หมิงซีนั่งพิงขอบเตียงได้ไม่นาน ก็เริ่มง่วงงุนขึ้นมา
ไม่รู้ว่าหลับตาพักไปนานเพียงใด จู่ ๆ ร่างนางก็เอนวูบ ตกลงสู่อ้อมกอดกว้างแข็งแรง หมิงซีพลันตื่นเต็มตา นางมองเขาด้วยดวงตาพร่ามัวจากความง่วง ก่อนเอ่ยเสียงอ่อนว่า “องค์ชาย”
เซี่ยเหิงจัดเตียงใหม่เรียบร้อยแล้ว เขาโอบนางลงนอน
หญิงสาวยื่นแขนขาวผ่องดุจรากบัวออกมาอย่างฉับพลัน แล้วคล้องคอเขาไว้อย่างอ่อนปวกเปียก “องค์ชาย เหตุใดจึงดีกับข้าถึงเพียงนี้เพคะ?”
ร่างเซี่ยเหิงพลันเกร็งตึงดุจสายธนู ริมฝีปากบางข่มกลั้นอารมณ์แล้วแตะหน้าผากนางแผ่วเบาคราหนึ่ง “ดึกมากแล้ว ซีเอ๋อร์ควรนอนได้แล้ว”
หมิงซีเม้มริมฝีปากอย่างน้อยใจ “ข้านึกว่าองค์ชายไม่ให้ข้าปรนนิบัติบนแท่นบรรทม เพราะจะเสด็จไปโปรดพระชายารองเฝิง ที่แท้เป็นเพราะไม่โปรดข้า”
“เหลวไหล!”
เซี่ยเหิงบีบแก้มนางเบา ๆ “ห้ามเอาตนเองไปเปรียบกับนาง”
เฝิงเยว่หรงมีสิทธิ์อันใด!
หมิงซีส่งเสียงฮึเบา ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่นางงอนเขา “หรือว่าข้าสู้แม่นางผู้นั้นไม่ได้เพคะ?”
เซี่ยเหิงไม่มีความขุ่นเคืองแม้แต่น้อย มีเพียงความจนใจและเอ็นดู “ซีเอ๋อร์รู้แก่ใจว่าเรามิได้หมายความเช่นนั้น”
หญิงสาวดูพึงพอใจได้ง่าย นางยิ้มหวานแล้วซุกกายเข้าไปในอ้อมแขนเขา “องค์ชาย ข้าชอบท่าน”
เซี่ยเหิง “……”
หัวใจขององค์รัชทายาทเต้นแรงแทบเกินรับไหว ใบหน้าแดงลามจากลำคอไปจนถึงหลังใบหู
ลูกกระเดือกเขาขยับอย่างยากลำบาก น้ำเสียงยิ่งแหบพร่า “ซีเอ๋อร์…นอนเถิด ได้หรือไม่?”
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เซี่ยเหิงไม่แน่ใจว่าตนจะกลายเป็นเดรัจฉานหรือไม่
หมิงซีข่มกลั้นความคิดขบขันในใจ ดวงตาดำขลับใสซื่อไร้เดียงสามองเขา