หมิงซีลุกขึ้นต้อนรับ «ฝ่าบาททรงจัดการราชกิจเสร็จแล้วหรือเพคะ»
เซี่ยเหิงยื่นมือโอบนาง ก่อนจะกลับไปนั่งบนตั่งหลัวฮั่น
ใกล้จะเข้าสู่เดือนห้าแล้ว ต้นฤดูร้อนอากาศเริ่มอุ่นขึ้น หมิงซีเปลี่ยนมาสวมอาภรณ์เนื้อบางเบาตั้งนานแล้ว
วันนี้นางสวมกระโปรงหรูฉวินคาดอกสูง คู่กับเสื้อแขนกว้างสีแดงชาดปักลายกล้วยไม้ ผ้าโปร่งพลิ้วไหว ดูเลือนรางประหนึ่งเซียน
อาภรณ์ปกปิดเรือนร่างอรชรของนางไม่มิด สีแดงยิ่งขับให้ดูเจิดจ้า ผิวขาวผุดผ่องดุจหิมะ
ไม่ว่าอาภรณ์แบบใด สีใด เมื่ออยู่บนร่างนางก็ยิ่งงดงามโดดเด่นเป็นพิเศษ
ไม่ว่าจะมองกี่ครั้ง นานเพียงใด เซี่ยเหิงก็ยังตะลึงในความงามของนางอยู่เสมอ
แน่นอนว่า สิ่งที่ฝ่าบาทโปรดปรานที่สุดยังคงเป็นภรรยาตัวน้อยยามไร้อาภรณ์
ทว่าฝ่าบาทอยากวางตัวเป็นสุภาพบุรุษต่อหน้าภรรยาที่รัก ความคิดสกปรกลามกเหล่านั้นจึงไม่กล้าเผยออกมาแม้แต่น้อย
มีเพียงฝ่ามือใหญ่ที่แนบอยู่กับเอวคอดงามของนางเท่านั้น ซึ่งไม่ยอมขยับออกไปเสียที
«เราเบื่อจะฟังพวกตาแก่ทั้งกลุ่มทะเลาะกันไม่หยุดอยู่ในตำหนักหย่างซินแล้ว»
น้ำเสียงของเซี่ยเหิงเต็มไปด้วยความเอือมระอา
ใคร ๆ ก็ว่าหญิงสามคนรวมกันเป็นละครฉากหนึ่ง แต่ในสายตาเขา เวลาบุรุษทะเลาะกันกลับเหมือนฝูงเป็ดกระพือปีก ส่งเสียงก้าบ ๆ ไม่หยุด
ไร้สาระทั้งยังหนวกหูยิ่งนัก
แทนที่จะเสียเวลาฟังพวกเขาทะเลาะกัน สู้มาคลอเคลียซีเอ๋อร์ยังดีกว่า
มุมปากหมิงซีกระตุกเล็กน้อย «เป็นเพราะเรื่องที่เสนาบดีใหญ่เซี่ยเข้ารับตำแหน่งหรือเพคะ»
เซี่ยเหิงพยักหน้า การขึ้นสู่อำนาจของเซี่ยซื่อเหยียนกระทบผลประโยชน์ของผู้คนมากมาย พวกเขาย่อมไม่ยอมให้เขากุมอำนาจได้อย่างราบรื่น