“ซีเอ๋อร์!”
เซี่ยเหิงสะดุ้งตื่นขึ้นมา ใบหน้าซีดขาวราวกับผี หัวใจเจ็บแปลบเป็นระลอก จนแทบหายใจไม่ออก
ลมหนาวด้านนอกหน้าต่างพัดหอบหวิว ทว่าเขากลับแยกไม่ออกว่าสิ่งใดคือความฝัน สิ่งใดคือความจริง
“ฝะ...ฝ่าบาท!”
ขันทีอวี๋ ข้ารับใช้ใกล้ชิดขององค์รัชทายาท โค้งกายผลักประตูตำหนักอย่างระมัดระวัง ภาพที่เห็นเป็นไปตามคาด องค์รัชทายาทในชุดนอนบางเบา ดวงตาแดงก่ำ มือถือกระบี่ที่ส่งเสียงหึ่ง ๆ ไอสังหารน่าสะพรึงกลัว
ขันทีอวี๋ทรุดเข่าลงกับพื้นทันที ก่อนกระบี่จะฟาดลงมา เขารีบกล่าวอย่างลนลานว่า
“ฝ่าบาท วันนี้พระองค์ได้พบคุณหนูหมิง นางสบายดี ไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้น... อีก 20 วัน พระองค์ก็จะอภิเษกคุณหนูหมิงเข้าตำหนักบูรพาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
ไอสังหารที่พลุ่งพล่านรอบกายเซี่ยเหิงชะงักลง ความเจ็บปวดสิ้นหวังราวกับฟ้าถล่มดินทลายที่ฉายอยู่ในดวงตาค่อย ๆ เลือนหาย สติของเขากระจ่างขึ้นทีละน้อย
สายตาเย็นเยียบชวนหวาดหวั่นจับจ้องขันทีอวี๋อยู่เนิ่นนาน ทว่าน้ำเสียงกลับอ่อนโยน “เจ้ารู้แล้วหรือ?”
รู้เรื่องอะไร?
ขันทีอวี๋เหงื่อเย็นชุ่มเต็มศีรษะ ไม่กล้าเอ่ยปากสักคำ เกรงว่าหากพูดผิดแม้แต่คำเดียว จะถูกองค์รัชทายาทฟันขาดเป็นสองท่อนในที่นั้น
เซี่ยเหิงยิ้มอย่างยินดีปรีดา “ซีเอ๋อร์บอกว่าจะแต่งกับเรา นางดีใจมาก”
ขันทีอวี๋ “...”
แม้ในใจจะพูดไม่ออกเพียงใด เขาก็ยังฝืนเอ่ยประจบว่า “องค์รัชทายาทกับพระชายาต่างมีใจให้กัน หลังอภิเษกย่อมครองรักกันอย่างราบรื่น สมานฉันท์ชั่วฟ้าดินสลาย และครองคู่จนผมขาวโพลนพ่ะย่ะค่ะ”
ถ้อยคำนี้ทำให้เซี่ยเหิงพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง
เขาถือกระบี่นั่งผึ่งผายอยู่บนเตียง ปล่อยให้ลมหนาวพัดผ่านชุดนอนบางเบา
“ศพของหลินเจวี๋ยเคลื่อนย้ายแล้วหรือยัง?”
“กราบทูลฝ่าบาท คืนนี้เกิดเพลิงไหม้ที่จวนหลิน ร่างของคุณชายเก้าหลินถูกไฟเผาทำลายแล้ว กองบัญชาการทหารม้าห้าเมืองกับผู้ว่าการเมืองหลวงต่างเป็นพยาน จะไม่มีผู้ใดรู้ว่ามีการสับเปลี่ยนศพพ่ะย่ะค่ะ”
เซี่ยเหิงพยักหน้า “บอกให้เหมียวอวิ๋นพานขุดตรวจให้ละเอียด พรุ่งนี้เราต้องรู้ผล”
ขันทีอวี๋รับคำ แล้วกล่าวต่อว่า “ฝ่าบาท สายที่จวนกั๋วกงเอินส่งข่าวกลับมาว่า วันนี้คุณหนูสิบแปดเซียวเกรี้ยวกราดอย่างยิ่ง ทั้งยังขายสาวใช้ข้างกายไปยังหอนางโลมพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อเอ่ยถึงเซียวหมิงจู ไอสังหารก็แผ่คลุมดวงตาของเซี่ยเหิงอีกครั้ง
เขาแค่นเสียงเย็นชา “พาคนไปยังหออันธการอย่างลับ ๆ เจ้ารู้ว่าควรจัดการอย่างไร”
ให้สุนัขของเซียวหมิงจูกัดนางเอง ไม่ว่าภายหน้าจะได้ใช้หมากนี้หรือไม่ เตรียมไว้ก่อนย่อมดีกว่า
ขันทีอวี๋กล่าว “ฝ่าบาทโปรดวางพระทัย”
เซี่ยเหิงโบกมือให้เขาถอยออกไป
ขันทีอวี๋เห็นเจ้านายยังคงตากลมหนาว ท่าทางไม่ใส่ใจว่าตนจะเป็นหรือตาย จึงได้แต่เกลี้ยกล่อมอย่างกระวนกระวายว่า
“ฝ่าบาท ใกล้ถึงวันอภิเษกกับคุณหนูหมิงแล้ว ขอพระองค์ทรงรักษาพระวรกายด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
เซี่ยเหิงเหลือบมองเขาอย่างเรียบเฉย ผ่านไปครู่หนึ่งจึงกล่าวว่า “ไปปิดหน้าต่าง”
ขันทีอวี๋รีบยิ้มแล้วไปปิดหน้าต่าง
ดูท่าเวลานี้คุณหนูหมิงจะเป็นโอสถชั้นดีขององค์รัชทายาทจริง ๆ
เพียงแต่เขาไม่เข้าใจ ก่อนหน้านี้องค์รัชทายาทกับคุณหนูหมิงแทบไม่มีความเกี่ยวข้องกัน
เหตุใดองค์รัชทายาทจึงรักและทะนุถนอมนางขึ้นมาอย่างกะทันหัน?
ไม่สิ! มิใช่แค่คุณหนูหมิงเท่านั้น
เมื่อสองเดือนก่อน ระหว่างเสด็จกลับจากเจียงหนานหลังไปบรรเทาทุกข์ องค์รัชทายาทถูกลอบปลงพระชนม์ ครั้นทรงหมดสติแล้วฟื้นขึ้นมา นิสัยก็เปลี่ยนไป...
เบื้องพระพักตร์ฮ่องเต้ ฮองเฮา และเหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ พระองค์ยังคงเป็นองค์รัชทายาทแห่งตำหนักบูรพาผู้กตัญญู รู้ธรรมเนียม สุขุมสง่างาม และเปี่ยมความสามารถ ทว่ามีเพียงคนสนิทที่คอยรับใช้ใกล้ชิดอย่างพวกเขาเท่านั้นที่รู้ว่าองค์รัชทายาทเปลี่ยนไปแล้ว
แต่เดิมองค์รัชทายาททรงเชี่ยวชาญทั้งบุ๋นและบู๊ ปกครองแผ่นดินเป็น รักใคร่เอาใจใส่ราษฎร ทั้งยังใจกว้างเมตตา เรียกได้ว่าแทบจะเป็นองค์รัชทายาทที่สมบูรณ์แบบที่สุด
เพียงแต่ทรงให้ความสำคัญกับความรักใคร่ผูกพันมากเกินไป ไม่ว่าจะเป็นฮองเฮาเซียวผู้เป็นพระมารดาเลี้ยง หรือพระสนมซูหลันผู้เป็นพระมารดาแท้ ๆ และฉีอ๋องผู้เป็นพระอนุชา
ไม่ว่าพวกเขาจะก่อเรื่องใดขึ้น ต่อให้พระองค์ไม่เห็นด้วย ก็ยังทรงเก็บกวาดเรื่องยุ่งยากให้โดยไม่ปริปากบ่น
ขันทีอวี๋กับขุนนางในตำหนักบูรพาเคยทูลเตือนองค์รัชทายาทอย่างอ้อมค้อมอยู่หลายครั้งว่า ในราชวงศ์ไม่มีความผูกพันฉันญาติ หากพระองค์ทรงตามใจพวกเขาอยู่เช่นนี้ มีแต่จะยิ่งบ่มเพาะความทะเยอทะยานให้เติบใหญ่ ภายหน้าย่อมเกิดภัยร้ายไม่รู้จบ
