หลังฉากบังตา ทั้งสองนั่งประจันหน้ากันคนละฝั่งโต๊ะ หมิงซีกับองค์รัชทายาท
นางมององค์รัชทายาทผู้เลื่องลือว่ามีบุคลิกสูงส่งสง่างาม กำลังชงชาด้วยตนเอง ท่วงท่าราบรื่นพลิ้วไหว ชวนให้เพลิดเพลินยิ่งนัก
หมิงซีครุ่นคิดจนหัวแทบระเบิด แต่กลับคาดเดาความประสงค์ขององค์รัชทายาทไม่ออก
นางเติบโตในเมืองหลวงมา 15 ปี มีชาติกำเนิดจากจวนโหว บิดาและพี่ชายก็ล้วนมีความสามารถโดดเด่น ทุกครั้งที่มีงานเลี้ยงในวัง นางย่อมได้รับเชิญไปร่วมงาน จึงเคยพบองค์รัชทายาทเซี่ยเหิงมาก่อน
ความงามและความสามารถของหมิงซี แม้จะไม่ถึงขั้นไร้ผู้ใดเทียบได้ แต่ก็นับว่ามีรูปโฉมโดดเด่นเหนือสตรีทั้งปวง
ไม่ว่านางปรากฏตัวที่ใด ล้วนดึงดูดสายตาผู้คนมากมายให้จับจ้อง ในจำนวนนั้นย่อมรวมถึงองค์รัชทายาทผู้ประทับอยู่ตรงหน้าด้วย
ทว่าเป็นเพียงการชื่นชมสิ่งงดงามจากมุมสูงของผู้มีอำนาจเท่านั้น ไม่มีสิ่งใดมากไปกว่านั้น
ดังนั้น นอกจากราชโองการพระราชทานสมรสที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันครั้งนี้ หมิงซีก็นึกไม่ออกจริง ๆ ว่านางกับองค์รัชทายาทยังมีเรื่องเกี่ยวข้องกันอีกประการใด
ถึงขั้นที่เขาอาศัยจวนองค์หญิงใหญ่ฮวาหยาง ลอบมาพบนาง
เซี่ยเหิงวางถ้วยชาลงตรงหน้านาง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “วันนี้ทำให้เจ้าตกใจแล้ว”
หมิงซี “?”
คนที่ตกใจดูเหมือนจะไม่ใช่นางกระมัง?
หมิงซีเหลือบมององค์รัชทายาทผู้มีใบหน้าดุจหยกและท่าทีอ่อนโยน แล้วรู้สึกปวดศีรษะอยู่บ้าง นางฟังนัยในคำพูดของเขาไม่ออกจริง ๆ!
แต่ก่อนยามพบองค์รัชทายาทในงานเลี้ยงในวัง แม้จะพูดไม่ได้ว่าน่ากลัว ทว่าก็ห่างไกลจากคำว่าอ่อนโยนและเข้าถึงง่าย
สูงส่งเย็นชา บารมีของผู้มีอำนาจแผ่ซ่าน ผู้ใดก็ไม่กล้าล่วงเกินต่อหน้าเขา
ยามนี้องค์รัชทายาทคิดจะใช้ประโยชน์จากนางเพื่อเป้าหมายทางการเมืองอันใดกันแน่?
หรือเขาคิดจะลงมือกับอำนาจทหารที่อยู่ในมือบิดาและพี่ชายของนางแล้ว?
หรือเขาร้อนใจจนแทบอดใจรอไม่ไหว อยากกำจัดพระบิดาแล้วขึ้นครองบัลลังก์หรือ?
ทว่าองค์รัชทายาทดูไม่เหมือนคนโง่ จะทำลายรากฐานของตนเอง ทิ้งชื่อเสียงฉาวโฉ่ไว้ให้คนรุ่นหลังกล่าวขานไปชั่วกาลทำไม?
