แต่งงานแล้วจึงรู้ว่าฮ่องเต้ทรราชหวนคืนมาเกิด

ตอนที่ 2 ออกเรือนแล้วจึงรู้ว่าทรราชย้อนคืนชีวิต

11 นาที· 2.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลังฉากบังตา ทั้งสองนั่งประจันหน้ากันคนละฝั่งโต๊ะ หมิงซีกับองค์รัชทายาท

นางมององค์รัชทายาทผู้เลื่องลือว่ามีบุคลิกสูงส่งสง่างาม กำลังชงชาด้วยตนเอง ท่วงท่าราบรื่นพลิ้วไหว ชวนให้เพลิดเพลินยิ่งนัก

หมิงซีครุ่นคิดจนหัวแทบระเบิด แต่กลับคาดเดาความประสงค์ขององค์รัชทายาทไม่ออก

นางเติบโตในเมืองหลวงมา 15 ปี มีชาติกำเนิดจากจวนโหว บิดาและพี่ชายก็ล้วนมีความสามารถโดดเด่น ทุกครั้งที่มีงานเลี้ยงในวัง นางย่อมได้รับเชิญไปร่วมงาน จึงเคยพบองค์รัชทายาทเซี่ยเหิงมาก่อน

ความงามและความสามารถของหมิงซี แม้จะไม่ถึงขั้นไร้ผู้ใดเทียบได้ แต่ก็นับว่ามีรูปโฉมโดดเด่นเหนือสตรีทั้งปวง

ไม่ว่านางปรากฏตัวที่ใด ล้วนดึงดูดสายตาผู้คนมากมายให้จับจ้อง ในจำนวนนั้นย่อมรวมถึงองค์รัชทายาทผู้ประทับอยู่ตรงหน้าด้วย

ทว่าเป็นเพียงการชื่นชมสิ่งงดงามจากมุมสูงของผู้มีอำนาจเท่านั้น ไม่มีสิ่งใดมากไปกว่านั้น

ดังนั้น นอกจากราชโองการพระราชทานสมรสที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันครั้งนี้ หมิงซีก็นึกไม่ออกจริง ๆ ว่านางกับองค์รัชทายาทยังมีเรื่องเกี่ยวข้องกันอีกประการใด

ถึงขั้นที่เขาอาศัยจวนองค์หญิงใหญ่ฮวาหยาง ลอบมาพบนาง

เซี่ยเหิงวางถ้วยชาลงตรงหน้านาง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “วันนี้ทำให้เจ้าตกใจแล้ว”

หมิงซี “?”

คนที่ตกใจดูเหมือนจะไม่ใช่นางกระมัง?

หมิงซีเหลือบมององค์รัชทายาทผู้มีใบหน้าดุจหยกและท่าทีอ่อนโยน แล้วรู้สึกปวดศีรษะอยู่บ้าง นางฟังนัยในคำพูดของเขาไม่ออกจริง ๆ!

แต่ก่อนยามพบองค์รัชทายาทในงานเลี้ยงในวัง แม้จะพูดไม่ได้ว่าน่ากลัว ทว่าก็ห่างไกลจากคำว่าอ่อนโยนและเข้าถึงง่าย

สูงส่งเย็นชา บารมีของผู้มีอำนาจแผ่ซ่าน ผู้ใดก็ไม่กล้าล่วงเกินต่อหน้าเขา

ยามนี้องค์รัชทายาทคิดจะใช้ประโยชน์จากนางเพื่อเป้าหมายทางการเมืองอันใดกันแน่?

หรือเขาคิดจะลงมือกับอำนาจทหารที่อยู่ในมือบิดาและพี่ชายของนางแล้ว?

หรือเขาร้อนใจจนแทบอดใจรอไม่ไหว อยากกำจัดพระบิดาแล้วขึ้นครองบัลลังก์หรือ?

ทว่าองค์รัชทายาทดูไม่เหมือนคนโง่ จะทำลายรากฐานของตนเอง ทิ้งชื่อเสียงฉาวโฉ่ไว้ให้คนรุ่นหลังกล่าวขานไปชั่วกาลทำไม?

