แต่งงานแล้วจึงรู้ว่าฮ่องเต้ทรราชหวนคืนมาเกิด

ตอนที่ 1 หลังเข้าพิธีสมรสจึงรู้ว่าทรราชย้อนคืนมาเกิด

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“เหลวไหล! ไร้ยางอาย!”

เบื้องหน้าหอมุมตะวันออกเฉียงใต้ของสวนจวนองค์หญิง มีเสียงอื้ออึงชวนให้คนหน้าแดงดังลอดออกมาเป็นระยะ

เหล่าผู้สูงศักดิ์จากจวนต่าง ๆ ต่างได้ยินฉากรักอันวาบหวามกลางวันแสก ๆ สีหน้าของแต่ละคนช่างหลากหลายยิ่งนัก

หญิงชราแห่งจวนกั๋วกงหลี่ผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า ยกมือกุมอกแล้วตวาดเสียงกร้าว

ทว่าที่นี่มิใช่จวนของตน นางจึงไม่อาจก้าวก่ายเข้าไปจัดการชายหญิงชู้รักในนั้น

“เอ๊ะ เหตุใดคุณหนูหมิงจึงไม่อยู่หรือเจ้าคะ?”

เสียงอุทานของสตรีนางหนึ่งก่อให้เกิดคลื่นกระเพื่อมไปทั่ว

หมิงซี บุตรสาวสายตรงคนโตแห่งจวนโหวอู่ติ้งหรือ?

นางมิใช่ชายารองขององค์รัชทายาทที่ฮ่องเต้เพิ่งมีพระบัญชาแต่งตั้งให้เมื่อไม่กี่วันก่อนหรอกหรือ?

หรือว่า...

หญิงชราขมวดคิ้ว หันไปมอง

คุณหนูจวนใดช่างปากมากเช่นนี้?

สมองลืมไว้ในท้องมารดาหรือไร?

เรื่องใดก็กล้าพูดออกมา!

หลินหวยโหรวทำท่ากระอักกระอ่วน อ้ำอึ้งเอ่ยว่า “สาวใช้ของข้าบอกว่า ก่อนหน้านี้คุณหนูหมิงหลบผู้คน ลอบมุ่งหน้าไปทางสวนดอกไม้ แต่บัดนี้กลับไม่เห็นนาง...”

หญิงชรากล่าวขัดเสียงเย็น “พอได้แล้ว ที่นี่มีที่ให้เจ้าพูดด้วยหรือ? ผู้ใหญ่ในจวนสั่งสอนเจ้ามาอย่างไร?”

ว่าที่ชายารองขององค์รัชทายาทลักลอบคบชู้ ต่อให้เป็นเรื่องจริง พวกเขาก็ต้องทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

ผู้ใดจะกล้าสวมเขาให้องค์รัชทายาท ผู้เป็นว่าที่ประมุขแห่งวังบูรพาต่อหน้าสาธารณชนเช่นนี้?

คิดว่าราชวงศ์เอ็นดูพวกเขาเกินไป หรืออยากให้หลังองค์รัชทายาทขึ้นครองราชย์แล้ว ทรงสังหารทุกคนที่อยู่ในรายชื่อ ณ ที่แห่งนี้กันแน่?

หลินหวยโหรวถูกตำหนิจนก้มหน้ากัดริมฝีปาก ซ่อนความมุ่งร้ายและความสะใจที่แทบเอ่อล้นออกมาจากดวงตา

น้องเก้าบอกว่า ขอเพียงกำจัดหมิงซีและจวนโหวอู่ติ้งได้ ตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีคนต่อไปก็จะตกเป็นของท่านปู่อย่างแน่นอน

ถึงยามนั้น อย่าว่าแต่ตำแหน่งชายารองเลย แม้แต่ตำแหน่งพระชายาเอกขององค์รัชทายาทก็ต้องเป็นของนาง

หลินหวยโหรวตื่นเต้นจนแทบหัวเราะออกมา อยากพุ่งเข้าไปจับชู้ด้วยตนเองเสียเหลือเกิน

“ผู้ใดจะบอกเปิ่นกงได้บ้างว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น?”

