“เหลวไหล! ไร้ยางอาย!”
เบื้องหน้าหอมุมตะวันออกเฉียงใต้ของสวนจวนองค์หญิง มีเสียงอื้ออึงชวนให้คนหน้าแดงดังลอดออกมาเป็นระยะ
เหล่าผู้สูงศักดิ์จากจวนต่าง ๆ ต่างได้ยินฉากรักอันวาบหวามกลางวันแสก ๆ สีหน้าของแต่ละคนช่างหลากหลายยิ่งนัก
หญิงชราแห่งจวนกั๋วกงหลี่ผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า ยกมือกุมอกแล้วตวาดเสียงกร้าว
ทว่าที่นี่มิใช่จวนของตน นางจึงไม่อาจก้าวก่ายเข้าไปจัดการชายหญิงชู้รักในนั้น
“เอ๊ะ เหตุใดคุณหนูหมิงจึงไม่อยู่หรือเจ้าคะ?”
เสียงอุทานของสตรีนางหนึ่งก่อให้เกิดคลื่นกระเพื่อมไปทั่ว
หมิงซี บุตรสาวสายตรงคนโตแห่งจวนโหวอู่ติ้งหรือ?
นางมิใช่ชายารองขององค์รัชทายาทที่ฮ่องเต้เพิ่งมีพระบัญชาแต่งตั้งให้เมื่อไม่กี่วันก่อนหรอกหรือ?
หรือว่า...
หญิงชราขมวดคิ้ว หันไปมอง
คุณหนูจวนใดช่างปากมากเช่นนี้?
สมองลืมไว้ในท้องมารดาหรือไร?
เรื่องใดก็กล้าพูดออกมา!
หลินหวยโหรวทำท่ากระอักกระอ่วน อ้ำอึ้งเอ่ยว่า “สาวใช้ของข้าบอกว่า ก่อนหน้านี้คุณหนูหมิงหลบผู้คน ลอบมุ่งหน้าไปทางสวนดอกไม้ แต่บัดนี้กลับไม่เห็นนาง...”
หญิงชรากล่าวขัดเสียงเย็น “พอได้แล้ว ที่นี่มีที่ให้เจ้าพูดด้วยหรือ? ผู้ใหญ่ในจวนสั่งสอนเจ้ามาอย่างไร?”
ว่าที่ชายารองขององค์รัชทายาทลักลอบคบชู้ ต่อให้เป็นเรื่องจริง พวกเขาก็ต้องทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
ผู้ใดจะกล้าสวมเขาให้องค์รัชทายาท ผู้เป็นว่าที่ประมุขแห่งวังบูรพาต่อหน้าสาธารณชนเช่นนี้?
คิดว่าราชวงศ์เอ็นดูพวกเขาเกินไป หรืออยากให้หลังองค์รัชทายาทขึ้นครองราชย์แล้ว ทรงสังหารทุกคนที่อยู่ในรายชื่อ ณ ที่แห่งนี้กันแน่?
หลินหวยโหรวถูกตำหนิจนก้มหน้ากัดริมฝีปาก ซ่อนความมุ่งร้ายและความสะใจที่แทบเอ่อล้นออกมาจากดวงตา
น้องเก้าบอกว่า ขอเพียงกำจัดหมิงซีและจวนโหวอู่ติ้งได้ ตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีคนต่อไปก็จะตกเป็นของท่านปู่อย่างแน่นอน
ถึงยามนั้น อย่าว่าแต่ตำแหน่งชายารองเลย แม้แต่ตำแหน่งพระชายาเอกขององค์รัชทายาทก็ต้องเป็นของนาง
หลินหวยโหรวตื่นเต้นจนแทบหัวเราะออกมา อยากพุ่งเข้าไปจับชู้ด้วยตนเองเสียเหลือเกิน
“ผู้ใดจะบอกเปิ่นกงได้บ้างว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
ทุกคนสะดุ้ง หันไปก็เห็นองค์หญิงใหญ่ฮวาหยางพาข้ารับใช้กลุ่มใหญ่เดินมาอย่างเอิกเกริก
ส่วนคุณหนูหมิงซึ่งหลินหวยโหรวกล่าวถึง และควรเป็นหนึ่งในตัวเอกที่กำลังพลอดรักกันอยู่ในหอ กลับยืนสง่างามอยู่ข้างองค์หญิงใหญ่
ปลายฤดูใบไม้ร่วง อากาศหนาวเย็น สายลมพัดชายกระโปรงของนางให้พลิ้วไหว สายคาดเอวโบกสะบัด ขับให้สาวน้อยผมดำผิวขาวผ่องดูราวกับเซียนผู้เลอโฉม ดวงตากระจ่างใสดุจสายน้ำมองหลินหวยโหรวพร้อมรอยยิ้มบางเบา แม้ไร้ถ้อยคำเยาะเย้ย แต่กลับยิ่งกว่าการเยาะเย้ยเสียอีก
สีหน้าหลินหวยโหรวแปรเปลี่ยน เป็นไปไม่ได้!