หมิงซียกถ้วยชาขึ้นจิบเพื่อสงบใจ ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า

“ขอบพระทัยองค์รัชทายาทที่ทรงห่วงใย เพียงแต่หม่อมฉันไม่คิดเลยว่าซื่อจื่อเจิ้งกับคุณชายหลินจะมีความสัมพันธ์เช่นนั้น ก่อนหน้านี้ยังได้ยินว่าทั้งสองตระกูลเตรียมผูกสัมพันธ์ด้วยการแต่งงาน ไหนเลยจะคาดคิดว่าเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น”

โหวจีอานเป็นขุนนางทหารผู้มีบรรดาศักดิ์ เป็นผู้บัญชาการกองทัพค่ายทหารทั้งห้า ทั้งยังได้รับความไว้วางพระทัยจากฮ่องเต้

ส่วนอัครมหาเสนาบดีหลินมีบารมีสูงในสภาขุนนาง ทั้งยังเป็นหนึ่งในแกนนำของพรรคตงหลิน

หากทั้งสองตระกูลเกี่ยวดองกัน เกรงว่ากลุ่มขุนนางฝ่ายบุ๋นจะยิ่งแทรกซึมเข้าไปในสามค่ายทหารใหญ่แห่งเมืองหลวงได้มากขึ้น

สภาขุนนางมีอำนาจล้นฟ้า วางอำนาจบาตรใหญ่ คอยจำกัดพระราชอำนาจ เรื่องนี้ย่อมไม่เป็นผลดีต่อองค์รัชทายาทผู้จะขึ้นเป็นจักรพรรดิในภายหน้า

แต่ยามนี้ดีแล้ว อย่าว่าแต่การเกี่ยวดองเลย ทั้งสองตระกูลก่อเรื่องอื้อฉาวเช่นนี้ขึ้นมา ต่อไปคงกลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันเป็นแน่

ตำหนักบูรพายังอาศัยโอกาสอันยอดเยี่ยมนี้กดข่มสภาขุนนางและรวบรวมกำลังทหารในค่ายหลวงได้อีกด้วย

หมิงซีถูกกำหนดให้แต่งเข้าสู่ตำหนักบูรพาอยู่แล้ว ยิ่งตำแหน่งขององค์รัชทายาทมั่นคง อำนาจยิ่งรุ่งเรือง นางก็ยิ่งได้รับประโยชน์

แน่นอนว่าหมิงซีไม่โง่พอจะนำเรื่องนี้ไปอวดความดีความชอบ

บุรุษ โดยเฉพาะผู้มีอำนาจ ย่อมไม่ชอบสตรีข้างหมอนที่เจ้าแผนการ

แม้ว่าวันนี้นางจะเพียงตอบโต้กลับไปเท่านั้น

แต่เมื่อผู้อื่นรู้เข้า พวกเขาจะไม่เข้าใจนาง มีแต่จะตำหนิว่ามีวิธีการโหดเหี้ยม จิตใจอำมหิตดุจอสรพิษ

“ได้ยินว่าคุณชายหลินอ่อนแอมาตั้งแต่เล็ก ไม่น่าหุนหันเช่นนี้เลย เมื่อครู่เห็นเขากระอักโลหิต ไม่รู้ว่าบัดนี้เป็นอย่างไรบ้างแล้ว”

คิ้วตาอ่อนโยนของเด็กสาวเผยความกังวลและทอดถอนใจ

เซี่ยเหิงไม่ทันสังเกตเห็นว่าหมิงซีกำลังหยั่งเชิง เขาคิดเพียงว่านางเป็นห่วงหลินเจวี๋ยจริง ๆ

เขาคู่ควรด้วยหรือ?

มือที่องค์รัชทายาทกำถ้วยชาชะงักไปชั่วขณะ ประกายอำมหิตวูบผ่านดวงตา ทว่าเขาไม่กล้าให้อีกฝ่ายสังเกตเห็น

ไม่อยากให้นางคิดว่าตนเย็นชาไร้หัวใจ เซี่ยเหิงจึงเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “เสด็จป้าทรงเชิญหมอหลวงมาแล้ว เจ้าไม่ต้องกังวล”

แล้วอย่างไรต่อ?