หมิงซียกถ้วยชาขึ้นจิบเพื่อสงบใจ ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า
“ขอบพระทัยองค์รัชทายาทที่ทรงห่วงใย เพียงแต่หม่อมฉันไม่คิดเลยว่าซื่อจื่อเจิ้งกับคุณชายหลินจะมีความสัมพันธ์เช่นนั้น ก่อนหน้านี้ยังได้ยินว่าทั้งสองตระกูลเตรียมผูกสัมพันธ์ด้วยการแต่งงาน ไหนเลยจะคาดคิดว่าเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น”
โหวจีอานเป็นขุนนางทหารผู้มีบรรดาศักดิ์ เป็นผู้บัญชาการกองทัพค่ายทหารทั้งห้า ทั้งยังได้รับความไว้วางพระทัยจากฮ่องเต้
ส่วนอัครมหาเสนาบดีหลินมีบารมีสูงในสภาขุนนาง ทั้งยังเป็นหนึ่งในแกนนำของพรรคตงหลิน
หากทั้งสองตระกูลเกี่ยวดองกัน เกรงว่ากลุ่มขุนนางฝ่ายบุ๋นจะยิ่งแทรกซึมเข้าไปในสามค่ายทหารใหญ่แห่งเมืองหลวงได้มากขึ้น
สภาขุนนางมีอำนาจล้นฟ้า วางอำนาจบาตรใหญ่ คอยจำกัดพระราชอำนาจ เรื่องนี้ย่อมไม่เป็นผลดีต่อองค์รัชทายาทผู้จะขึ้นเป็นจักรพรรดิในภายหน้า
แต่ยามนี้ดีแล้ว อย่าว่าแต่การเกี่ยวดองเลย ทั้งสองตระกูลก่อเรื่องอื้อฉาวเช่นนี้ขึ้นมา ต่อไปคงกลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันเป็นแน่
ตำหนักบูรพายังอาศัยโอกาสอันยอดเยี่ยมนี้กดข่มสภาขุนนางและรวบรวมกำลังทหารในค่ายหลวงได้อีกด้วย
หมิงซีถูกกำหนดให้แต่งเข้าสู่ตำหนักบูรพาอยู่แล้ว ยิ่งตำแหน่งขององค์รัชทายาทมั่นคง อำนาจยิ่งรุ่งเรือง นางก็ยิ่งได้รับประโยชน์
แน่นอนว่าหมิงซีไม่โง่พอจะนำเรื่องนี้ไปอวดความดีความชอบ
บุรุษ โดยเฉพาะผู้มีอำนาจ ย่อมไม่ชอบสตรีข้างหมอนที่เจ้าแผนการ
แม้ว่าวันนี้นางจะเพียงตอบโต้กลับไปเท่านั้น
แต่เมื่อผู้อื่นรู้เข้า พวกเขาจะไม่เข้าใจนาง มีแต่จะตำหนิว่ามีวิธีการโหดเหี้ยม จิตใจอำมหิตดุจอสรพิษ
“ได้ยินว่าคุณชายหลินอ่อนแอมาตั้งแต่เล็ก ไม่น่าหุนหันเช่นนี้เลย เมื่อครู่เห็นเขากระอักโลหิต ไม่รู้ว่าบัดนี้เป็นอย่างไรบ้างแล้ว”
คิ้วตาอ่อนโยนของเด็กสาวเผยความกังวลและทอดถอนใจ
เซี่ยเหิงไม่ทันสังเกตเห็นว่าหมิงซีกำลังหยั่งเชิง เขาคิดเพียงว่านางเป็นห่วงหลินเจวี๋ยจริง ๆ
เขาคู่ควรด้วยหรือ?
มือที่องค์รัชทายาทกำถ้วยชาชะงักไปชั่วขณะ ประกายอำมหิตวูบผ่านดวงตา ทว่าเขาไม่กล้าให้อีกฝ่ายสังเกตเห็น
ไม่อยากให้นางคิดว่าตนเย็นชาไร้หัวใจ เซี่ยเหิงจึงเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “เสด็จป้าทรงเชิญหมอหลวงมาแล้ว เจ้าไม่ต้องกังวล”
แล้วอย่างไรต่อ?
