หมิงซีครุ่นคิดหาทางรับมืออย่างหนัก
เซี่ยเหิงสัมผัสได้ถึงความกระวนกระวายของหญิงสาว จึงยื่นมือโอบนางเข้ามาในอ้อมแขน ตบแผ่นหลังเบา ๆ พลางเอ่ยอย่างรู้สึกผิดว่า
“เป็นข้าที่คิดไม่รอบคอบ ทำให้เจ้าตกใจแล้วใช่หรือไม่?”
เขาเพียงอยากค่อย ๆ เปิดเผยโลกของตนให้นางได้เห็น
หมิงซีส่ายหน้า น้ำเสียงอ่อนหวาน “มีองค์ชายอยู่ ข้าไม่กลัว เพียงแต่ข้ามาที่เช่นนี้เป็นครั้งแรก จึงยังไม่คุ้นชิน วันหน้าข้าติดตามองค์ชายมาบ่อย ๆ ก็พอแล้ว”
เซี่ยเหิงซึ่งกำลังจะพานางกลับ ใจพลันอ่อนยวบ เขาลูบแก้มน้อย ๆ ของนาง “ไม่ว่าจะอยู่ที่ใด ข้าจะปกป้องซีเอ๋อร์ เชื่อข้าได้หรือไม่?”
หมิงซีพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ข้าเชื่อองค์ชายเพียงผู้เดียว”
เซี่ยเหิงหัวเราะเบา ๆ ราวสายลมวสันต์พัดผ่านสิบลี้ ชวนให้ผู้คนเคลิบเคลิ้ม
เมื่อหยั่งเชิงจนรู้ว่าเขาไม่ได้คิดเล่นงานตน หมิงซีก็สงบใจลงทันที
เซี่ยเหิงเองก็เอ่ยถึงจุดประสงค์ที่พานางมาที่นี่ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ครานี้หมิงซีตกตะลึงจริง ๆ
“องค์ชายรองกล้าทำเรื่องบ้าบิ่นเช่นนี้ได้อย่างไร?”
ลักลอบสร้างอาวุธปืน ต่อให้ซ่อนอยู่ในหุบเขาลึก ก็ยังอยู่ชานเมืองหลวง!
แต่สถานที่ที่คนมองข้ามย่อมมีอันตราย ทว่าผลประโยชน์ที่ได้กลับมากกว่านัก
หากองค์รัชทายาทไม่รอบคอบเพียงพอ หมิงซีก็ไม่กล้าคิดเลยว่าหลังองค์ชายรองเติบโตมีอำนาจขึ้นมาแล้วจะเกิดผลลัพธ์เช่นไร
แววเย้ยหยันปรากฏขึ้นในดวงตาเซี่ยเหิง “บัลลังก์มีเพียงหนึ่งเดียว เพื่อให้ได้ครอบครอง ตั้งแต่โบราณมามีองค์ชายคนใดบ้างที่ไม่ทำทุกวิถีทาง?”
หมิงซีเงียบงัน เพียงกำมือเขาไว้แน่น