เมื่อพูดถึงการแต่งตั้งพระสนมแล้ว หมิงซีก็กล่าวทุกเรื่องออกมาในคราวเดียว
“ตำแหน่งของเหลียงเยวี่ยนและอนุภรรยาในตำหนักหลังที่เกี่ยวข้องกับราชสำนักก็ต้องกำหนดให้เรียบร้อยด้วยเพคะ”
ฮ่องเต้พระองค์ใหม่ตรัสอย่างไม่ใส่ใจว่า “มอบให้ซีเอ๋อร์จัดการเถิด”
หมิงซี “……”
ตกลงนี่เป็นพระสนมของเขา หรือของนางกันแน่?
เซี่ยเหิงตรัสอย่างไร้ความผิดว่า “ซีเอ๋อร์ เจิ้นไม่คุ้นเคยกับพวกนางเท่าเจ้า”
ริมฝีปากแดงของหมิงซีกระตุกเล็กน้อย “ประเดี๋ยวข้าจะจัดทำรายชื่อถวายให้ฝ่าบาททอดพระเนตรเพคะ”
เซี่ยเหิงพยักหน้า ไม่มีข้อโต้แย้ง
หมิงซีนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “เรื่องพระสนมแก้ไขได้ง่ายเพคะ แต่เรื่องฮองเฮาและพระสนมหลัน ฝ่าบาททรงคิดอย่างไรหรือเพคะ?”
ที่จริงฮองเฮาเซียวไม่จำเป็นต้องลังเล นางย่อมได้เป็นไทเฮาอย่างแน่นอน
ส่วนพระสนมซูหลันเป็นพระมารดาผู้ให้กำเนิดฮ่องเต้พระองค์ใหม่ แต่งตั้งนางเป็นไทเฮาก็ใช่ว่าจะไม่ได้
เพียงแต่เกรงว่าฮองเฮาเซียวกับขุนนางบางคนจะคัดค้าน
ถึงอย่างไร ตั้งแต่ประสูติมา ฮ่องเต้พระองค์ใหม่ก็ถูกอุ้มไปให้ฮองเฮาเซียวเลี้ยงดู จนกลายเป็นพระโอรสองค์โตโดยชอบธรรมของฮ่องเต้พระองค์ก่อน หากนับกันอย่างเคร่งครัด เขาก็ไม่ใช่พระโอรสของพระสนมซูหลันอีกต่อไป
เมื่อเอ่ยถึงพระสนมซูหลัน แววตาของเซี่ยเหิงก็เย็นเยียบขึ้นมาทันใด
หัวใจหมิงซีเต้นกระหน่ำ แม้เขาจะเก็บงำอารมณ์ได้รวดเร็วเพียงใด นางก็ยังสังเกตเห็นจิตสังหารที่เขามีต่อพระมารดาผู้ให้กำเนิด
พระสนมซูหลันทำเรื่องใดไว้กันแน่ ถึงทำให้เขาไม่อาจอดทนได้ถึงเพียงนี้ กระทั่งคิดสังหารมารดา?
หมิงซีรู้ว่าฮ่องเต้พระองค์ใหม่มีจิตใจเย็นชาและลงมือโหดเหี้ยมยิ่งนัก
แต่นางไม่คิดว่าเขาเป็นคนเข่นฆ่าผู้คนตามอำเภอใจ