จวนกั๋วกงเอิน เป็นบ้านเดิมของฮองเฮาสกุลเซียว
“ไร้ประโยชน์! ไร้ประโยชน์ทั้งนั้น!”
คุณหนูสิบแปดแห่งสกุลเซียว ผู้เป็นที่โปรดปรานที่สุดกำลังเดือดดาล นางปัดโต๊ะเครื่องแป้งจนล้ม แล้วยังเตะสาวใช้ข้างกายอีกหลายครั้งอย่างไม่หายแค้น
สาวใช้ไม่กล้าหลบ ได้แต่โขกศีรษะขอความเมตตา
“บ่าวชั้นต่ำ เจ้าตะโกนโวยวายอันใด? คิดจะทำลายชื่อเสียงของคุณหนูหรือ?”
เซียวหมิงจูเตะหนักขึ้น “ใครก็ได้! นังบ่าวชั้นต่ำผู้นี้ล่วงเกินผู้เป็นนาย เอาตัวไปขายที่หอนางโลม!”
เมื่อสาวใช้ถูกอุดปากแล้วลากออกไป เซียวหมิงจูก็ยังไม่คลายโทสะ
แม้อายุยังน้อย แต่นางก็เป็นสาวงามคนหนึ่ง น่าเสียดายที่ใบหน้าอันบิดเบี้ยวด้วยความชั่วร้ายทำลายโฉมงามอันประณีตของนางเสียสิ้น
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่รู้ว่าเป็นเพียงความรู้สึกไปเองหรือไม่ ผิวพรรณเนียนละเอียดราวหยกของนางกำลังหมองคล้ำไร้ประกาย
เซียวหมิงจูร้องอย่างสิ้นหวัง “ระบบ ในนิยายต้นฉบับหลินเจวี๋ยเป็นตัวประกอบชายคนสำคัญแท้ๆ เหตุใดจู่ๆ เขาถึงตาย?”
แถมยังตายเพราะไปเล่นรักร่วมเพศกับบุรุษอีก!
จนถึงบัดนี้เซียวหมิงจูก็ยังไม่รู้ว่าเรื่องราวเริ่มควบคุมไม่ได้ตั้งแต่เมื่อใด
เริ่มแรกฉีอ๋องผู้เดิมมีแต่เรื่องราบรื่นกลับถูกฝ่าบาทลงโทษด้วยไม้พลอง ทั้งยังถูกกักบริเวณ ส่วนตระกูลของซูชิงเอ๋อร์ นางเอก ถูกริบทรัพย์ และตัวนางถูกส่งเข้าโรงสังคีต
เรื่องนั้นก็ช่างเถิด นางเอกโชคร้าย เซียวหมิงจูยินดีดูเรื่องสนุก
พระเอกจะตกต่ำสักหน่อยก็ไม่เป็นไร ยิ่งเป็นผลดีต่อนางในการพิชิตใจเขา
ทว่านางยังดีใจได้ไม่นาน เนื้อเรื่องก็ยิ่งแล่นออกนอกลู่นอกทางราวม้าป่าหลุดบังเหียน
ก่อนขึ้นครองราชย์ รัชทายาทเซี่ยเหิงไม่เคยมีชายารองหรืออนุภรรยาแม้แต่คนเดียว แต่บัดนี้กลับมีทั้งพระชายารองและเหลียงหยวน
วันนี้ยิ่งเหลือเชื่อ ที่ปรึกษาผู้เก่งกาจที่สุดข้างกายพระเอก ผู้จะกลายเป็นอัครเสนาบดีในอนาคต ทั้งยังเป็นตัวประกอบชายผู้ป่วยหนักซึ่งมีผู้นิยมชมชอบมากในนิยายต้นฉบับ ยังไม่ทันเริ่มเรื่องก็สิ้นชื่อเสียแล้ว
นี่สมเหตุสมผลหรือ?
เซียวหมิงจูรู้สึกว่าไม่ใช่โลกนี้เสียสติ ก็เป็นระบบที่กำลังกลั่นแกล้งนาง
หรือเป็นผลกระทบจากการที่นางทะลุมิติเข้ามาในนิยาย?
