สิ้นคำ ไหล่ทั้งสองข้างของคุณชายเจ้าสำราญผู้อ้วนฉุพลันเคลื่อนผิดตำแหน่ง แขนทั้งสองห้อยตกลงข้างกายอย่างไร้เรี่ยวแรง
เขาเจ็บจนล้มลงกับพื้น “เจ้า... เจ้า... พวกเจ้ายังยืนโง่อยู่ทำไม ฆ่ามันให้ข้า ฆ่ามัน!”
แต่บรรดาสมุนเหล่านั้นต่างถูกความโหดเหี้ยมของเซี่ยเหิงทำให้หวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อไปแล้ว
ส่วนใหญ่ล้วนเป็นบุตรหลานตระกูลที่ไม่ได้สูงศักดิ์ ทั้งยังไร้ความสามารถ ย่อมไม่มีวาสนาได้เข้าเฝ้าองค์รัชทายาท
แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไร้สายตา
เซี่ยเหิงมีรูปโฉมงดงามเกินผู้ใด อีกทั้งยังแผ่แรงกดดันน่าหวาดหวั่นไปทั่วร่าง เพียงมองก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา
เมืองหลวงแห่งนี้ เพียงโยนก้อนอิฐไปสักก้อนก็อาจกระทบขุนนางหรือผู้สูงศักดิ์เข้าได้ ใครจะรู้ว่าบุรุษรูปงามผู้ดุดันตรงหน้าจะเป็นบุคคลสำคัญเพียงใด?
“พวกเจ้า!”
คุณชายเจ้าสำราญผู้อ้วนฉุทั้งเจ็บทั้งอับอาย ตะโกนใส่เซี่ยเหิงว่า “บิดาข้าเป็นผู้บัญชาการกองทัพค่ายทหารทั้งห้า พี่สาวข้าเป็นเหลียงเยวี่ยนแห่งตำหนักบูรพา ได้รับความโปรดปรานจากองค์รัชทายาทอย่างยิ่ง ข้าก็คือน้องเมียขององค์รัชทายาท เจ้ายังกล้าล่วงเกินข้าอีกหรือ! ตระกูลต่งไม่มีวันปล่อยเจ้าไป องค์รัชทายาทก็ไม่มีวันปล่อยเจ้าไปเช่นกัน”
อ๋องจิ้นซึ่งยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ ได้ยินแล้ว มุมปากแทบกระตุกจนเป็นตะคริว
ร้ายกาจนัก ตระกูลต่ง!
เป็นเพียงน้องชายของเหลียงเยวี่ยนผู้หนึ่ง กลับกล้าป่าวประกาศไปทั่วว่าตนเป็นน้องเมียขององค์รัชทายาท
ยังไม่พอ เขาถึงกับวางท่าอวดเบ่ง ก่อเรื่องรังแกผู้คนต่อหน้าองค์รัชทายาทตัวจริงเสียด้วย
สายตาที่อ๋องจิ้นมองคุณชายเจ้าสำราญผู้อ้วนฉุ บัดนี้แทบไม่ต่างจากมองคนตาย
เซี่ยเหิงเหลือบมองหมิงซีโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าดำคล้ำลงทันที
เขาเหยียบลงบนใบหน้าของคุณชายเจ้าสำราญผู้อ้วนฉุ หัวเราะด้วยความโกรธ “อย่างเจ้าน่ะหรือ คู่ควรด้วย?”
“หยุดมือ! ผู้ใดกล้าก่อเรื่องที่นี่!”
คนจากกองบัญชาการทหารม้าห้าเมืองบุกเข้ามา
เห็นได้ชัดว่ามีคนไปส่งข่าวแล้ว
ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นบุตรชายตระกูลต่ง พวกเขาไม่กล้าลงมือกับเซี่ยเหิง แต่หาคนมาหนุนหลังก็ยังพอทำได้