นางเฝ้ามองคนจับหมิงซีขังไว้ในหอพร้อมกับบุตรชายโง่เขลาร่างอ้วนฉุของจวนโหวจีอานด้วยตาตนเองชัด ๆ
เหตุใดจึง...
แล้วคนในหอตอนนี้เป็นผู้ใด?
ที่จริง หากทุกคนตั้งใจฟังให้ดี ก็จะพบว่าในเสียงอึกทึกวาบหวามนั้นไม่มีเสียงสตรีเลยแม้แต่น้อย
“ถวายคำนับองค์หญิงใหญ่พ่ะย่ะค่ะ”
หลินหวยโหรวฝืนคำนับตามคนอื่น ใจพลันเกิดลางสังหรณ์ร้ายแรง
องค์หญิงใหญ่ฮวาหยางไม่สนใจผู้ใด ตรัสสั่งด้วยโทสะ “เตะประตูให้เปิ่นกงเปิด!”
องครักษ์สองนายรับคำสั่ง ก่อนก้าวไปถีบประตูจนกระเด็น
ร่างเปลือยเปล่าสองร่างพลันปรากฏต่อสายตาทุกคนอย่างแจ่มชัด
“อาเจวี๋ย!”
“เจิ้งเย่าจู่ เจ้าสัตว์เดรัจฉาน ปล่อยน้องเก้าของข้า!”
หลินหวยโหรวกรีดร้องอย่างตื่นตระหนก พุ่งเข้าไปโดยไม่คิดสิ่งใด
“...นั่นมิใช่ซื่อจื่อแห่งจวนโหวจีอานกับหลานชายสายตรงของใต้เท้าหลินเก๋อเหล่าหรือ? เหตุใดพวกเขาจึงมีความสัมพันธ์เช่นนี้?”
ความรักร่วมเพศมีมาตั้งแต่โบราณ ในหมู่ผู้สูงศักดิ์ก็พบเห็นอยู่ไม่น้อย แต่สองคนนี้เล่นกันรุนแรงเกินไปหรือไม่?
อีกทั้งมิใช่ว่าทั้งสองตระกูลตั้งใจจะผูกสัมพันธ์ทางการแต่งงานกันหรอกหรือ?
ที่แท้ซื่อจื่อเจิ้งมิได้หมายตาบุตรีตระกูลหลิน แต่หมายตาคุณชายหรอกหรือ!
สีหน้าองค์หญิงใหญ่ฮวาหยางมืดครึ้มจนน่ากลัว “ยังไม่รีบแยกเจ้าคนสารเลวสองคนนั้นออกจากกันอีก!”
“อาเจวี๋ย! อาเจวี๋ย! รีบตามหมอมาสิ!”
หลินหวยโหรวกอดน้องชายแท้ ๆ ที่ร่อแร่ใกล้สิ้นใจ ร้องไห้เสียงแหบแห้ง
นางหันขวับไปมองสาวน้อยผู้สงบนิ่งซึ่งยืนอยู่ท่ามกลางหมู่ดอกไม้
ตั้งแต่หมิงซีปรากฏตัว นางไม่เคยเอ่ยสักคำ ยิ่งไม่เคยหาเรื่องหลินหวยโหรว
ทว่าหลินหวยโหรวกลับรู้สึกราวกับร่วงลงสู่หุบเหวลึก
เมื่อสบกับสายตาอาฆาตของอีกฝ่าย หมิงซีก็ยิ้มบาง ๆ งดงามจับใจยิ่งกว่าดอกไม้นานาพรรณที่บานสะพรั่งทั่วสวน
เป็นเจ้า!
