วงแขนที่เซี่ยเหิงโอบนางกระชับแน่นขึ้น ราวกับปรารถนาจะหลอมร่างนางให้เป็นหนึ่งเดียวกับตน
หมิงซีของเขาคงไม่รู้ว่าตนหลงใหลนางเพียงใด และต้องการนางมากเพียงไหน
หมิงซีง่วงงุนจนศีรษะพิงไหล่เขา «องค์รัชทายาท หม่อมฉันอยากนอนแล้ว»
เซี่ยเหิงประคองนางกลับไปบนเตียงอย่างอ่อนโยน แล้วจุมพิตหน้าผากนางเบา ๆ «เจ้าหลับเถิด เปิ่นกงจะไปตักน้ำมาเช็ดตัวให้เจ้า»
หมิงซียิ้มจนดวงตาโค้ง «องค์รัชทายาทดีที่สุด»
เซี่ยเหิงลูบแก้มน้อย ๆ ของนาง ก่อนลุกขึ้น
ครั้นเขาถืออ่างน้ำอุ่นกลับมา เด็กสาวก็หลับไปแล้ว
เซี่ยเหิงไม่อยากรบกวนความฝันอันงดงามของนาง จึงขยับมืออย่างแผ่วเบาที่สุด ใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดมือทั้งสองข้างของนางอย่างประณีต แล้วทาครีมบำรุงมือให้นาง พลางนวดคลึงเบา ๆ
ครีมบำรุงมือมีกลิ่นบุปผาอันหอมละมุน ทว่าเซี่ยเหิงกลับเห็นว่ายังหอมสู้กลิ่นกายอันหอมกรุ่นของนางไม่ได้
เซี่ยเหิงก้มลงจุมพิตปลายนิ้วนาง คิ้วตาอันหล่อเหลาเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนและพึงพอใจ
มีเพียงยามอยู่ต่อหน้านางเท่านั้น เซี่ยเหิงจึงจะเผยความสง่างามผ่องใสประหนึ่งสายลมจันทร์กระจ่างเช่นในชาติก่อนออกมาได้บ้าง
……
ยามเช้าตรู่ เซี่ยเหิงตื่นขึ้นอย่างสดชื่นแจ่มใส เมื่อเห็นซีเอ๋อร์ยังหลับอยู่ จึงกำชับทิงรั่วกับคนอื่น ๆ ด้วยเสียงแผ่วเบาอย่าได้รบกวนนาง แล้วจึงออกจากเรือนฉงฮวาอย่างเงียบเชียบ
แม้วันนี้ไม่ต้องว่าราชการ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าองค์รัชทายาทจะมีเวลาว่าง
การปกครองราชวงศ์อันกว้างใหญ่ย่อมมาพร้อมกับกิจธุระที่จัดการไม่รู้จบ
ฮ่องเต้และองค์รัชทายาทกุมอำนาจดูแลภาพรวม หากไม่อยากถูกคนเบื้องล่างหลอกลวง ก็จำต้องตื่นตัวอยู่เสมอ ควบคุมอำนาจจากทุกฝ่ายให้อยู่บนกระดานหมากของตน