่ยโจวเล่า?
อนุซุนคิดแล้วฟ้าราวกับถล่มลงมา นางร้องไห้โศกเศร้าหนักขึ้น เข่าทรุดเตรียมคุกเข่าลงต่อหน้าหมิงซี
แต่ก่อนที่เข่าจะงอลง นางก็ถูกทิงรั่วคว้าแขนไว้และประคองอย่างมั่นคง
อนุซุนที่ขยับตัวไม่ได้ “……”
สาวใช้ต่ำช้าผู้นี้ผอมราวกับไม้ไผ่ เหตุใดกลับมีแรงมากดั่งวัวป่า?
หมิงซีปิดหนังสือ มองนางด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “แม้อนุจะเป็นเพียงอนุของบิดา แต่ก็เป็นผู้อาวุโสของข้า หากท่านคุกเข่าลงเช่นนี้ คิดให้ข้าลดอายุขัยหรือ?”
อนุซุนริมฝีปากสั่น “บ่าวจะกล้าได้อย่างไร คุณหนูใหญ่ เว่ยโจวทั้งอันตรายและหนาวเหน็บ พี่ฮุยยังเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง...”
หมิงซีกล่าวเรียบ ๆ “ดินแดนอันตรายและหนาวเหน็บที่อนุเอ่ยถึงนั้น บิดา พี่ชาย และทหารกล้าแคว้นต้าโจวนับหมื่นกำลังต่อสู้จนเลือดชโลมกาย สังหารศัตรูปกป้องแผ่นดิน พี่ฮุยเกิดในตระกูลแม่ทัพ สมควรเอาอย่างบิดากับพี่ชาย มุ่งมั่นพัฒนาตนเอง รับใช้แผ่นดิน มิใช่เป็นคุณชายเสเพลที่มัวเมาอยู่ในหมู่สตรี”
อนุซุนกัดฟัน นางพูดราวกับขับขานบทเพลงไพเราะ แต่ในใจจะจริงใจสักกี่ส่วนกัน?
หมิงซีดูเหมือนอ่านความคิดของนางออก จึงอดขบขันไม่ได้
“พี่ฮุยก็เป็นบุตรของบิดา เป็นน้องชายแท้ ๆ ของข้ากับพี่ชาย อนุไม่จำเป็นต้องระแวงไปทุกเรื่อง การเดินทางไปเว่ยโจวครานี้มีทหารประจำจวนหนึ่งร้อยนายคุ้มกัน พี่ชายของข้าก็จะส่งทหารส่วนตัวไปสมทบด้วย”
“อนุรู้หรือไม่ว่า ตามใจบุตรเกินไปก็ไม่ต่างจากฆ่าเขา? เดือนหน้าข้าก็จะเข้าตำหนักบูรพาแล้ว เมื่อข้าไม่อยู่ ในจวนยังจะมีใครควบคุมเจ้าตัวแสบอย่างพี่ฮุยได้อีก?”
“เขาอายุสิบสามแล้ว มิใช่สามขวบ หรืออนุอยากให้เขากลายเป็นคนไม่เอาถ่าน เอาแต่รังแกชายฉุดคร่าหญิง เป็นลูกล้างผลาญจริง ๆ?”
“อนุไม่เห็นจุดจบของซื่อจื่อจวนโหวจีอานหรือ?”
ที่เจิ้งเย่าจู่มีวันนี้ ล้วนเป็นผลจากการกระทำของเขาเอง
หากไม่ใช่เพราะเขาเกิดความคิดชั่วเมื่อเห็นหญิงงาม หมายปองหลินหวยโหรว ทั้งยังร้องห่มร้องไห้จะให้แต่งกับนาง
หลินหวยโหรวก็คงไม่ใช้ประโยชน์จากเขามาวางแผนใส่ร้ายหมิงซี เพื่อสลัดพันธะการแต่งงานนี้
หมิงซีเคยเห็นเจิ้งเย่าจู่ฉุดคร่าหญิงชาวบ้านกลางถนนและทุบตีชาวบ้านผู้บริสุทธิ์จนตายอยู่หลายครั้ง
คนชั่วช้าเช่นนี้ เพียงทำลายเครื่องมือที่ใช้ก่อความร้าย ก็ถือว่าปรานีเขาแล้ว
หากวันหนึ่งน้องชายแท้ ๆ กลายเป็นคนอย่างเจิ้งเย่าจู่ หมิงซีจะหักขาทั้งสามข้างของเขาโดยไม่ลังเล
หมิงซีสบตาอนุซุน “ภายหน้าข้าจะอยู่ในราชวงศ์ ยิ่งน้องชายทางบ้านเดิมโดดเด่น ข้าก็ยิ่งมั่นคง หากพี่ฮุยไร้ความสามารถ เอาแต่ก่อเรื่องจนล่วงเกินฝ่าบาท... อนุลองคำนวณก่อนหรือไม่ว่าในจวนโหวอู่ติ้งของเรามีกี่หัว?”
