ยามหมิงซีก้าวเข้ามา เซี่ยเหิงก็รับรู้ได้ทันที
เขาเงยหน้าขึ้น เผยรอยยิ้มอ่อนโยนให้นางอย่างเป็นธรรมชาติ
“ฝ่าบาทไม่ต้องลุกหรอก เพียงไม่กี่ก้าว หม่อมฉันเดินไปเองได้เพคะ”
แม้หมิงซีจะกล่าวเช่นนั้น เซี่ยเหิงก็ยังลุกขึ้นไปรับนางอยู่ดี
หมิงซียิ้มอ่อนใจ “หม่อมฉันบอกให้ฝ่าบาททรงจัดการงานของพระองค์ต่อไปแล้วเพคะ”
เซี่ยเหิงกุมมือน้อยของนางไว้ แล้วพานางไปนั่งบนบัลลังก์มังกร
“งานราชการเหล่านี้เป็นของเจิ้นก็จริง แต่ก็ไม่ใช่ของเจิ้น มีเพียงซีเอ๋อร์เท่านั้นที่เป็นของเจิ้นแต่เพียงผู้เดียวอย่างแท้จริง”
หมิงซีถูกถ้อยคำวกวนของเขาทำให้หัวเราะออกมา
“ฝ่าบาททรงรู้จักแต่ปลอบหม่อมฉัน”
เซี่ยเหิงเลิกคิ้ว “เจิ้นไม่ปลอบภรรยาของตน แล้วจะให้ไปปลอบใคร?”
หรือจะให้ไปปลอบพวกขุนนางเฒ่าหนังส้มในท้องพระโรงกันเล่า?
ฝ่าบาทขอปฏิเสธ!
ที่ยังไม่ตัดหัวพวกเขาทิ้ง ก็เพราะเจิ้นอดกลั้นไว้แล้ว
ดวงตาหวานฉ่ำของหญิงสาวฉายแววค่อนแคะ “เหตุใดฝ่าบาทจึงอยากให้หม่อมฉันมาร่วมเสวยที่ตำหนักหย่างซินเพคะ?”
พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ ฮ่องเต้ก็จ้องนางด้วยสีหน้าตัดพ้อ
“ยามอยู่ตำหนักบูรพา ซีเอ๋อร์ยังแวะไปตำหนักเหวินเหอเพื่อ ‘แย่งชิงความโปรดปราน’ อยู่บ่อยครั้ง บัดนี้กลับไม่ย่างเท้าเข้าตำหนักหย่างซินเลยสักก้าว เจิ้นถูกทอดทิ้งแล้วหรือ? ซีเอ๋อร์รังเกียจว่าเจิ้นแก่แล้วจริงหรือ?”
หมิงซี “……”
นางไม่คิดเลยว่าฮ่องเต้จะไร้เดียงสาและเจ้าคิดเจ้าแค้นถึงเพียงนี้
คราวก่อนก็แค่บอกว่าเขาแก่กว่านางห้าปีมิใช่หรือ?
จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจอยู่ตลอดด้วยหรือไร?
หมิงซียิ้มขบขัน “ฝ่าบาท ในท้องพระโรงนี้จะมีผู้ใดอ่อนเยาว์กว่าพระองค์อีกหรือเพคะ?”
ย่อมไม่มี
แต่เหตุใดเขาต้องเอาตนเองไปเปรียบกับคนแก่กลุ่มนั้นด้วย?
แววตาฮ่องเต้ยิ่งตัดพ้อ “ที่แท้ในสายตาซีเอ๋อร์ เจิ้นก็เหมือนพวกตาเฒ่าพวกนั้นหรือ?”
หมิงซี “……”
“หามิได้เพคะ ฝ่าบาททรงมีสง่าราศี รูปโฉมงามสง่า เปี่ยมด้วยบุคลิกอันโดดเด่น ยามสนทนาหยอกเย้า ก็ยังสุขุมสง่างาม มองแล้วประหนึ่งเซียนบนสรวงสวรรค์”
เซี่ยเหิงไม่เชื่อ “แต่ซีเอ๋อร์ไม่เคยคลอเคลียเจิ้นเลย”
หมิงซี “……หากหม่อมฉันคลอเคลียฝ่าบาทอยู่ตลอด ฝ่าบาทคงทรงรำคาญหม่อมฉันแล้วเพคะ”
“เหลวไหล!”