【ตรวจพบว่าภารกิจ ‘ชิงโชคชะตาของหมิงซี พระชายาปีศาจผู้ชั่วร้าย’ ของผู้ใช้ล้มเหลว เนื่องจากผู้ใช้มีหนี้สินในขณะนี้ จึงเรียกคืนรางวัล ‘ผิวพรรณเนียนละเอียดราวหยก’ เพื่อหักดอกเบี้ย ขอให้ผู้ใช้พยายามทำภารกิจให้สำเร็จ หากล้มเหลวสามครั้งจะถูกลงโทษด้วยไฟฟ้า หากล้มเหลวสิบครั้งจะถูกกำจัด】
เสียงกลไกเย็นชาไร้อารมณ์ของระบบตัดความรู้สึกเหนือกว่าผู้อื่นของนาง
เซียวหมิงจูยกมือปิดหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ แล้วตวาดว่า “นี่เป็นเพราะข้าไม่พยายามหรือ?”
นางใช้เวลาถึงสองเดือนพิชิตใจหลินเจวี๋ย ทั้งยังใช้คะแนนสะสมจนหมดเพื่อซื้อ ‘กู่คิดถึง’ ในที่สุดจึงทำให้หลินเจวี๋ยกลายเป็นสุนัขรับใช้ที่เชื่อฟังนาง
เซียวหมิงจูคิดว่าตนเองควบคมคมดาบไว้ในมือได้แล้ว การกำจัดตัวประกอบหญิงชั่วร้ายสักคนย่อมง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ
อีกทั้งเพื่อให้ภารกิจสำเร็จ นางยังจำใจยืมเงินกู้อัตราดอกเบี้ยสูงจากระบบ ไปซื้อยาปลุกกำหนัดฤทธิ์รุนแรงที่สุด แล้วส่งให้หลินเจวี๋ยนำไปทำลายตัวประกอบหญิงปีศาจร้ายผู้นั้น
แล้วผลเป็นอย่างไรเล่า?
อย่างไรเสียเซียวหมิงจูก็ไม่คิดว่าแผนของตนมีสิ่งใดผิดพลาด คงเป็นเพราะ…
“ในนิยายต้นฉบับยังบรรยายหลินเจวี๋ยเสียเก่งกาจ ที่แท้ก็ไร้ประโยชน์ ให้ไปเล่นงานตัวประกอบหญิงชั่วร้าย เขากลับไปเล่นรักร่วมเพศเสียเองหรือ?”
ช่างเสียเวลาและคะแนนสะสมของนางเปล่าๆ
【……】
ขอถามหน่อยเถิด มีความเป็นไปได้หรือไม่ว่าหลินเจวี๋ยถูกวางแผนเล่นงานกลับ?
ระบบพูดไม่ออกจริงๆ ตั้งแต่แรกมันก็แนะนำให้นางปล่อยให้หลินเจวี๋ยลงมือจัดการหมิงซีด้วยตนเองก็พอ
แต่นางกลับคิดว่าตนฉลาดนัก วางแผนเสียเอง แล้วยังยืนกรานให้หลินเจวี๋ยทำตามคำสั่งของนางทุกอย่าง
คราวนี้เป็นอย่างไรเล่า? คิดจะจับไก่กลับเสียข้าวสาร
ยังมีหน้ามาโทษผู้อื่นอีกหรือ?