หมิงซีนั่งหลังตรง รอประโยคถัดไปขององค์รัชทายาท

สุดท้ายเซี่ยเหิงกลับเพียงเลื่อนจานขนมถั่วเขียวรูปดอกบัวมาตรงหน้านาง เบี่ยงเบนความสนใจของนาง

“ขนมชนิดนี้เป็นของถนัดที่สุดของพ่อครัวใหญ่ในจวนเสด็จป้า ลองชิมดูหรือไม่?”

หมิงซี “……”

นี่ใช่เวลามากินขนมเสียที่ไหน?

ซ่อนหางจิ้งจอกได้ลึกลับถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

สรุปแล้วองค์รัชทายาทแห่งตำหนักบูรพาผู้นี้มีจุดประสงค์ใหญ่โตเพียงใดกัน?

ถึงกับต้องพยายามแสร้งทำเป็นอ่อนหวานเอาใจพระชายารองของตนถึงเพียงนี้?

เซี่ยเหิงถูกนางจ้องจนปลายนิ้วงอเล็กน้อย “เป็นอะไรไป?”

หมิงซีหยิบตะเกียบหยกขึ้นมาคีบขนมถั่วเขียวชิ้นหนึ่งด้วยใจหนักอึ้ง

ช่างเถิด ไม่คิดแล้ว สมองแทบไหม้เต็มที

อย่างไรเสียในสายตาผู้คน นางก็เป็นสตรีขององค์รัชทายาทไปแล้ว

สิ่งที่เขาคิดจะใช้ประโยชน์จากนางก็คงมีอยู่ไม่กี่อย่าง ต่อไปนางค่อยรับมือไปตามสถานการณ์ก็แล้วกัน

ภายในห้องเงียบลง บรรยากาศดูคล้ายมีความกระอักกระอ่วนลอยอวลอยู่บางเบา

เซี่ยเหิงไม่กล้าจ้องนางนานเกินไป กลัวว่านางจะจับพิรุธได้ จึงยกกำปั้นขึ้นแตะจมูกแล้วกระแอมเบา ๆ ก่อนถามขึ้นกะทันหันว่า “เรื่องพระราชทานสมรส คุณหนูหมิงคิดอย่างไร?”

หา?

หมิงซีกะพริบตา ฮ่องเต้พระราชทานสมรสแล้ว นางจะคิดอย่างไรได้อีก?

นางครุ่นคิด ก่อนประจบเจ้านายในอนาคตผู้นี้ว่า “หม่อมฉันยินดีเป็นอย่างยิ่งเพคะ?”

เซี่ยเหิง “……”

เดิมทีเขาคิดจะขอโทษนาง ตำแหน่งพระชายารองทำให้นางต้องลำบากใจเกินไป

แต่สถานการณ์ในวังและราชสำนักยังไม่ชัดเจน กระแสใต้น้ำกำลังปั่นป่วน สถานะพระชายาเอกขององค์รัชทายาทจะทำให้นางกลายเป็นเป้าของทุกคนเท่านั้น…

กล่าวไปกล่าวมา ก็เป็นเพราะเขายังไม่แข็งแกร่งพอ อีกทั้งควบคุมความเห็นแก่ตัวของตนไม่ได้ จึงอยากรั้งนางไว้ข้างกายให้เร็วยิ่งขึ้น

เซี่ยเหิงรู้สึกผิดต่อนางอยู่เสมอ ทั้งยังระมัดระวังเสียจนไม่กล้าทำอะไรเกินเลย

แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า ที่แท้นางจะดีใจต่อการแต่งงานของพวกเขาถึงเพียงนี้

แม้แต่ใบหูที่ซ่อนอยู่ใต้เส้นผมขององค์รัชทายาทยังแดงก่ำ

ที่แท้นางก็มีใจให้เขามาตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว

เซี่ยเหิงอดไม่ได้ที่จะกุมมือน้อยอ่อนนุ่มของนางไว้ ก่อนรีบปล่อยทันที ไม่อยากล่วงเกินนาง ดวงตาเย็นชาพลันอ่อนโยนดุจสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน

“เจ้าอย่ากลัว ไม่ต้องกังวลสิ่งใดทั้งนั้น ข้าจะคุ้มครองเจ้าให้ดี”

……

คำพูดของบุรุษ ฟังไว้ก็พอ

หมิงซีไม่ได้อยู่ในห้องหนังสือนานนัก นางให้คนไปบอกองค์หญิงใหญ่ฮวาหยาง จากนั้นก็ออกจากจวนองค์หญิงไปโดยตรง

ไม่ใช่ว่านางไร้มารยาท แต่ตอนนี้องค์หญิงใหญ่ยุ่งจริง ๆ

สุดท้ายหลินเจวี๋ยก็ช่วยชีวิตไว้ไม่ทัน ตายคามือเพราะเรื่องรักร่วมเพศเช่นนี้

อัครมหาเสนาบดีหลินโศกเศร้าจนกระอักโลหิต คนตระกูลหลินพากันคลุ้มคลั่ง เข้าฉุดกระชากจวนโหวจีอานเพื่อเรียกร้องให้ชดใช้ด้วยชีวิต

โหวจีอานเองก็ใช่ว่าจะยอมคน บุตรชายของเขา เจิ้งเย่าจู่ ไม่ใช่ทายาทเพียงคนเดียวของจวนโหวหรืออย่างไร?

ถึงจะยังไม่ตาย แต่หมอหลวงตรวจแล้วบอกว่าต่อไปบุตรชายของเขาจะไม่อาจร่วมประเวณีได้ คงไปเป็นพี่น้องกับขันทีในวังได้แล้ว

จวนโหวก็ประหนึ่งฟ้าถล่มลงมา

คนทั้งสองตระกูลทะเลาะกันในจวนองค์หญิงอย่างเอาเป็นเอาตาย

องค์หญิงใหญ่ฮวาหยาง ผู้เคราะห์ร้ายที่สุด ถึงกับโมโหจนหัวเราะออกมา

งานเลี้ยงชมดอกเบญจมาศที่นางจัดอย่างดีถูกทำให้เละเทะไปหมด พวกเขายังกล้ามาสร้างความวุ่นวายในจวนของนางต่ออีก

องค์หญิงใหญ่ฮวาหยางโมโหจนคว่ำโต๊ะ จากนั้นก็เข้าวังไปฟ้องพี่ชายฮ่องเต้ทันที

หมิงซีรู้สึกกระดากใจอยู่เล็กน้อย

นึกถึงสองวันก่อน พี่ชายส่งคนขนภาพวาดโบราณและของเก่าล้ำค่าชุดหนึ่งกลับมาให้นางเล่น ล้วนเป็นสิ่งที่แคว้นอู๋เจ๋อเคยปล้นไปตอนรุกรานแผ่นดินจงหยวน

กลับถึงบ้านแล้วนางจะเลือกของมีค่าหลายชิ้น ส่งไปให้องค์หญิงใหญ่ฮวาหยางเพื่อขอขมา

สิ่งที่องค์หญิงใหญ่ชื่นชอบที่สุดก็คือของที่ริบมาจากแคว้นอู๋เจ๋อ รับรองว่าจะทำให้นางพอพระทัยยิ่ง

บนรถม้า ทิงอวี่อดกลั้นอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังอดไม่ได้ ลดเสียงถามว่า “คุณหนู คุณหนูหลินทำร้ายท่าน เหตุใดท่านกลับลงมือกับคุณชายหลินเล่า?”