หมิงซีนั่งหลังตรง รอประโยคถัดไปขององค์รัชทายาท
สุดท้ายเซี่ยเหิงกลับเพียงเลื่อนจานขนมถั่วเขียวรูปดอกบัวมาตรงหน้านาง เบี่ยงเบนความสนใจของนาง
“ขนมชนิดนี้เป็นของถนัดที่สุดของพ่อครัวใหญ่ในจวนเสด็จป้า ลองชิมดูหรือไม่?”
หมิงซี “……”
นี่ใช่เวลามากินขนมเสียที่ไหน?
ซ่อนหางจิ้งจอกได้ลึกลับถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
สรุปแล้วองค์รัชทายาทแห่งตำหนักบูรพาผู้นี้มีจุดประสงค์ใหญ่โตเพียงใดกัน?
ถึงกับต้องพยายามแสร้งทำเป็นอ่อนหวานเอาใจพระชายารองของตนถึงเพียงนี้?
เซี่ยเหิงถูกนางจ้องจนปลายนิ้วงอเล็กน้อย “เป็นอะไรไป?”
หมิงซีหยิบตะเกียบหยกขึ้นมาคีบขนมถั่วเขียวชิ้นหนึ่งด้วยใจหนักอึ้ง
ช่างเถิด ไม่คิดแล้ว สมองแทบไหม้เต็มที
อย่างไรเสียในสายตาผู้คน นางก็เป็นสตรีขององค์รัชทายาทไปแล้ว
สิ่งที่เขาคิดจะใช้ประโยชน์จากนางก็คงมีอยู่ไม่กี่อย่าง ต่อไปนางค่อยรับมือไปตามสถานการณ์ก็แล้วกัน
ภายในห้องเงียบลง บรรยากาศดูคล้ายมีความกระอักกระอ่วนลอยอวลอยู่บางเบา
เซี่ยเหิงไม่กล้าจ้องนางนานเกินไป กลัวว่านางจะจับพิรุธได้ จึงยกกำปั้นขึ้นแตะจมูกแล้วกระแอมเบา ๆ ก่อนถามขึ้นกะทันหันว่า “เรื่องพระราชทานสมรส คุณหนูหมิงคิดอย่างไร?”
หา?
หมิงซีกะพริบตา ฮ่องเต้พระราชทานสมรสแล้ว นางจะคิดอย่างไรได้อีก?
นางครุ่นคิด ก่อนประจบเจ้านายในอนาคตผู้นี้ว่า “หม่อมฉันยินดีเป็นอย่างยิ่งเพคะ?”
เซี่ยเหิง “……”
เดิมทีเขาคิดจะขอโทษนาง ตำแหน่งพระชายารองทำให้นางต้องลำบากใจเกินไป
แต่สถานการณ์ในวังและราชสำนักยังไม่ชัดเจน กระแสใต้น้ำกำลังปั่นป่วน สถานะพระชายาเอกขององค์รัชทายาทจะทำให้นางกลายเป็นเป้าของทุกคนเท่านั้น…
กล่าวไปกล่าวมา ก็เป็นเพราะเขายังไม่แข็งแกร่งพอ อีกทั้งควบคุมความเห็นแก่ตัวของตนไม่ได้ จึงอยากรั้งนางไว้ข้างกายให้เร็วยิ่งขึ้น
เซี่ยเหิงรู้สึกผิดต่อนางอยู่เสมอ ทั้งยังระมัดระวังเสียจนไม่กล้าทำอะไรเกินเลย
แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า ที่แท้นางจะดีใจต่อการแต่งงานของพวกเขาถึงเพียงนี้
แม้แต่ใบหูที่ซ่อนอยู่ใต้เส้นผมขององค์รัชทายาทยังแดงก่ำ
