เซี่ยเหิงโอบนางไว้ ปลายคางลูบไล้กระหม่อมนางเบา ๆ “เจ้าอยากช่วยผู้ใดก็ช่วยผู้นั้น ไม่ต้องกังวลสิ่งใด ซีเอ๋อร์ จงจำไว้ว่าไม่ว่าเรื่องใด ข้าจะคอยรองรับให้เจ้า ขอเพียงเจ้าอย่าทำให้ตนเองต้องลำบากใจก็พอ”
หมิงซีจะบอกว่าไม่ซาบซึ้งใจย่อมเป็นเรื่องโกหก
ทว่าตัวตนที่แท้จริงของนางไม่มีวันเผยต่อหน้ารัชทายาท
บุรุษย่อมชอบและยอมรับภรรยาผู้อ่อนโยน เอาใจใส่ มิใช่นักการเมืองผู้ทะเยอทะยาน
หมิงซีเงยหน้า ดวงตางดงามมีละอองน้ำพร่าเลือน เสียงของนางแฝงความสับสนอย่างจริงใจอยู่เล็กน้อย “เหตุใดองค์รัชทายาทจึงดีกับหม่อมฉันเพียงนี้เพคะ?”
เซี่ยเหิงจุมพิตดวงตาของนางอย่างอ่อนโยน “เพราะซีเอ๋อร์คู่ควร”
สิ่งที่เขาทำยังเทียบไม่ได้แม้แต่หนึ่งในหมื่นของน้ำใจที่นางเคยมอบให้เขาในชาติก่อน
ทุกวันเซี่ยเหิงกังวลว่าตนจะทำได้ไม่ดีพอ จนทำให้นางไม่สบายใจแม้เพียงนิดเดียว
หมิงซีรู้สึกสับสนในใจ จึงเพียงเอนกายพิงอ้อมอกเขาอย่างเงียบงัน
เซี่ยเหิงลูบแก้มนาง ก่อนถามอย่างประหม่าเล็กน้อย “วันนี้ข้าทำให้เจ้าตกใจหรือไม่?”
หมิงซีเงยตาขึ้น “หา?”
เซี่ยเหิงกระแอมเบา ๆ “ตอนที่ข้าจัดการคนผู้นั้นน่ะ”
หมิงซีอดหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้ เขาไปเอาความคิดเช่นนี้มาจากที่ใด ถึงคิดว่านางจะเห็นเขาเป็นสุภาพบุรุษผู้สุขุมอ่อนโยน?
อีกอย่าง “องค์รัชทายาททรงลืมไปแล้วหรือเพคะว่าหม่อมฉันเกิดในตระกูลแม่ทัพ!”
นางเอียงศีรษะเล็กน้อย “เช่นนั้นเมื่อครู่หม่อมฉันเตะคนผู้นั้น องค์รัชทายาทจะทรงคิดว่าหม่อมฉันเป็นหญิงหยาบคายดุร้ายหรือไม่เพคะ?”
“ซีเอ๋อร์เตะได้ดีมาก”