อนุซุนเดินออกจากเรือนฉงฮวาอย่างเลื่อนลอย
เป็นฤดูใบไม้ร่วงปลายสารท ทว่าแผ่นหลังของนางกลับชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
อนุซุนไม่ยินยอมจริง ๆ!
ฮูหยินเป็นคนไร้ประโยชน์ เหตุใดนางจึงขึ้นแทนที่ไม่ได้ ทำให้พี่ฮุยกลายเป็นบุตรสายตรง?
แต่นางก็รู้เช่นกัน เว้นแต่พี่น้องหมิงซีจะพังพินาศไปโดยสิ้นเชิง มิฉะนั้นนางก็ทำได้เพียงรับหน้าที่ของฮูหยินท่านโหวอย่างว่าง่าย แต่ไม่มีวาสนาได้เป็นฮูหยินท่านโหว
อนุซุนขมขื่นจนปากขมไปหมด
หลายปีมานี้ นางไม่เคยได้เปรียบหมิงซีแม้แต่น้อย
นังเด็กตายคนนั้นประหลาดมาตั้งแต่เล็ก ไม่ว่าจะเป็นฮูหยินผู้เฒ่าที่ล่วงลับไปแล้วหรือท่านโหว ต่างก็เหมือนถูกบดบังดวงตา
พวกเขามักมองนางเป็นคุณหนูบอบบางน่าทะนุถนอม คิดอยู่เต็มอกว่านางเป็นหญิงสาวที่ใจดีและไร้เดียงสาที่สุดในใต้หล้า
ใจดีไร้เดียงสาบ้าบออะไรกัน!
เด็กหญิงใจดีไร้เดียงสาที่ไหนอายุแปดเก้าขวบก็กล้าผลักสาวใช้ตกบ่อน้ำต่อหน้านางอย่างไม่เกรงกลัว แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยนให้บ่าวไพร่ถมบ่อน้ำนั้นเสีย?
แม้สาวใช้ผู้นั้นจะเป็นสายลับที่ศัตรูของจวนโหวอู่ติ้งส่งมา เพียงเพื่อวางยาแล้วปีนขึ้นเตียง ทำลายรากฐานของซื่อจื่อก็ตาม...
ไม่ว่าอย่างไร อนุซุนไม่มีวันลืมภาพเหตุการณ์ในวันนั้น
เด็กหญิงตัวน้อยน่ารักราวหยกหิมะเอียงศีรษะเล็กน้อย ดอกไม้ไหมบนเรือนผมปลิวไสวตามสายลมหนาว ราวกับเทพธิดาหยกใต้บัลลังก์เจ้าแม่กวนอิม
ใครจะนึกว่าชีวิตคนเป็น ๆ เพิ่งถูกนางพรากไป
อนุซุนไม่เห็นว่าน่ารักตรงไหน นางรู้สึกเพียงหวาดผวาจนขนลุก
นั่นมันเด็กชั่วโดยกำเนิดชัด ๆ!
อีกทั้งงานเลี้ยงชมดอกเบญจมาศขององค์หญิงใหญ่ฮวาหยางเมื่อสองวันก่อน ไม่มีผู้ใดสงสัยว่าเรื่องของคุณชายเก้าหลินกับซื่อจื่อเจิ้งเกี่ยวข้องกับหมิงซี
แต่อนุซุนขอสาบาน หากเรื่องนี้ไม่ใช่ฝีมือหมิงซี นางจะคุกเข่าเรียกอีกฝ่ายว่าบรรพบุรุษ
ลองดูเถิด ตลอดหลายปีมานี้ คนที่ล่วงเกินนางมีใครได้พบจุดจบดีบ้าง?
นังปีศาจน้อยผู้นั้นไปถึงที่ใดก็ “สังหาร” ผู้คนไปทั่ว
น่ากลัวยิ่งนัก!
จู่ ๆ อนุซุนก็นึกถึงพระชายารองและเหลียงเหยวียนคนอื่น ๆ ที่จะเข้าตำหนักบูรพาพร้อมหมิงซี
หึ หากสตรีเหล่านั้นกล้าคิดว่าหมิงซีเป็นคนอ่อนแอ ง่ายต่อการรังแก เกรงว่าคงถูกนางเขมือบจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก
อนุซุนทอดถอนใจอย่างสมน้ำหน้า อย่างไรเสียคงไม่ควรมีเพียงนางคนเดียวที่ต้องรับเคราะห์จากหมิงซี!
เซียวหมิงจูที่เข้าวังไปหาพระมารดาฮองเฮาเพื่อหาเรื่องเซี่ยเหิง กับสือหยวนที่อยู่บ้านครุ่นคิดถึงความทรงจำจากชาติก่อน ไม่รู้ด้วยเหตุใดจึงจามขึ้นมาพร้อมกัน