ที่แท้นางก็มีใจให้เขามาตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว
เซี่ยเหิงอดไม่ได้ที่จะกุมมือน้อยอ่อนนุ่มของนางไว้ ก่อนรีบปล่อยทันที ไม่อยากล่วงเกินนาง ดวงตาเย็นชาพลันอ่อนโยนดุจสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน
“เจ้าอย่ากลัว ไม่ต้องกังวลสิ่งใดทั้งนั้น ข้าจะคุ้มครองเจ้าให้ดี”
……
คำพูดของบุรุษ ฟังไว้ก็พอ
หมิงซีไม่ได้อยู่ในห้องหนังสือนานนัก นางให้คนไปบอกองค์หญิงใหญ่ฮวาหยาง จากนั้นก็ออกจากจวนองค์หญิงไปโดยตรง
ไม่ใช่ว่านางไร้มารยาท แต่ตอนนี้องค์หญิงใหญ่ยุ่งจริง ๆ
สุดท้ายหลินเจวี๋ยก็ช่วยชีวิตไว้ไม่ทัน ตายคามือเพราะเรื่องรักร่วมเพศเช่นนี้
อัครมหาเสนาบดีหลินโศกเศร้าจนกระอักโลหิต คนตระกูลหลินพากันคลุ้มคลั่ง เข้าฉุดกระชากจวนโหวจีอานเพื่อเรียกร้องให้ชดใช้ด้วยชีวิต
โหวจีอานเองก็ใช่ว่าจะยอมคน บุตรชายของเขา เจิ้งเย่าจู่ ไม่ใช่ทายาทเพียงคนเดียวของจวนโหวหรืออย่างไร?
ถึงจะยังไม่ตาย แต่หมอหลวงตรวจแล้วบอกว่าต่อไปบุตรชายของเขาจะไม่อาจร่วมประเวณีได้ คงไปเป็นพี่น้องกับขันทีในวังได้แล้ว
จวนโหวก็ประหนึ่งฟ้าถล่มลงมา
คนทั้งสองตระกูลทะเลาะกันในจวนองค์หญิงอย่างเอาเป็นเอาตาย
องค์หญิงใหญ่ฮวาหยาง ผู้เคราะห์ร้ายที่สุด ถึงกับโมโหจนหัวเราะออกมา
งานเลี้ยงชมดอกเบญจมาศที่นางจัดอย่างดีถูกทำให้เละเทะไปหมด พวกเขายังกล้ามาสร้างความวุ่นวายในจวนของนางต่ออีก
องค์หญิงใหญ่ฮวาหยางโมโหจนคว่ำโต๊ะ จากนั้นก็เข้าวังไปฟ้องพี่ชายฮ่องเต้ทันที
หมิงซีรู้สึกกระดากใจอยู่เล็กน้อย
นึกถึงสองวันก่อน พี่ชายส่งคนขนภาพวาดโบราณและของเก่าล้ำค่าชุดหนึ่งกลับมาให้นางเล่น ล้วนเป็นสิ่งที่แคว้นอู๋เจ๋อเคยปล้นไปตอนรุกรานแผ่นดินจงหยวน
กลับถึงบ้านแล้วนางจะเลือกของมีค่าหลายชิ้น ส่งไปให้องค์หญิงใหญ่ฮวาหยางเพื่อขอขมา
สิ่งที่องค์หญิงใหญ่ชื่นชอบที่สุดก็คือของที่ริบมาจากแคว้นอู๋เจ๋อ รับรองว่าจะทำให้นางพอพระทัยยิ่ง
บนรถม้า ทิงอวี่อดกลั้นอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังอดไม่ได้ ลดเสียงถามว่า “คุณหนู คุณหนูหลินทำร้ายท่าน เหตุใดท่านกลับลงมือกับคุณชายหลินเล่า?”