ในงานเลี้ยง มีสาวใช้คนหนึ่ง “ไม่ระวัง” ทำน้ำสุราหกใส่กระโปรงของหมิงซี นางก็รู้แล้วว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา

ไม่ว่านางจะเป็นคนหวาดระแวงไปเองหรือไม่

ไม่ว่าเมื่อใด นางก็ไม่เคยลังเลที่จะมองเจตนาของมนุษย์ในแง่ร้ายที่สุด

และก็เป็นไปตามคาด อีกฝ่ายใช้แผนวางยาจับชู้แบบเดิมอีกแล้ว

แม้แผนจะเก่า แต่กลับทำลายสตรีคนหนึ่งได้อย่างง่ายดายเสมอ

หมิงซีได้ยินแล้วเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากแดงยกยิ้มบาง ๆ “เพราะหลินหวยโหรวเป็นเพียงมีดเล่มหนึ่ง คนที่คิดจัดการข้าตัวจริงคือหลินเจวี๋ย”

“ข้าไม่ลดตัวไปใช้วิธีเดียวกันแก้แค้นสตรีด้วยกัน”

แต่จะว่าไปแล้ว หากเป็นบุรุษก็ไม่มีปัญหา

อีกอย่าง ผู้ใดเป็นตัวการ ผู้นั้นก็ต้องได้รับผลกรรมมิใช่หรือ?

ทิงอวี่เบิกตากว้างอย่างไม่เข้าใจ “คุณชายหลินเสียสติไปแล้วหรือ?”

ทิงอวี่กับน้องสาว ทิงรั่ว ไม่ใช่สาวใช้ธรรมดา แต่เป็นสายลับที่ซื่อจื่อหมิงจิ่งฝึกฝนด้วยตนเอง

ทิงอวี่ละเอียดรอบคอบ ทั้งกล้าหาญและมีแผนการ ส่วนทิงรั่วภักดีและยึดมั่นในความคิด ไม่ว่าเกิดเรื่องใดก็พร้อมสละชีวิตเพื่อคุ้มครองคุณหนู

สองพี่น้องเป็นคนสนิทของหมิงซี ย่อมรู้ดีว่าจวนโหวอู่ติ้งกับตระกูลหลินมีความแค้นฝังลึกต่อกัน

ปีนั้นอัครมหาเสนาบดีหลินเกลี้ยกล่อมท่านโหวไม่สำเร็จ จึงวางแผนเปลี่ยนเสบียงเป็นทรายในศึกเมืองเว่ยโจว ทั้งยังยุยงฝ่าบาทให้ส่งผู้ตรวจการทัพมาคอยขัดขวาง จนเกือบทำร้ายท่านโหว ซื่อจื่อ และกองทัพเทียนติ้งหลายหมื่นนาย

หลายปีมานี้คุณหนูวางแผนรับมืออย่างรอบคอบ ทำให้ตระกูลหลินเสียหายไม่น้อย

เบื้องหลังนั้น ทั้งสองตระกูลแทบจะถึงขั้นไม่ตายไม่เลิกรา

แต่ต่อให้หลินเจวี๋ยเกลียดคุณหนูกับจวนโหวอู่ติ้งเพียงใด ก็ไม่จำเป็นต้องใช้แผนพิษที่เรียกได้ว่าโง่เขลาเช่นนี้กระมัง?

ราชวงศ์หาใช่คนโง่ไม่ พระชายารองในอนาคตของตำหนักบูรพาร่วมประเวณีกับผู้อื่นต่อหน้าสาธารณชน ฝ่าบาทกับองค์รัชทายาทจะไม่ตรวจสอบความจริงให้กระจ่างได้อย่างไร

ตระกูลหลินทำเช่นนี้ไม่ต่างจากฆ่าศัตรูหนึ่งพัน แต่ทำร้ายตนเองถึงแปดพันหรือ?

