เรื่องพระชายารองเฝิงก่อเรื่องก่อนถวายงานปรนนิบัติแพร่สะพัดไปทั่วตำหนักบูรพาอย่างรวดเร็ว
เหลียงเยวี่ยนทั้งสี่มีปฏิกิริยาแตกต่างกัน ทว่าสิ่งเดียวที่คิดเหมือนกันคือ พระชายารองเฝิงนี่คงมิใช่คนโง่หรอกกระมัง?
พระชายารองหมิงเป็นคนแรกที่ได้รับความโปรดปราน ยังเก็บตัวเงียบเชียบ ไม่เคยสร้างความลำบากใจให้ผู้ใด
นางยังมิได้ถวายงานปรนนิบัติด้วยซ้ำ หางก็ชูขึ้นฟ้าเสียแล้วหรือ?
สีหน้าของสือหยวนชวนให้คนขบคิดอยู่บ้าง
เฝิงเยว่หรงผู้นี้ยังคงไร้สมองเหมือนชาติก่อน
เพียงแต่ชาติก่อนเฝิงเยว่หรงแต่งให้ฉีอ๋อง
หลังฉีอ๋องก่อกบฏยึดอำนาจ คนทั่วเมืองหลวงต่างรู้ว่าเขากับพระสนมเอกซูชิงเอ๋อร์มีสัมพันธ์ลึกซึ้ง มีเพียงเฝิงเยว่หรงที่ไม่รู้
แต่เพราะฉีอ๋องต้องอาศัยตระกูลเฝิงช่วยค้ำจุนราชสำนักและรวบรวมนักศึกษาทั่วหล้า ฐานะของเฝิงเยว่หรงจึงมั่นคงมาโดยตลอด
เพราะฉะนั้น คนบางคนแม้ไร้สมอง แต่มีชาติตระกูลดี ชีวิตก็ย่อมดีตามไปด้วย
ทว่าเฝิงเยว่หรงไม่ควรอย่างยิ่งที่จะไปหาเรื่องหมิงซี
สตรีผู้นั้นเป็นดั่งอสรพิษที่มีรูปลักษณ์งดงาม ต่อหน้ารัชทายาทนางแสร้งทำเป็นบริสุทธิ์อ่อนแอ แต่ผู้ใดกล้าไปยั่วโทสะนาง พอหันหลังให้ก็ถูกนางฉกกัดจนสิ้นใจ
ชาติก่อนนางครองอำนาจในวังหลัง แม้แต่เซียวหมิงจูผู้ชั่วร้ายยังถูกนางจัดการจนร้องไห้หาบิดามารดา ได้แต่หลบหน้านาง แม้แต่ไทเฮาทั้งสองพระองค์ยังไม่ปรารถนาปะทะกับนางซึ่งหน้า
คนโง่อย่างเฝิงเยว่หรง หากหมิงซีอยากกลั่นแกล้ง จะบีบให้กลมหรือขยำให้แบนก็ย่อมได้ตามใจ
“เหลียงเยวี่ยน พระชายารองเฝิงถูกองค์รัชทายาทรังเกียจแล้ว ท่านมิสู้นำ...”
สือหยวนตวัดสายตามองสาวใช้ของตนอย่างเย็นชา “เจ้าคิดว่าชีวิตเจ้านายของเจ้ายังสั้นไม่พอหรือ?”