ในงานเลี้ยง มีสาวใช้คนหนึ่ง “ไม่ระวัง” ทำน้ำสุราหกใส่กระโปรงของหมิงซี นางก็รู้แล้วว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา
ไม่ว่านางจะเป็นคนหวาดระแวงไปเองหรือไม่
ไม่ว่าเมื่อใด นางก็ไม่เคยลังเลที่จะมองเจตนาของมนุษย์ในแง่ร้ายที่สุด
และก็เป็นไปตามคาด อีกฝ่ายใช้แผนวางยาจับชู้แบบเดิมอีกแล้ว
แม้แผนจะเก่า แต่กลับทำลายสตรีคนหนึ่งได้อย่างง่ายดายเสมอ
หมิงซีได้ยินแล้วเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากแดงยกยิ้มบาง ๆ “เพราะหลินหวยโหรวเป็นเพียงมีดเล่มหนึ่ง คนที่คิดจัดการข้าตัวจริงคือหลินเจวี๋ย”
“ข้าไม่ลดตัวไปใช้วิธีเดียวกันแก้แค้นสตรีด้วยกัน”
แต่จะว่าไปแล้ว หากเป็นบุรุษก็ไม่มีปัญหา
อีกอย่าง ผู้ใดเป็นตัวการ ผู้นั้นก็ต้องได้รับผลกรรมมิใช่หรือ?
ทิงอวี่เบิกตากว้างอย่างไม่เข้าใจ “คุณชายหลินเสียสติไปแล้วหรือ?”
ทิงอวี่กับน้องสาว ทิงรั่ว ไม่ใช่สาวใช้ธรรมดา แต่เป็นสายลับที่ซื่อจื่อหมิงจิ่งฝึกฝนด้วยตนเอง
ทิงอวี่ละเอียดรอบคอบ ทั้งกล้าหาญและมีแผนการ ส่วนทิงรั่วภักดีและยึดมั่นในความคิด ไม่ว่าเกิดเรื่องใดก็พร้อมสละชีวิตเพื่อคุ้มครองคุณหนู
สองพี่น้องเป็นคนสนิทของหมิงซี ย่อมรู้ดีว่าจวนโหวอู่ติ้งกับตระกูลหลินมีความแค้นฝังลึกต่อกัน
ปีนั้นอัครมหาเสนาบดีหลินเกลี้ยกล่อมท่านโหวไม่สำเร็จ จึงวางแผนเปลี่ยนเสบียงเป็นทรายในศึกเมืองเว่ยโจว ทั้งยังยุยงฝ่าบาทให้ส่งผู้ตรวจการทัพมาคอยขัดขวาง จนเกือบทำร้ายท่านโหว ซื่อจื่อ และกองทัพเทียนติ้งหลายหมื่นนาย
หลายปีมานี้คุณหนูวางแผนรับมืออย่างรอบคอบ ทำให้ตระกูลหลินเสียหายไม่น้อย
เบื้องหลังนั้น ทั้งสองตระกูลแทบจะถึงขั้นไม่ตายไม่เลิกรา
แต่ต่อให้หลินเจวี๋ยเกลียดคุณหนูกับจวนโหวอู่ติ้งเพียงใด ก็ไม่จำเป็นต้องใช้แผนพิษที่เรียกได้ว่าโง่เขลาเช่นนี้กระมัง?
ราชวงศ์หาใช่คนโง่ไม่ พระชายารองในอนาคตของตำหนักบูรพาร่วมประเวณีกับผู้อื่นต่อหน้าสาธารณชน ฝ่าบาทกับองค์รัชทายาทจะไม่ตรวจสอบความจริงให้กระจ่างได้อย่างไร
ตระกูลหลินทำเช่นนี้ไม่ต่างจากฆ่าศัตรูหนึ่งพัน แต่ทำร้ายตนเองถึงแปดพันหรือ?
ที่จริงหมิงซีเองก็สงสัยยิ่งกว่าทิงอวี่เสียอีก
แม้หลินเจวี๋ยจะร่างกายอ่อนแอ แต่ความทะเยอทะยานของเขากลับมิได้อ่อนแอตาม
ที่ปู่ของเขาโลดแล่นในสภาขุนนางได้อย่างรุ่งโรจน์ ย่อมแยกไม่ออกจากการวางแผนให้เขาอยู่เบื้องหลัง
แม้แต่แผนพิษที่ทำร้ายบิดา พี่ชาย และกองทัพเทียนติ้งในปีนั้น ก็เป็นความคิดของเขา
อายุยังน้อยกลับโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ จะเรียกหลินเจวี๋ยว่าเจี่ยสวี่แห่งแคว้นต้าโจวก็ไม่เกินจริง
คนที่มีจิตใจลึกล้ำเช่นนั้น ต่อให้คิดกำจัดจวนโหวอู่ติ้ง ก็ต้องรอให้ได้อำนาจทหารมาอยู่ในมือก่อนแน่นอน
เหตุใดจึงคิดแผนการชั้นต่ำจนเหมือนคนปัญญาอ่อนเช่นวันนี้ แถมยังเปิดโอกาสให้นางโต้กลับได้อย่างง่ายดาย จนต้องรับผลกรรมด้วยตนเอง?
ต้องรู้ว่าหลายปีมานี้ หมิงซีสิ้นเปลืองความคิดมากมาย แต่ก็ยังไม่อาจกำจัดหลินเจวี๋ยได้สำเร็จ
ผลกลับกลายเป็นว่าวันนี้เขาเดินเข้ามาติดกับนางอย่างง่ายดาย
แม้จะน่ายินดีอยู่บ้าง แต่หมิงซีกลับระแวดระวังและไม่กล้าเชื่อมากกว่า
ทว่าเรื่องกลับเป็นเช่นนั้นจริง ๆ หลินเจวี๋ยถูกเจิ้งเย่าจู่เล่นงานจนตาย
หมิงซีนึกบางอย่างขึ้นได้ จึงกำชับให้ทิงอวี่คอยติดตามความเคลื่อนไหวของตระกูลหลินอย่างใกล้ชิดต่อไป
แม้หลินเจวี๋ยคงไม่มีทางใช้แผนจักจั่นลอกคราบก็ตาม
อีกทั้งหมิงซียังนึกถึงองค์รัชทายาทที่ปรากฏตัวในจวนองค์หญิง
หากเรื่องนี้มีฝีมือขององค์รัชทายาทผู้นั้นอยู่ด้วย หลินเจวี๋ยถูกผลกรรมย้อนเล่นงานก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ
เพียงแต่จากความเข้าใจเดิมของหมิงซีที่มีต่อองค์รัชทายาท เขาไม่มีทางยอมใช้กลอุบายลับ ๆ เช่นนี้กำจัดศัตรูเป็นแน่
เมื่อนึกถึงท่าทีประหลาด ๆ ขององค์รัชทายาทเมื่อครู่นี้ หมิงซีก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเขาถูกคนอื่นเข้าสิงร่างหรือไม่?
“ไม่รู้ว่าคนตระกูลหลินไปหายาประหลาดเช่นนั้นมาจากที่ใด ถึงทำให้คนกลายเป็นดั่งสัตว์ป่าได้…”
สุดท้ายกลับมีคนหนึ่งตาย อีกคนหนึ่งพิการ
ทิงอวี่ไม่กล้าจินตนาการเลยว่า หากคุณหนูของตนตกเป็นเหยื่อจริง ๆ ผลจะเป็นเช่นไร
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทิงรั่วก็เงยหน้าขึ้น กล่าวอย่างเคียดแค้นว่า “คุณหนูน่าจะให้บ่าวบิดคอหลินหวยโหรวให้หักเสีย”
ตายเพียงหลินเจวี๋ยคนเดียวจะพอได้อย่างไร?
หมิงซีโอบเตาอุ่นมือไว้ พลางหัวเราะเบา ๆ นางบริสุทธิ์งดงาม สูงส่งไร้มลทินยิ่งกว่าดอกเหยาหไถอวี้เฟิ่งอันล้ำค่าในจวนองค์หญิงเสียอีก
“จัดการเรื่องหลังจากฆ่าคนยุ่งยากยิ่งนัก อีกอย่าง เมื่อดูจากสถานการณ์แล้ว ชะตาของหลินหวยโหรวคงทุกข์ทรมานยิ่งกว่าความตายเป็นร้อยเป็นพันเท่า”