หลังจากเซี่ยเหิงขึ้นครองราชย์ในชาติก่อน แม้เขาจะไว้วางใจและแต่งตั้งขุนนางฝ่ายบุ๋นจากพรรคตงหลินให้ดำรงตำแหน่งสำคัญ แต่เมื่ออูเจ๋อร้องขอสันติ เขากลับยืนกรานให้ทำศึกอย่างเด็ดขาด
เขาเคยออกรบกับซีหรงด้วยตนเอง จึงรู้ดีว่าชนต่างเผ่าเหล่านั้นโหดเหี้ยมเพียงใด
พวกมันเป็นฝูงหมาป่าชั่วร้าย โลภมากและผูกใจเจ็บ หากมีโอกาสเมื่อใด ก็จะกระโจนเข้ามากัดฉีกแผ่นดินจงหยวน
เซี่ยเหิงรู้ดีที่สุดว่าพวกมันไม่มีทางยอมสวามิภักดิ์ต่อราชสำนักอย่างแท้จริง
มีเพียงการทุบตีพวกมันจนกระดูกหัก หรือถึงขั้นกวาดล้างถิ่นฐานให้สิ้นซาก ชายแดนกับจงหยวนจึงจะสงบสุขได้ยาวนาน
ทว่าการยืนกรานทำศึกของเขาก็ทำให้ความขัดแย้งระหว่างจักรพรรดิกับขุนนางทั้งหลายทวีความรุนแรง จนนำไปสู่ปัญหามากมายในภายหลัง เกือบทำให้กองทัพเทียนติ้งขาดทั้งเสบียงและเบี้ยหวัด
ไม่ต้องพูดถึงการออกรบเลย แม้แต่ชีวิตความเป็นอยู่ของทหารก็เกือบประคองต่อไปไม่ไหว
การชิงอำนาจตลอดสองชาติเคยสอนเขาแล้วว่า จักรพรรดิควรทอดพระเนตรภาพรวม ควบคุมกระดานหมาก และขยับตัวหมากให้ต่อสู้กัน ไม่ใช่ลงไปเล่นเองจนกลายเป็นหมากเสียเอง
ครานี้เซี่ยเหิงไม่แสดงท่าทีชัดเจนว่าต้องการสงบศึกหรือทำสงคราม ปล่อยให้เหล่าขุนนางในราชสำนักถกเถียงกันเอง
พวกเขาเดาพระทัยจักรพรรดิไม่ออก จึงได้แต่ระดมกำลังทั้งหมดโจมตีฝ่ายตรงข้าม แล้วหันกลับมาประจบสอพลอจักรพรรดิสารพัด หวังเพียงให้ฝ่าบาทยืนอยู่ข้างตน
เซี่ยเหิงประทับอยู่บนบัลลังก์สูงในตำหนักไท่เหอ ทอดพระเนตรสีหน้าท่าทางนานาชนิดเบื้องล่างราวกับกำลังชมมหรสพ
ท้ายที่สุด ไท่ฟู่เฝิงนำขุนนางฝ่ายพรรคตงหลินคุกเข่าต่อหน้าจักรพรรดิ ร่ำไห้ราวกับสะเทือนฟ้าดิน พร้อมแสดงความชอบธรรมอย่างเปี่ยมคุณธรรม
พวกเขาวิงวอนให้ฝ่าบาทคำนึงถึงราษฎรและบัลลังก์แห่งแคว้นต้าโจว ไม่ควรทำสงครามต่อไปจนราษฎรเดือดร้อนและสิ้นเปลืองทรัพย์สินอีก
เซี่ยเหิงแย้มสรวลบาง ๆ “ไท่ฟู่ทุ่มเททั้งใจเพื่อแผ่นดินต้าโจว เจิ้นรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง คิดดูแล้ว หากไท่ฟู่เป็นผู้เดินทางไปด้วยตนเอง ย่อมสามารถเกลี้ยกล่อมชนเผ่าป่าเถื่อนให้สำนึก ทำให้สองแคว้นผูกไมตรีกันไปอีกร้อยปี และชายแดนก็จะสงบสุขนับแต่นี้”