【ติ๊ง ภารกิจหลัก: พิชิตใจพระเอก ฉีอ๋องเซี่ยอี้ ค่าความประทับใจปัจจุบัน 50 (พระเอกให้ความสนใจผู้ใช้เป็นพิเศษ แต่ยังไม่ถึงขั้นชอบพอ) กำหนดให้ทำภารกิจสำเร็จก่อนพระเอกขึ้นครองราชย์】
【ติ๊ง เนื่องจากภารกิจก่อนหน้าของผู้ใช้ล้มเหลว จึงบังคับเปิดภารกิจหลักลำดับที่สอง: พิชิตใจตัวร้ายใหญ่ รัชทายาทเซี่ยเหิง จากนั้นหักหลังเขาหลังจากที่เขาตกหลุมรักผู้ใช้ แล้วสนับสนุนพระเอกขึ้นครองบัลลังก์ ค่าความประทับใจปัจจุบัน -50 (ตัวร้ายใหญ่เกลียดชังผู้ใช้อย่างยิ่ง ทั้งยังมีจิตสังหารรุนแรง) กำหนดให้ทำภารกิจสำเร็จภายในหนึ่งปี】
เซียวหมิงจูยังไม่ทันหายตะลึงที่ระบบเฮงซวยบังคับเพิ่มภารกิจหลัก ก็แทบเสียสติเมื่อเห็นค่าความประทับใจติดลบของเซี่ยเหิง
อะไรนะ ค่าความประทับใจติดลบได้ด้วยหรือ?
ตั้ง -50 เชียวหรือ!
ระบบติดพิษไปแล้วกระมัง?
【ระบบตรวจสอบแล้ว ทุกอย่างเป็นปกติ ขอให้ผู้ใช้ลองพิจารณาหาสาเหตุจากตนเอง】
เซียวหมิงจู “……”
บัดซบ!
……
การตายของหลินเจวี๋ยไม่ได้ทำให้เซียวหมิงจูเสียศูนย์เพียงคนเดียว
จวนรองผู้ตรวจการฝ่ายซ้ายแห่งเมืองหลวง สือหยวน บุตรสาวคนรองสายตรงของสกุลสือ เป็นหนึ่งในเหลียงหยวนสี่คนที่ฝ่าบาททรงรับเข้าตำหนักบูรพาเพื่อรัชทายาทในครานี้
“เจ้าว่าอะไรนะ? หลินเจวี๋ยตายแล้วหรือ?”
สือหยวนตกใจจนลุกพรวดขึ้น
นั่นคือบุตรแห่งกิเลนสกุลหลิน ผู้ซึ่งคนทั้งใต้หล้าจะยกย่องในภายหน้า เป็นท่านอัครเสนาบดีผู้ก่อคลื่นลมในราชสำนักเชียวนะ!
ชาติที่แล้วฉีอ๋องกักขังฮ่องเต้เจี้ยนอู่ ควบคุมเมืองหลวง และเกือบชิงบัลลังก์ได้สำเร็จ หลินเจวี๋ยมีความดีความชอบเป็นอันดับหนึ่ง
คนที่มีเล่ห์เหลี่ยมลึกล้ำยากหยั่งถึง ทั้งทะเยอทะยานถึงเพียงนั้น จะตายไปง่ายๆ ได้อย่างไร
แถมยังตายด้วยสาเหตุที่น่าอับอายเช่นนั้น
เหตุใดทุกอย่างจึงไม่เหมือนชาติที่แล้วเลย?
ใบหน้าสือหยวนซีดเผือด เหงื่อเย็นผุดทั่วร่าง
เริ่มจากฝ่าบาทมีพระราชโองการแต่งตั้งนางเป็นเหลียงหยวนของรัชทายาท
แต่นางจำได้ชัดเจนว่าตนเข้าวังจากการคัดเลือกหญิงงามหลังรัชทายาทขึ้นครองราชย์แล้วต่างหาก!
บางทีสตรีทั่วหล้าล้วนอยากแต่งให้รัชทายาทผู้เยาว์วัยและเปี่ยมความสามารถ ทว่าสือหยวนผู้ย้อนกลับมาเกิดใหม่ไม่ใช่หนึ่งในนั้นเด็ดขาด
ชาติที่แล้ว ฮ่องเต้ทรงเย็นชาไร้เมตตา หมิงกุ้ยเฟยวางอำนาจ เซียวซูเฟยโหดเหี้ยม ซูชิงเอ๋อร์เสแสร้งทำเป็นเมตตา สงครามชิงดีชิงเด่นในวังหลังไม่เคยหยุดหย่อน นางถูกทรมานจนทุกข์ทนแสนสาหัส
หลังฉีอ๋องก่อกบฏชิงบัลลังก์ นางก็ถูกโยนเข้าไปทรมานจนตายในตำหนักเย็น
ช่วงหลายวันนี้สือหยวนได้แต่กลัดกลุ้ม คิดว่ารัชทายาทช่างตามหลอกหลอนนางไม่เลิกรา ไม่ยอมปล่อยนางไป
บัดนี้กลับมีข่าวราวสายฟ้าฟาด—ท่านอัครเสนาบดีหลินผู้พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินในอนาคตตายแล้ว!!!
