ชาติก่อนมีเรื่องบางอย่างที่เซี่ยเหิงหวาดกลัวจะหวนคิดถึงเป็นที่สุด
ยามนั้นเซี่ยเหิงตามใจและทะนุถนอมเซี่ยอี้ พระอนุชาร่วมสายเลือดของตนอย่างยิ่ง คราหนึ่งเซี่ยอี้ถูกเปิดโปงว่าขายตำแหน่งขุนนางและบรรดาศักดิ์
เซี่ยเหิงทั้งแค้นทั้งผิดหวัง คิดจะลงโทษเขาอย่างหนัก
ทว่าพระสนมซูร่ำไห้คร่ำครวญ ส่วนเซี่ยอี้ก็แบกกิ่งหนามมาขอขมา ทั้งยังหลั่งเลือดเขียนหนังสือสำนึกผิด แสดงท่าทีน่าเวทนาต่อหน้าเขาสารพัด
เวลานั้นเซี่ยเหิงใจอ่อนอีกจนได้ จึงช่วยเก็บกวาดเรื่องยุ่งยากให้เขาอีกครั้ง
เมื่อซีเอ๋อร์รู้เรื่อง นางไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง เป็นครั้งแรกที่นางก้าวล่วงมาทัดทานให้เขาลงโทษเซี่ยอี้อย่างเด็ดขาด ทั้งเตือนเขาว่าเซี่ยอี้มีใจคิดแข็งข้อ เขาไม่อาจตามใจอีกต่อไป
แต่เซี่ยเหิงไม่เพียงไม่เชื่อคำของนาง ยังตำหนินางว่าฝ่ายในไม่ควรยุ่งเกี่ยวกับราชกิจ
แท้จริงแล้วในใจเขาสับสนยิ่งนัก แต่กลับราวกับถูกกู่เข้าสิง จิตใจมุ่งแต่ปกป้องเซี่ยอี้ ทั้งยังพาลโกรธซีเอ๋อร์
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่ย่างเท้าเข้าตำหนักของนางตลอดหนึ่งเดือนเต็ม
จนกระทั่งข่าวร้ายมาถึง…
นางถูกชนกระแทกในอุทยานหลวง พลัดล้มจนแท้งบุตร
ความรู้สึกเสียใจแทบกลืนกินเซี่ยเหิงจนหมดสิ้น
ภายหลังนางยังคงยิ้มให้เขาและเอาใจใส่เขา ทว่าเซี่ยเหิงรู้ดีว่าระหว่างพวกเขามีรอยร้าวและกำแพงที่ยากจะประสานกลับคืน
ถึงกระนั้น ยามเขาสูญสิ้นอำนาจ นางก็ยังไม่ทอดทิ้งเขา
แต่เขามีค่าพอให้นางทำเช่นนั้นที่ใดกัน!
เขาสมควรพ่ายแพ้ สมควรได้รับจุดจบเช่นนั้น
แต่เขาไม่ควรลากซีเอ๋อร์ให้พลอยเดือดร้อนไปด้วย
เซี่ยเหิงไม่เคยปฏิเสธความโง่เขลาและความผิดพลาดของตน ทว่ากลับเกลียดชังสิ่งที่เรียกว่าลิขิตสวรรค์ยิ่งนัก
หลังหวนคืน ทุกสิ่งยังไม่เกิดขึ้น และเขาก็ได้อภิเษกนางเป็นภรรยาอีกครั้งสมดังปรารถนา
ทว่ามีเพียงเซี่ยเหิงที่รู้ว่าตนหวาดกลัวและกระวนกระวายเพียงใด
เพราะเขารู้ว่าตนไม่คู่ควร ยิ่งไม่อาจเทียบกับนางได้
เซี่ยเหิงคลุ้มคลั่งอยากดีกับนาง อยากนำทุกสิ่งของตนมามอบไว้ตรงหน้านาง เพียงหวังว่าจะไม่ทำให้นางผิดหวังอีก
เซี่ยเหิงกอดนางไว้แน่น ไม่ให้นางเห็นความรู้สึกหม่นมืดหนักอึ้งที่กดทับอยู่ในดวงตา พลางพร่ำบอกนางไม่หยุด