ทุกคนสะดุ้ง หันไปก็เห็นองค์หญิงใหญ่ฮวาหยางพาข้ารับใช้กลุ่มใหญ่เดินมาอย่างเอิกเกริก

ส่วนคุณหนูหมิงซึ่งหลินหวยโหรวกล่าวถึง และควรเป็นหนึ่งในตัวเอกที่กำลังพลอดรักกันอยู่ในหอ กลับยืนสง่างามอยู่ข้างองค์หญิงใหญ่

ปลายฤดูใบไม้ร่วง อากาศหนาวเย็น สายลมพัดชายกระโปรงของนางให้พลิ้วไหว สายคาดเอวโบกสะบัด ขับให้สาวน้อยผมดำผิวขาวผ่องดูราวกับเซียนผู้เลอโฉม ดวงตากระจ่างใสดุจสายน้ำมองหลินหวยโหรวพร้อมรอยยิ้มบางเบา แม้ไร้ถ้อยคำเยาะเย้ย แต่กลับยิ่งกว่าการเยาะเย้ยเสียอีก

สีหน้าหลินหวยโหรวแปรเปลี่ยน เป็นไปไม่ได้!

นางเฝ้ามองคนจับหมิงซีขังไว้ในหอพร้อมกับบุตรชายโง่เขลาร่างอ้วนฉุของจวนโหวจีอานด้วยตาตนเองชัด ๆ

เหตุใดจึง...

แล้วคนในหอตอนนี้เป็นผู้ใด?

ที่จริง หากทุกคนตั้งใจฟังให้ดี ก็จะพบว่าในเสียงอึกทึกวาบหวามนั้นไม่มีเสียงสตรีเลยแม้แต่น้อย

“ถวายคำนับองค์หญิงใหญ่พ่ะย่ะค่ะ”

หลินหวยโหรวฝืนคำนับตามคนอื่น ใจพลันเกิดลางสังหรณ์ร้ายแรง

องค์หญิงใหญ่ฮวาหยางไม่สนใจผู้ใด ตรัสสั่งด้วยโทสะ “เตะประตูให้เปิ่นกงเปิด!”

องครักษ์สองนายรับคำสั่ง ก่อนก้าวไปถีบประตูจนกระเด็น

ร่างเปลือยเปล่าสองร่างพลันปรากฏต่อสายตาทุกคนอย่างแจ่มชัด

“อาเจวี๋ย!”

“เจิ้งเย่าจู่ เจ้าสัตว์เดรัจฉาน ปล่อยน้องเก้าของข้า!”

หลินหวยโหรวกรีดร้องอย่างตื่นตระหนก พุ่งเข้าไปโดยไม่คิดสิ่งใด

“...นั่นมิใช่ซื่อจื่อแห่งจวนโหวจีอานกับหลานชายสายตรงของใต้เท้าหลินเก๋อเหล่าหรือ? เหตุใดพวกเขาจึงมีความสัมพันธ์เช่นนี้?”

ความรักร่วมเพศมีมาตั้งแต่โบราณ ในหมู่ผู้สูงศักดิ์ก็พบเห็นอยู่ไม่น้อย แต่สองคนนี้เล่นกันรุนแรงเกินไปหรือไม่?

อีกทั้งมิใช่ว่าทั้งสองตระกูลตั้งใจจะผูกสัมพันธ์ทางการแต่งงานกันหรอกหรือ?

ที่แท้ซื่อจื่อเจิ้งมิได้หมายตาบุตรีตระกูลหลิน แต่หมายตาคุณชายหรอกหรือ!

สีหน้าองค์หญิงใหญ่ฮวาหยางมืดครึ้มจนน่ากลัว “ยังไม่รีบแยกเจ้าคนสารเลวสองคนนั้นออกจากกันอีก!”

“อาเจวี๋ย! อาเจวี๋ย! รีบตามหมอมาสิ!”

หลินหวยโหรวกอดน้องชายแท้ ๆ ที่ร่อแร่ใกล้สิ้นใจ ร้องไห้เสียงแหบแห้ง

นางหันขวับไปมองสาวน้อยผู้สงบนิ่งซึ่งยืนอยู่ท่ามกลางหมู่ดอกไม้

ตั้งแต่หมิงซีปรากฏตัว นางไม่เคยเอ่ยสักคำ ยิ่งไม่เคยหาเรื่องหลินหวยโหรว

ทว่าหลินหวยโหรวกลับรู้สึกราวกับร่วงลงสู่หุบเหวลึก

เมื่อสบกับสายตาอาฆาตของอีกฝ่าย หมิงซีก็ยิ้มบาง ๆ งดงามจับใจยิ่งกว่าดอกไม้นานาพรรณที่บานสะพรั่งทั่วสวน

เป็นเจ้า!

นังสารเลว กล้าดีอย่างไร?

หลินหวยโหรวแค้นจนแทบคลุ้มคลั่ง

นางจะฉีกหมิงซี นังสารเลวนั่นให้เป็นชิ้น ๆ แน่!

ทันใดนั้น หลินเจวี๋ยกระอักเลือดออกมาคำใหญ่ ร่างกระตุกอยู่สองสามครั้ง ก่อนสิ้นลมหายใจ

“อาเจวี๋ย!”

หลินหวยโหรวทรุดลงกับพื้น

นางจบสิ้นแล้ว!

……

“คุณหนูหมิง เชิญ”

งานชมดอกเบญจมาศที่เดิมทีควรดำเนินไปด้วยดี กลับเกิดเรื่องเหลวไหลเช่นนี้ขึ้น แม้องค์หญิงใหญ่ฮวาหยางจะโกรธแทบตาย ก็ยังจำต้องคุมสถานการณ์ รอให้ผู้มีอำนาจของจวนโหวจีอานและตระกูลหลินมาพูดคุยสะสางเรื่องราว

แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับหมิงซีอีกแล้ว

เดิมทีนางคิดจะกลับจวน ทว่าพอเอ่ยปากขอลา องค์หญิงใหญ่ก็มีรับสั่งให้แม่นมข้างกายเชิญนางไปยังห้องหนังสือ

หมิงซีประหลาดใจอยู่ในใจ ครู่หนึ่งก็คาดเดาไม่ออกว่าองค์หญิงใหญ่กำลังคิดสิ่งใด

องค์หญิงใหญ่ฮวาหยางมิใช่คนโง่สมองเลอะเลือนอย่างหลินหวยโหรว ย่อมไม่มีทางลงมือทำสิ่งใดกับนางในจวนของตน

ชายกระโปรงสีม่วงอ่อนกวาดผ่านธรณีประตู หมิงซีก้าวเข้าสู่ห้องหนังสือ

แม่นมผู้นำทางมิได้ตามเข้ามา ทั้งยังยื่นมือปิดประตูให้ด้วย

หมิงซีเหลือบมองประตูที่ปิดสนิท สีหน้าไม่เผยพิรุธ ทว่าลูกดอกแขนเสื้อที่ซ่อนไว้ในมือพร้อมพุ่งออกไปได้ทุกเมื่อ

ภายในห้องหนังสือมองเห็นได้ทั่วทุกมุม มีเพียงหลังฉากกั้นปักลายซูโจวทางซ้ายที่มีเสียงน้ำเดือดปุด ๆ ดังมา

นางเอ่ยถาม “ผู้ใดอยู่ข้างใน?”

“คุณหนูหมิงอย่ากลัว เปิ่นกงเพียงอยากให้เจ้าดื่มชาสักถ้วย”

เสียงบุรุษอ่อนโยนเจือรอยยิ้มดังขึ้น

หืม? เปิ่นกง?

หมิงซีประหลาดใจ ก่อนยอบกายคำนับ “ถวายคำนับองค์รัชทายาทเพคะ”

“ไม่ต้องคุกเข่า”

มือใหญ่คู่หนึ่งประคองท่อนแขนของนางไว้อย่างมั่นคง

แขนเสื้อกว้างสีขาวงดงามหรูหรา มือของบุรุษขาวเย็นเรียวยาว ข้อนิ้วเด่นชัด

หมิงซีลอบชื่นชมอยู่ครู่หนึ่ง เพียงแต่ยังนึกไม่เข้าใจว่าเหตุใดองค์รัชทายาทจึงมาอยู่ที่นี่?

มิใช่ว่าพระองค์กับองค์หญิงใหญ่ฮวาหยาง ผู้เป็นพระปิตุจฉา มีความสัมพันธ์ไม่ดีต่อกันหรอกหรือ?

ก่อนหน้านี้ไม่นาน ฮ่องเต้มีพระบัญชาพระราชทานชายารองสองคนและเหลียงเยวี่ยนสี่คนแก่องค์รัชทายาท

ทว่างานชมดอกเบญจมาศขององค์หญิงใหญ่ฮวาหยางกลับเชิญเพียงหมิงซี

มิใช่ว่าองค์หญิงใหญ่จงใจยกย่องหมิงซีเพื่อหวังทำร้ายนาง แต่เพราะทุกคนในเมืองหลวงต่างรู้ว่านางเป็นศัตรูกับองค์รัชทายาท ทว่ามีความสัมพันธ์อันดีกับจวนโหวอู่ติ้ง

เป็นเพราะหลายปีก่อน องค์หญิงใหญ่ต้องเสกสมรสเชื่อมสัมพันธ์กับแคว้นอู๋เจ๋อเพื่อความสงบสุขของแคว้นต้าโจว และต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ในดินแดนป่าเถื่อนนั้นหลายปี

กระทั่งโหวอู่ติ้งนำทัพปราบทหารม้าเหล็กอู๋เจ๋อแตกพ่ายที่ด่านอวี้เฉวียน ชิงเว่ยโจวที่ถูกชนต่างเผ่ายึดครองมานานหลายร้อยปีกลับคืนมา

ต่อมา หมิงจิ่ง ซื่อจื่อแห่งจวนโหวอู่ติ้งก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างโดดเด่น ร่วมมือกับบิดาโจมตีกองทัพอู๋เจ๋อหลายครั้ง จนอีกฝ่ายจำต้องเจรจาสงบศึกและส่งองค์หญิงใหญ่ฮวาหยางกลับราชสำนัก

องค์หญิงใหญ่ฮวาหยางซาบซึ้งใจต่อสองพ่อลูกแห่งจวนโหวอู่ติ้งอย่างยิ่ง ตลอดหลายปีหลังกลับเมืองหลวง นางอาศัยความรู้สึกผิดที่ฮ่องเต้มีต่อนาง ช่วยพูดแทนพวกเขาในราชสำนักหลายครั้ง เพื่อขจัดความหวาดระแวงของฮ่องเต้

นางยังเอ็นดูและคอยดูแลหมิงซีเป็นอย่างดี

ดังนั้นคงไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าองค์รัชทายาทจะมาพบนาง ว่าที่ชายารองของพระองค์ ถึงห้องหนังสือขององค์หญิงใหญ่ฮวาหยาง

หรือจะทรงประเมินนางก่อนแต่งงาน?

แต่นางเป็นเพียงชายารอง มิใช่พระชายาเอกขององค์รัชทายาท

พระองค์จำเป็นต้องทำเช่นนั้นด้วยหรือ?

เมื่อเห็นนางยืนมั่นคงแล้ว เซี่ยเหิงก็คลายมือ

เห็นนางก้มตา ไม่มองเขา ลูกกระเดือกของเซี่ยเหิงขยับเล็กน้อย เขาข่มกลั้นแรงปรารถนาที่อยากสัมผัสนาง

ดูเหมือนเขาจะทำให้นางตกใจเสียแล้ว

……………………

(พระเอกทั้งชาติก่อนและชาตินี้ไม่เคยมีสัมพันธ์กับหญิงอื่น ส่วนหมิงซีเป็นคนคนเดียวกันในทั้งสองชาติของพระเอก เพียงแต่นางมีความทรงจำแค่ชาติปัจจุบันและชีวิตในยุคปัจจุบันของนางเท่านั้น ด้วยนิสัยคลุ้มคลั่งของพระเอก เขาไม่มีทางจำหญิงที่ตนรักผิดคน ไม่มีเรื่องรักผิดคน จำคนผิด หรือมีตัวแทนอะไรทั้งนั้น ไม่เขียนประเด็นนี้ อีกอย่าง พระเอกนอกจากกับนางเอกแล้ว ก็ใจร้ายกับคนอื่นอย่างยิ่ง ใจร้ายมากจริง ๆ)

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป