ภายในห้อง เมื่อเห็นอนุซุนหนีเตลิดไป ฟังอวี่ก็อดหัวเราะไม่ได้
“คุณหนู อนุซุนคงไม่กล้าคิดร้ายอีกแล้วเจ้าค่ะ”
หมิงซีจิบชาเล็กน้อย พอให้ชุ่มคอ ไม่ได้ใส่ใจเรื่องเล็กน้อยนี้นัก
นาง “ขัดเกลา” อนุซุนมานานหลายปี จะควบคุมอีกฝ่ายย่อมเป็นเรื่องง่ายดาย
“ท่านแม่ยังสวดมนต์อยู่ในหอพระหรือไม่?”
“...เจ้าค่ะ ฮูหยินกล่าวว่าหวังว่าความจริงใจของนางจะทำให้พระพุทธองค์ซาบซึ้ง และคุ้มครองให้คุณหนูพ้นเคราะห์ร้ายพบความราบรื่น”
ฟังอวี่ไม่กล้าพูดตามถ้อยคำเดิม แค่คิดก็รู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอแล้ว
ฮูหยินถึงกับคิดว่าการที่คุณหนูของตนไปเป็นพระชายารองขององค์รัชทายาทคือเคราะห์ร้ายที่สวรรค์ประทานมา ชีวิตทั้งชีวิตต้องพังพินาศ
ในสายตาฮูหยิน สิ่งใดจะประเสริฐยิ่งกว่าของล้ำค่าที่หาได้ง่าย แต่บุรุษรู้ใจกลับหาได้ยาก สิ่งใดจะเป็นความสุขแท้จริงของสตรีไปกว่าการครองคู่กับบุรุษเพียงผู้เดียวตลอดชีวิต
แม้พระชายารองขององค์รัชทายาทจะมีฐานันดร ทั้งยังมีชื่ออยู่ในทะเบียนราชวงศ์ แต่ในสายตาฮูหยิน ก็ยังเป็นเพียงอนุภรรยาชั้นต่ำ
ยิ่งต้องแบ่งบุรุษคนเดียวกับสตรีอีกมากมาย มิใช่ตกนรกทั้งเป็นหรือ?
หากเป็นนาง นางยอมตายเสียยังดีกว่า
ฟังอวี่รู้สึกว่า...ช่างเหลวไหลสิ้นดี!
แต่ฮูหยินเหลวไหลเช่นนี้ก็ไม่ใช่เพิ่งเป็นวันแรก
เมื่อก่อนนางมีแต่ความรักหวานชื่นกับท่านโหวอยู่เต็มหัว จนจวนโหววุ่นวายโกลาหล ทั้งยังเสียกิริยาในงานเลี้ยงในวัง เกือบทำให้อนาคตของท่านโหวต้องพังทลาย
ฮูหยินผู้เฒ่าทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงบังคับให้ท่านโหวรับอนุซุนผู้เฉลียวฉลาดเป็นอนุภรรยา
เพราะท่านโหวไม่คัดค้าน ทั้งยังเข้าหอร่วมเรียงเคียงหมอนกับอนุซุน ฮูหยินจึงคิดสั้นโวยวาย ทั้งยังคิดพาบุตรชายผู้เป็นซื่อจื่อวัยห้าขวบกับคุณหนูที่ยังไม่ครบขวบหนีออกจากจวน
เคราะห์ดีที่ซื่อจื่อรู้ความตั้งแต่เล็ก รู้ว่ามารดากำลังเอาชีวิตตนกับน้องสาวมาเล่นสนุก จึงรีบให้คนไปแจ้งฮูหยินผู้เฒ่าและท่านโหว ไม่เช่นนั้นคงเกิดผลร้ายที่แก้ไขไม่ได้
หลังหนีออกจากจวนไม่สำเร็จ ฮูหยินก็เริ่มชิงชังซื่อจื่อ ตั้งแต่นั้นมาหลายปีไม่เคยแม้แต่จะพบหน้าเขา เอาแต่กล่าวซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าไม่มีบุตรอกตัญญูเห็นแก่คนนอกและเห็นแก่ตัวเช่นนั้น...