“ยุแยงหรือ? ยังต้องให้ผู้อื่นยุแยงอีกหรือ เสด็จแม่ ตั้งแต่เล็กจนโต เจิ้นถูกพระองค์ผลักออกไปรับผิดแทนเซี่ยอี้กี่ครั้งแล้ว พระองค์เคยนับหรือไม่?”
“ตอนเซี่ยอี้เป็นไข้ทรพิษเมื่ออายุแปดขวบ พระองค์อยากให้เขาอยู่รักษาตัวในวัง จึงจงใจนำของที่เขาใช้แล้วมาให้เจิ้นใช้ จนเจิ้นติดไข้ทรพิษไปด้วย เกือบเอาชีวิตไม่รอด”
“ตอนอายุสิบเจ็ด เจิ้นเพิ่งปราบซีหรงจนพ่ายแพ้ ระหว่างทางกลับก็ถูกลอบสังหาร ไหนจะข่าวลือในเมืองหลวงว่าฮ่องเต้พระบิดาไม่ทรงโปรดปรานเจิ้น และการลอบสังหารระหว่างทางกลับเมืองหลวงจากเจียงหนานเมื่อปีก่อน เสด็จแม่ลองบอกเจิ้นสิว่าพระองค์มีส่วนอยู่เบื้องหลังมากเพียงใด หรือแท้จริงแล้วผู้บงการก็คือพระองค์?”
สิ้นคำ เซี่ยเหิงไม่สนใจความตื่นตะลึงของพระสนมซูหลัน ทั้งไม่เปิดโอกาสให้นางแก้ตัว เขาหันหลังจากไปทันที พร้อมสั่งให้ทหารองครักษ์หลวงปิดล้อมตำหนักฉู่ซิ่วต่อไป ห้ามผู้ใดเข้าออกทั้งสิ้น
ร่างพระสนมซูหลันโงนเงน ก่อนทรุดนั่งลงบนพื้นเย็นเยียบ
เขารู้แล้ว เขารู้ทุกอย่างแล้ว
เหตุใดเขาจึงรู้ได้?
ต่อให้มีคนยุแยง ด้วยนิสัยเที่ยงธรรมสง่างามเช่นเซี่ยเหิง ไฉนจึงไม่มาซักถามพวกเขาต่อหน้า กลับตัดสินโทษประหารพวกเขาเสียเลย?
พระสนมซูหลันคิดไม่ออกว่าปัญหาเกิดขึ้นตรงไหน
นางกับอี้เอ๋อร์วางแผนกันมาหลายปี เหตุใดจึงพ่ายแพ้ลงได้ง่ายดายถึงเพียงนี้?
พระสนมซูหลันไม่ยินยอม!
ทว่ายามนี้นางกลับหวาดกลัวยิ่งกว่า
เซี่ยเหิงในยามนี้เป็นคนที่แม้แต่นางก็อ่านไม่ออก นางไม่กล้าคิดว่าเขาจะลงโทษพวกตนอย่างไร
ไม่ เขาไม่มีหลักฐาน
นางเป็นพระมารดาผู้ให้กำเนิดเขา หรือเขาจะกล้าสังหารนางได้จริงหรือ?
ฮ่องเต้องค์ใหม่ยังต้องการชื่อเสียงอยู่หรือไม่?
ตราบใดที่ยังมีชีวิต นางกับอี้เอ๋อร์ย่อมมีโอกาสเสมอ