แต่องค์รัชทายาทไม่โปรดฟังถ้อยคำเหล่านี้ ต่อให้พวกเขาร้อนใจเพียงใดก็ทำอะไรไม่ได้
ทุกสิ่งพลันเปลี่ยนแปลงไปเมื่อสองเดือนก่อน
องค์รัชทายาททรงใส่พระทัยบุตรีคนโตสายตรงแห่งจวนโหวอู่ติ้งอย่างไร้สาเหตุ ทั้งยังลอบส่งองครักษ์ลับของพระองค์ไปคุ้มครองนาง ทุกวันทรงไต่ถามเรื่องราวอย่างละเอียดไม่เว้นแม้แต่เรื่องเล็กน้อยหลายครั้งหลายครา ราวกับอยากเก็บนางซ่อนไว้ในอ้อมอก
หลายเดือนก่อน เกิดอุทกภัยในเจียงหนาน เงินบรรเทาทุกข์ถูกยักยอกไปครึ่งหนึ่งเข้ากระเป๋าฉีอ๋อง องค์รัชทายาทแทบจะเทคลังส่วนพระองค์จนหมดเพื่อชดเชย ทรงตรากตรำจนรักษาสถานการณ์ไว้ได้ และจัดการให้ราษฎรมีที่พำนัก
หากเป็นองค์รัชทายาทในกาลก่อน ขอเพียงฉีอ๋องร้องขอ พระองค์ย่อมไม่ทรงมีพระทัยส่งเขาไปลงโทษอย่างแน่นอน คงเพียงลงโทษเป็นการส่วนพระองค์ แล้วทุ่มเทกำลังปกป้องเขาไว้
ทว่าครานี้ หลังเสด็จกลับเมืองหลวง องค์รัชทายาทกลับทรงอดกลั้น ไม่แสดงท่าทีใด ๆ จนฉีอ๋องคิดว่าพระองค์ไม่รู้เรื่องที่ตนก่อ
ในเวลาเดียวกัน องค์รัชทายาทยังทรงส่งคนไปคุ้มครองบุตรชายของผู้ช่วยเจ้าเมืองเจิ้นโจวที่ถูกข่มเหง ซึ่งเดินทางขึ้นเมืองหลวงเพื่อร้องทุกข์ต่อฮ่องเต้อย่างลับ ๆ
ทั้งยังทรงผลักดันให้ผู้คนทั่วหล้ารู้ว่าฉีอ๋องยักยอกเงินบรรเทาทุกข์ ทำให้ราษฎรหลายล้านคนต้องพลัดถิ่น เป็นผู้กระทำความผิดร้ายแรง
ท้ายที่สุด แม้ตระกูลซูจะออกมารับความผิดแทนฉีอ๋อง ฉีอ๋องก็ยังถูกฮ่องเต้ลงโทษด้วยไม้และกักบริเวณ ชื่อเสียงป่นปี้
ขันทีอวี๋ไม่ชอบฉีอ๋องมานานแล้ว เบื้องหน้าทำเป็นรักใคร่กลมเกลียวกับองค์รัชทายาทประหนึ่งพี่น้อง ทว่าแท้จริงแล้ว... เฮอะ!
เขาเคราะห์ร้าย เหล่าคนสนิทในตำหนักบูรพาก็ยินดีเห็นเป็นเช่นนั้น
เพียงแต่การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันขององค์รัชทายาทช่าง...
ปราชญ์ไม่กล่าวถึงเรื่องประหลาดอิทธิฤทธิ์ ขันทีอวี๋ไม่มีความกล้าพอจะคิดถึงสาเหตุที่จิตใจขององค์รัชทายาทเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง
ตำหนักบรรทมกลับคืนสู่ความเงียบสงบ เซี่ยเหิงนอนอยู่บนเตียง ทว่ายังคงตื่นตัวอย่างยิ่งจนข่มตาหลับไม่ลง
เขายังมิได้ขึ้นครองราชย์ เบื้องบนยังมีเสด็จพ่อคอยจับตา จึงไม่อาจลงมือสังหารศัตรูเหล่านั้นได้ตามใจ
ซีเอ๋อร์... อีกไม่นาน อีกไม่นานนางก็จะกลับมาเป็นภรรยาของเขาอีกครั้ง
อย่าใจร้อน อย่าใจร้อน
เลือดสดไหลชุ่มฝ่ามือ ช่วยให้เซี่ยเหิงฝืนรักษาสติเอาไว้ ไม่ให้คลุ้มคลั่งจนบุกไปชิงตัวนางกลับมาซ่อนเสียตั้งแต่ยามนี้
เขาจะไม่ปล่อยให้นางต้องทนทุกข์เพราะถูกเขาพัวพันดังชาติก่อน จนร่วงโรยไปตั้งแต่อายุยังน้อยอีกแล้ว
ชาตินี้ผู้ใดก็ทำร้ายนางไม่ได้ ผู้ใดก็ไม่ได้ทั้งนั้น!