เรื่องตำหนักฉือหนิงมีผีสิงแพร่สะพัดไปทั่ววังหลวงอย่างครึกโครมในวันถัดมา
ณ ตำหนักหย่างซิน เหล่าขุนนางที่มาประชุมราชการต่างไม่กล้ามองสีหน้าของจักรพรรดิบนบัลลังก์มังกร
บัณฑิตไม่กล่าวถึงเรื่องอิทธิฤทธิ์และภูตผี ในเมื่อมีโอรสสวรรค์ประทับอยู่ในวังหลวง ทั้งยังมีมังกรแท้คุ้มครอง แล้วจะมีภูตผีปีศาจได้อย่างไร?
เรื่องผีสิงในวังหลวง ทั้งผู้ที่พบผียังเป็นไทเฮา เรื่องนี้แพร่ออกไปแล้วบารมีของจักรพรรดิจะเหลืออยู่ที่ใด?
เมื่อนึกถึงเรื่องที่ไทเฮาวางยาพระสนมซูคราวก่อน ทุกคนต่างไม่เชื่อว่ามีภูตผีจริง หากมีก็คงเป็นเพราะไทเฮามีเรื่องผิดอยู่ในใจ
หรือไม่ก็เป็นไทเฮาที่จัดฉากขึ้นเอง หมายจะบีบบังคับให้ฝ่าบาทยอมก้มหัว
จุ๊ ๆ ไทเฮาช่างก่อเรื่องไม่รู้จักจบสิ้นเสียจริง!
นางวางยาพระมารดาแท้ ๆ ของฝ่าบาท แต่ฝ่าบาทมิได้เอาความ ทั้งยังช่วยปกปิดให้นาง และเลี้ยงดูนางอย่างสมเกียรติต่อไป...
ไทเฮายังต้องการสิ่งใดอีกเล่า?
เดิมทีเหล่าขุนนางต่างคิดจะทำเป็นหูหนวก บนใบหน้าแสดงชัดว่าตนไม่รู้เรื่องอันใด ให้ฝ่าบาทจัดการเรื่องในครอบครัวด้วยพระองค์เองก็พอ
ทว่าเซี่ยเหิงกวาดสายตามองเหล่าขุนนางที่นั่งหดหัวอยู่เบื้องล่างด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนตรัสเสียงเรียบว่า “เมื่อคืนเสด็จแม่เผชิญสิ่งชั่วร้ายจนหวาดผวาและไม่เป็นสุข เหล่าขุนนางมีความเห็นเช่นไร?”
เอ่อ...
เหล่าขุนนางงุนงงไปหมด
เหตุใดฝ่าบาทจึงไม่ทำตามธรรมเนียมเล่า?
ขุนนางทั้งหลายมองหน้ากันไปมา ต่างไม่รู้ว่าควรตอบคำถามของฝ่าบาทเช่นไร
ยามนี้ข้อเสียของการมีตำแหน่งสูงที่สุดจึงปรากฏขึ้น
เสนาบดีใหญ่เซี่ยซึ่งยืนอยู่แถวหน้าสุดต้องฝืนใจกล่าวภายใต้สายตากดดันของจักรพรรดิ
“ฝ่าบาททรงเป็นโอรสสวรรค์ ในวังหลวงมีพลังมังกรแห่งดาวจื่อเวยโอบล้อม จะมีสิ่งชั่วร้ายได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ หรือไทเฮาทรงฝันร้าย?”
เซี่ยเหิงตรัสอย่างมีนัยว่า “ไทเฮายืนกรานว่าตำหนักฉือหนิงมีผี”
เสนาบดีใหญ่เซี่ยแทบอยากยกมือเช็ดเหงื่อ “ขอทูลถามฝ่าบาท แล้วหมอหลวงกราบทูลว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”
จักรพรรดิตรัสว่า “หมอหลวงกราบทูลเราว่า ไทเฮาทรงมีความร้อนสะสมในพระทัย จึงฝันร้าย”
เหล่าขุนนาง “...”
เข้าใจแล้ว ที่แท้ไทเฮาจัดฉากขึ้นเองจริง ๆ