ที่จริงหมิงซีเองก็สงสัยยิ่งกว่าทิงอวี่เสียอีก

แม้หลินเจวี๋ยจะร่างกายอ่อนแอ แต่ความทะเยอทะยานของเขากลับมิได้อ่อนแอตาม

ที่ปู่ของเขาโลดแล่นในสภาขุนนางได้อย่างรุ่งโรจน์ ย่อมแยกไม่ออกจากการวางแผนให้เขาอยู่เบื้องหลัง

แม้แต่แผนพิษที่ทำร้ายบิดา พี่ชาย และกองทัพเทียนติ้งในปีนั้น ก็เป็นความคิดของเขา

อายุยังน้อยกลับโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ จะเรียกหลินเจวี๋ยว่าเจี่ยสวี่แห่งแคว้นต้าโจวก็ไม่เกินจริง

คนที่มีจิตใจลึกล้ำเช่นนั้น ต่อให้คิดกำจัดจวนโหวอู่ติ้ง ก็ต้องรอให้ได้อำนาจทหารมาอยู่ในมือก่อนแน่นอน

เหตุใดจึงคิดแผนการชั้นต่ำจนเหมือนคนปัญญาอ่อนเช่นวันนี้ แถมยังเปิดโอกาสให้นางโต้กลับได้อย่างง่ายดาย จนต้องรับผลกรรมด้วยตนเอง?

ต้องรู้ว่าหลายปีมานี้ หมิงซีสิ้นเปลืองความคิดมากมาย แต่ก็ยังไม่อาจกำจัดหลินเจวี๋ยได้สำเร็จ

ผลกลับกลายเป็นว่าวันนี้เขาเดินเข้ามาติดกับนางอย่างง่ายดาย

แม้จะน่ายินดีอยู่บ้าง แต่หมิงซีกลับระแวดระวังและไม่กล้าเชื่อมากกว่า

ทว่าเรื่องกลับเป็นเช่นนั้นจริง ๆ หลินเจวี๋ยถูกเจิ้งเย่าจู่เล่นงานจนตาย

หมิงซีนึกบางอย่างขึ้นได้ จึงกำชับให้ทิงอวี่คอยติดตามความเคลื่อนไหวของตระกูลหลินอย่างใกล้ชิดต่อไป

แม้หลินเจวี๋ยคงไม่มีทางใช้แผนจักจั่นลอกคราบก็ตาม

อีกทั้งหมิงซียังนึกถึงองค์รัชทายาทที่ปรากฏตัวในจวนองค์หญิง

หากเรื่องนี้มีฝีมือขององค์รัชทายาทผู้นั้นอยู่ด้วย หลินเจวี๋ยถูกผลกรรมย้อนเล่นงานก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ

เพียงแต่จากความเข้าใจเดิมของหมิงซีที่มีต่อองค์รัชทายาท เขาไม่มีทางยอมใช้กลอุบายลับ ๆ เช่นนี้กำจัดศัตรูเป็นแน่

เมื่อนึกถึงท่าทีประหลาด ๆ ขององค์รัชทายาทเมื่อครู่นี้ หมิงซีก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเขาถูกคนอื่นเข้าสิงร่างหรือไม่?

“ไม่รู้ว่าคนตระกูลหลินไปหายาประหลาดเช่นนั้นมาจากที่ใด ถึงทำให้คนกลายเป็นดั่งสัตว์ป่าได้…”

สุดท้ายกลับมีคนหนึ่งตาย อีกคนหนึ่งพิการ

ทิงอวี่ไม่กล้าจินตนาการเลยว่า หากคุณหนูของตนตกเป็นเหยื่อจริง ๆ ผลจะเป็นเช่นไร

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทิงรั่วก็เงยหน้าขึ้น กล่าวอย่างเคียดแค้นว่า “คุณหนูน่าจะให้บ่าวบิดคอหลินหวยโหรวให้หักเสีย”

ตายเพียงหลินเจวี๋ยคนเดียวจะพอได้อย่างไร?

หมิงซีโอบเตาอุ่นมือไว้ พลางหัวเราะเบา ๆ นางบริสุทธิ์งดงาม สูงส่งไร้มลทินยิ่งกว่าดอกเหยาหไถอวี้เฟิ่งอันล้ำค่าในจวนองค์หญิงเสียอีก

“จัดการเรื่องหลังจากฆ่าคนยุ่งยากยิ่งนัก อีกอย่าง เมื่อดูจากสถานการณ์แล้ว ชะตาของหลินหวยโหรวคงทุกข์ทรมานยิ่งกว่าความตายเป็นร้อยเป็นพันเท่า”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป