เรือนเวิ่นจู๋ ชิวเหมยที่ใบหน้าฟกช้ำดำเขียวคุกเข่าอยู่ตรงหน้าพระชายารองเฝิง ร้องไห้โฮพลางกล่าวหาอย่างเจ็บแค้นว่าคนจากเรือนฉงฮวารังแกนางเพียงใด
“เหนียงเหนียง พระชายารองหมิงอาศัยว่าตนปรนนิบัติองค์รัชทายาทก่อนท่าน จึงวางอำนาจบาตรใหญ่ ลงมือตบตีบ่าว นางไม่เห็นท่านอยู่ในสายตาเลยสักนิด ทั้งยังริษยาเป็นนิสัย คืนนี้องค์รัชทายาทจะเสด็จมาหาท่าน นางก็รีบมาข่มขวัญท่านเสียแล้ว”
“เหนียงเหนียง โปรดให้ความเป็นธรรมแก่บ่าวด้วย! พระชายารองหมิงจงใจตบหน้าท่านชัดๆ!”
ชิวซิ่งซึ่งเป็นสาวใช้คนสนิทที่ติดตามพระชายารองเฝิงมาจากบ้านเช่นกัน อ้ำอึ้งคล้ายอยากกล่าวบางอย่างแต่ก็ไม่กล่าว
นางรู้จักนิสัยของชิวเหมยดีเกินกว่าจะไม่รู้
มีโอกาสถึงแปดส่วนที่ชิวเหมยจะเป็นฝ่ายหาเรื่องก่อน
ทว่าชิวซิ่งนึกถึงนิสัยของคุณหนูตนเอง...จะกล่าวให้น่าฟังก็คืออ่านตำรามามาก จะกล่าวให้ตรงก็คือเป็นหนอนหนังสือ ไม่รู้เรื่องงานภายใน ทั้งยังถูกหลอกได้ง่าย
ชิวเหมยปากหวาน ยามอยู่ที่บ้านพระชายารองเฝิงจึงเชื่อใจและโปรดปรานนางยิ่งกว่าใคร
เป็นดังที่คิด พระชายารองเฝิงมิได้สงสัยคำพูดของชิวเหมย สีหน้าดูย่ำแย่ ผ้าเช็ดหน้าในมือแทบถูกบิดเป็นเกลียว
“พระชายารองหมิงเป็นคนเช่นนี้ได้อย่างไร? ยามยังอยู่ในหอห้อง ข้าได้ยินมาชัดๆ ว่านางเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่สงบเสงี่ยมและเรียบร้อย!”
อีกอย่าง องค์รัชทายาทก็มิใช่ของนางเพียงผู้เดียว
นางจะริษยาผู้คนได้สักกี่คนกัน?
ชิวเหมยเบ้ปาก “บิดาบุตรแห่งจวนโหวอู่ติ้งมีความชอบใหญ่หลวงจนกลบพระบารมี พระชายารองหมิงคงไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา ได้ยินว่าคุณหนูเจ็ดแห่งตระกูลหลิน (หลินหวยโหรว) เคยกล่าวที่จวนองค์หญิงว่านางเป็นปีศาจ ไม่แน่ว่าเรื่องของตระกูลหลิน...”