เซี่ยเหิงหลับตา คางเกยอยู่บนไหล่ของนาง น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย “ซีเอ๋อร์ เจ้าอยากเป็นฮองเฮาหรือไม่?”
นี่เป็นการหยั่งเชิง แต่ไม่ใช่การหยั่งเชิงในความหมายนั้น
ชาติที่แล้วเขาก็อยากแต่งตั้งนางเป็นฮองเฮาแล้ว
ตอนนั้นนางเพิ่งสูญเสียลูกไป ความโศกเศร้าหนักหนาจนหัวใจแทบตาย เซี่ยเหิงจึงพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้นางมีความสุข
เขาคิดจะใช้ข่าวการแต่งตั้งฮองเฮาเป็นของขวัญให้ความประหลาดใจแก่นาง ทว่า...
เซี่ยเหิงไม่กล้าหวนคิดถึงแววตาที่นางมองเขาในตอนนั้น มันสงบนิ่งเสียจนทำให้เขาหวาดหวั่น
นางไม่ได้ประชดประชัน เพียงบอกเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังเอ่ยถึงข้อเท็จจริงว่า นางไม่อยากเป็นฮองเฮา
เซี่ยเหิงไม่กล้าคิดให้มากไปกว่านั้น ว่านางเพียงไม่อยากเป็นฮองเฮา หรือไม่อยากเป็นฮองเฮาของเขากันแน่
เขาไม่กล้าคิดให้ลึกซึ้งด้วยว่า ตอนนั้นซีเอ๋อร์ผิดหวังในตัวเขามากแล้วหรือไม่
เซี่ยเหิงอดกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นไม่ได้ กลัวว่าเพียงคลายมือออกเล็กน้อย นางก็จะหายไป
เขาไม่รู้ว่าครั้งนี้ซีเอ๋อร์ยังยินดีเป็นฮองเฮาของเขาหรือไม่
หากไม่ยินดี...
ย่อมไม่ใช่ความผิดของซีเอ๋อร์ เป็นเพราะตำแหน่งฮองเฮาไม่ดี เป็นเขาที่ทำได้ไม่ดีพอ
หมิงซีจับได้ว่าน้ำเสียงของเขาผิดปกติ หัวใจจึงพลันตึงขึ้นเล็กน้อย
นางคาดเดาความคิดของฮ่องเต้องค์ใหม่ไม่ออก
ภายในห้องเงียบสงัด ขณะที่เส้นสายใจของเซี่ยเหิงขึงตึงจนถึงขีดสุด หมิงซีจึงค่อยเอ่ยขึ้นว่า “ฝ่าบาทอยากให้หม่อมฉันเป็นฮองเฮาหรือไม่?”
เซี่ยเหิงตอบโดยไม่ลังเล “เจิ้นอยาก แต่ข้ากลัวเจ้าไม่ยินดี”
ชาติที่แล้วเขายังไม่ยอมฝืนใจนาง ชาตินี้ยิ่งไม่มีทางบังคับนาง
หมิงซีเอนกายไปด้านหลังเล็กน้อย สบเข้ากับดวงตาลึกล้ำของเขา แล้วเห็นความกระวนกระวายและประหม่าในนั้นอย่างชัดเจน