นังสารเลว กล้าดีอย่างไร?
หลินหวยโหรวแค้นจนแทบคลุ้มคลั่ง
นางจะฉีกหมิงซี นังสารเลวนั่นให้เป็นชิ้น ๆ แน่!
ทันใดนั้น หลินเจวี๋ยกระอักเลือดออกมาคำใหญ่ ร่างกระตุกอยู่สองสามครั้ง ก่อนสิ้นลมหายใจ
“อาเจวี๋ย!”
หลินหวยโหรวทรุดลงกับพื้น
นางจบสิ้นแล้ว!
……
“คุณหนูหมิง เชิญ”
งานชมดอกเบญจมาศที่เดิมทีควรดำเนินไปด้วยดี กลับเกิดเรื่องเหลวไหลเช่นนี้ขึ้น แม้องค์หญิงใหญ่ฮวาหยางจะโกรธแทบตาย ก็ยังจำต้องคุมสถานการณ์ รอให้ผู้มีอำนาจของจวนโหวจีอานและตระกูลหลินมาพูดคุยสะสางเรื่องราว
แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับหมิงซีอีกแล้ว
เดิมทีนางคิดจะกลับจวน ทว่าพอเอ่ยปากขอลา องค์หญิงใหญ่ก็มีรับสั่งให้แม่นมข้างกายเชิญนางไปยังห้องหนังสือ
หมิงซีประหลาดใจอยู่ในใจ ครู่หนึ่งก็คาดเดาไม่ออกว่าองค์หญิงใหญ่กำลังคิดสิ่งใด
องค์หญิงใหญ่ฮวาหยางมิใช่คนโง่สมองเลอะเลือนอย่างหลินหวยโหรว ย่อมไม่มีทางลงมือทำสิ่งใดกับนางในจวนของตน
ชายกระโปรงสีม่วงอ่อนกวาดผ่านธรณีประตู หมิงซีก้าวเข้าสู่ห้องหนังสือ
แม่นมผู้นำทางมิได้ตามเข้ามา ทั้งยังยื่นมือปิดประตูให้ด้วย
หมิงซีเหลือบมองประตูที่ปิดสนิท สีหน้าไม่เผยพิรุธ ทว่าลูกดอกแขนเสื้อที่ซ่อนไว้ในมือพร้อมพุ่งออกไปได้ทุกเมื่อ
ภายในห้องหนังสือมองเห็นได้ทั่วทุกมุม มีเพียงหลังฉากกั้นปักลายซูโจวทางซ้ายที่มีเสียงน้ำเดือดปุด ๆ ดังมา
นางเอ่ยถาม “ผู้ใดอยู่ข้างใน?”
“คุณหนูหมิงอย่ากลัว เปิ่นกงเพียงอยากให้เจ้าดื่มชาสักถ้วย”
เสียงบุรุษอ่อนโยนเจือรอยยิ้มดังขึ้น
หืม? เปิ่นกง?
หมิงซีประหลาดใจ ก่อนยอบกายคำนับ “ถวายคำนับองค์รัชทายาทเพคะ”
“ไม่ต้องคุกเข่า”
มือใหญ่คู่หนึ่งประคองท่อนแขนของนางไว้อย่างมั่นคง
แขนเสื้อกว้างสีขาวงดงามหรูหรา มือของบุรุษขาวเย็นเรียวยาว ข้อนิ้วเด่นชัด
หมิงซีลอบชื่นชมอยู่ครู่หนึ่ง เพียงแต่ยังนึกไม่เข้าใจว่าเหตุใดองค์รัชทายาทจึงมาอยู่ที่นี่?
มิใช่ว่าพระองค์กับองค์หญิงใหญ่ฮวาหยาง ผู้เป็นพระปิตุจฉา มีความสัมพันธ์ไม่ดีต่อกันหรอกหรือ?
ก่อนหน้านี้ไม่นาน ฮ่องเต้มีพระบัญชาพระราชทานชายารองสองคนและเหลียงเยวี่ยนสี่คนแก่องค์รัชทายาท
ทว่างานชมดอกเบญจมาศขององค์หญิงใหญ่ฮวาหยางกลับเชิญเพียงหมิงซี
มิใช่ว่าองค์หญิงใหญ่จงใจยกย่องหมิงซีเพื่อหวังทำร้ายนาง แต่เพราะทุกคนในเมืองหลวงต่างรู้ว่านางเป็นศัตรูกับองค์รัชทายาท ทว่ามีความสัมพันธ์อันดีกับจวนโหวอู่ติ้ง
เป็นเพราะหลายปีก่อน องค์หญิงใหญ่ต้องเสกสมรสเชื่อมสัมพันธ์กับแคว้นอู๋เจ๋อเพื่อความสงบสุขของแคว้นต้าโจว และต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ในดินแดนป่าเถื่อนนั้นหลายปี
กระทั่งโหวอู่ติ้งนำทัพปราบทหารม้าเหล็กอู๋เจ๋อแตกพ่ายที่ด่านอวี้เฉวียน ชิงเว่ยโจวที่ถูกชนต่างเผ่ายึดครองมานานหลายร้อยปีกลับคืนมา
ต่อมา หมิงจิ่ง ซื่อจื่อแห่งจวนโหวอู่ติ้งก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างโดดเด่น ร่วมมือกับบิดาโจมตีกองทัพอู๋เจ๋อหลายครั้ง จนอีกฝ่ายจำต้องเจรจาสงบศึกและส่งองค์หญิงใหญ่ฮวาหยางกลับราชสำนัก
องค์หญิงใหญ่ฮวาหยางซาบซึ้งใจต่อสองพ่อลูกแห่งจวนโหวอู่ติ้งอย่างยิ่ง ตลอดหลายปีหลังกลับเมืองหลวง นางอาศัยความรู้สึกผิดที่ฮ่องเต้มีต่อนาง ช่วยพูดแทนพวกเขาในราชสำนักหลายครั้ง เพื่อขจัดความหวาดระแวงของฮ่องเต้
นางยังเอ็นดูและคอยดูแลหมิงซีเป็นอย่างดี
ดังนั้นคงไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าองค์รัชทายาทจะมาพบนาง ว่าที่ชายารองของพระองค์ ถึงห้องหนังสือขององค์หญิงใหญ่ฮวาหยาง
หรือจะทรงประเมินนางก่อนแต่งงาน?
แต่นางเป็นเพียงชายารอง มิใช่พระชายาเอกขององค์รัชทายาท
พระองค์จำเป็นต้องทำเช่นนั้นด้วยหรือ?
เมื่อเห็นนางยืนมั่นคงแล้ว เซี่ยเหิงก็คลายมือ
เห็นนางก้มตา ไม่มองเขา ลูกกระเดือกของเซี่ยเหิงขยับเล็กน้อย เขาข่มกลั้นแรงปรารถนาที่อยากสัมผัสนาง
ดูเหมือนเขาจะทำให้นางตกใจเสียแล้ว
……………………
(พระเอกทั้งชาติก่อนและชาตินี้ไม่เคยมีสัมพันธ์กับหญิงอื่น ส่วนหมิงซีเป็นคนคนเดียวกันในทั้งสองชาติของพระเอก เพียงแต่นางมีความทรงจำแค่ชาติปัจจุบันและชีวิตในยุคปัจจุบันของนางเท่านั้น ด้วยนิสัยคลุ้มคลั่งของพระเอก เขาไม่มีทางจำหญิงที่ตนรักผิดคน ไม่มีเรื่องรักผิดคน จำคนผิด หรือมีตัวแทนอะไรทั้งนั้น ไม่เขียนประเด็นนี้ อีกอย่าง พระเอกนอกจากกับนางเอกแล้ว ก็ใจร้ายกับคนอื่นอย่างยิ่ง ใจร้ายมากจริง ๆ)