สือหยวนอดสงสัยไม่ได้ว่าการย้อนกลับมาเกิดใหม่ของนางเป็นเพียงฝันร้ายหรือไม่
หรือเป็นเพราะการเกิดใหม่ของนาง ชาตินี้จึงเปลี่ยนแปลงไป
เช่นนั้นโอกาสที่นางกุมไว้ล่วงหน้ายังอยู่หรือไม่?
สือหยวนเม้มริมฝีปาก ในใจขุ่นข้องยิ่งนัก
หรือการที่นางเกิดใหม่จะมีไว้เพียงเพื่อให้ต้องเผชิญโศกนาฏกรรมซ้ำรอยชาติที่แล้ว แล้วปล่อยให้ผู้อื่นข่มเหงรังแกอีก?
ไม่ นางไม่ยอมจำนนต่อชะตา ต่อให้ต้องเข้าวัง นางก็จะไม่เป็นเหมือนชาติที่แล้วอีก ไม่แย่งชิงสิ่งใด เอาแต่ปรารถนาความรักจากฮ่องเต้
หมิงกุ้ยเฟย เซียวซูเฟย รวมถึงซูชิงเอ๋อร์ นางจะไม่ละเว้นแม้แต่คนเดียว
ส่วนว่าที่โอรสสวรรค์ในอนาคต ซึ่งขณะนี้เป็นรัชทายาทแห่งตำหนักบูรพาเล่า?
สือหยวนแค่นหัวเราะ หากเขายังไร้หัวใจเช่นชาติที่แล้ว ก็อย่าหาว่านางจะไปอยู่ในอ้อมแขนฉีอ๋อง ร่วมมือกันจากภายในและภายนอก เพื่อโค่นเขาลงจากบัลลังก์ให้เร็วยิ่งขึ้น
……
ยามดึกสงัด ตำหนักฉงหัวแห่งตำหนักบูรพามืดมิดและเงียบงัน
หน้าต่างที่ปิดสนิทถูกลมกรรโชกแรงพัดเปิดออกกะทันหัน
ลมหนาวยะเยือกพัดม่านหน้าเตียงให้ปลิวม้วนราวเกลียวคลื่น
เสียงลมคำราม หนาวเหน็บถึงกระดูก ทว่าเซี่ยเหิงบนเตียงกลับเหงื่อท่วมกาย ติดอยู่ในฝันร้ายจนไม่อาจตื่น
“หมิงซี! เจ้าเป็นที่โปรดปรานเหนือสตรีทั้งหกตำหนัก แล้วคิดว่าฮ่องเต้รักเจ้าจริงหรือ?”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดปีนั้นเจ้าจึงแท้งลูก สูญเสียบุตรและเป็นหมันไปตลอดชีวิต? เป็นเพราะฝ่าบาทผู้ร่วมเป็นร่วมตาย คอยปกป้องเจ้าอย่างสุดใจ ร่วมมือกับไทเฮาแห่งตำหนักตะวันออกและตะวันตกวางยาเจ้า!”
“เจ้าไม่ลองคิดดูบ้างหรือว่าเหตุใดฮ่องเต้จึงโปรดปรานเจ้า? ก็เพราะบิดาและพี่ชายของเจ้ากุมกองทัพเทียนติ้ง ซึ่งเป็นกองทัพชั้นยอดที่สุดของแคว้นต้าโจวไว้ เมื่อฮ่องเต้ใช้ประโยชน์จากพวกเขาจนหมดสิ้น ก็ถึงคราวฆ่าลาเมื่อเสร็จงาน ล่มสลายจวนโหวอู่ติ้ง และประทานผ้าแพรขาวให้เจ้า!”
“เจ้าไม่เชื่อหรือ? ดูจดหมายลับฉบับนี้สิ เป็นพระราชโองการที่ฮ่องเต้ส่งให้กององครักษ์เสื้อแพร ตอนแคว้นอู๋เจ๋อแตกพ่าย กองทัพยกกลับเมืองหลวง บิดาของเจ้าถูกลอบสังหาร มิใช่ฝีมือของฝ่าบาทผู้แสนดีของเจ้าหรอกหรือ!”
“เจ้ายังรักศัตรูผู้สังหารบิดาของตนอย่างโง่งม ทุ่มเทดูแลคนไร้ประโยชน์มาสามปี ฮ่าๆๆ ช่างน่าขันสิ้นดี”
“หมิงซีเอ๋ย หมิงซี เจ้าภาคภูมิใจมาตลอดชีวิตแล้วอย่างไร? สุดท้ายก็เป็นเพียงเรื่องน่าขันเท่านั้น”
“ที่จริงเจ้าควรขอบพระคุณท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ หากเขาไม่ก่อกบฏ พี่ชายเจ้าคงถูกฮ่องเต้กำจัดทิ้งหลังเสร็จงานไปนานแล้ว ไหนเลยจะยกทัพก่อกบฏ ล้อมเมืองหลวงได้?”
“หากยังรู้จักประมาณตน ก็จงไปเกลี้ยกล่อมพี่ชายให้วางอาวุธยอมจำนน สนับสนุนท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ขึ้นครองราชย์เสีย มิฉะนั้น…”
กลางฤดูหนาว สระจิ่วฉวี่ที่ครั้งหนึ่งเคยหรูหราฟุ่มเฟือยที่สุดในวังหลวง บัดนี้รกร้างเงียบเหงา หมิงกุ้ยเฟยผู้เคยงดงามเย้ายวนและเอาแต่ใจที่สุดในวัง บัดนี้สวมอาภรณ์ผ้าหยาบ ทรุดนั่งลงบนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ราวกับหัวใจแตกสลาย
ฮ่องเต้ผู้เคยครองอำนาจเหนือแคว้นต้าโจว บัดนี้เป็นเพียงคนไร้ประโยชน์ที่ถูกผู้อื่นเชือดเฉือนตามใจ เส้นเอ็นมือและเท้าถูกตัดขาด แม้แต่ลำคอก็ถูกพิษจนไร้เสียง
เขากลิ้งตกจากเตียงอย่างน่าเวทนา พยายามขยับตัวสุดกำลังเพื่อไปแตะต้องสตรีผู้สิ้นหวังตรงหน้า ดวงตาแดงก่ำ อ้าปากคิดอธิบาย ทว่ากลับเปล่งเสียงไม่ออกไม่ว่าพยายามเพียงใด
เขาไม่ได้ทำ! เขาไม่ได้ทำ!
ซีเอ๋อร์…
ทว่าไม่ว่าในใจเขาจะวิงวอนเพียงใด หมิงซีก็ไม่หันกลับมามองเขาอีกเลย
กระทั่งลูกธนูเย็นเยียบดอกหนึ่งพุ่งมาจากที่ใดไม่รู้
เซียวหมิงจูที่กำลังหัวเราะอย่างกำเริบเสิบสานร้องตื่นตระหนกให้จับมือสังหาร
ฟ้าดินเงียบงัน เซี่ยเหิงมองสตรีที่ยืนขวางอยู่เบื้องหน้าอย่างเหม่อลอย ลูกธนูเย็นเยียบทะลุหัวใจนาง โลหิตย้อมอาภรณ์จนแดงฉาน
เขาอยากยื่นมือไปกดแผลให้นาง อยากตะโกนเรียกหมอหลวงให้ช่วยชีวิต ทว่าเขาทำสิ่งใดไม่ได้เลย ทำได้เพียงกระตุกอย่างสิ้นหวัง มองนางสิ้นลมหายใจไปต่อหน้าต่อตา