เมื่อเห็นนางหันมามอง เซี่ยเหิงก็เก็บสีเยาะเย้ยบนใบหน้าลง พลางสวมหน้ากากอ่อนโยนกลับคืน
ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อย เขาไม่อยากเอ่ยถ้อยคำเสียดแทงให้นางเข้าใจผิดว่าตนเป็นคนปากร้ายใจคอคับแคบ
นางไม่รู้ว่าชาติก่อนเหล่าคนโง่เขลาเหล่านี้ด่าทอนางเช่นไร
ปากหนึ่งพร่ำกล่าวถึงคุณธรรมจริยธรรม ทว่าพอหันหลังกลับกลับไม่แยกแยะถูกผิด ทั้งยังใช้ทุกวิถีทางโจมตีสตรีผู้บริสุทธิ์
ราวกับยิ่งด่าทอรุนแรงเท่าใด พวกเขาก็ยิ่งดูสูงส่งเปี่ยมคุณธรรมและเที่ยงตรงมากขึ้นเท่านั้น
เหตุใดไม่ลองคิดดูบ้างว่า ความรุ่งเรืองหรือเสื่อมถอยของราชวงศ์หนึ่งจะขึ้นอยู่กับสตรีงามผู้เป็นภัยต่อแผ่นดินอย่างที่พวกเขากล่าวอ้างได้อย่างไร
ความชั่วร้ายพลุ่งพล่านขึ้นในใจเซี่ยเหิง ชาติก่อนเขาให้ความสำคัญและปฏิบัติต่อบัณฑิตเหล่านี้อย่างมีเกียรติเพียงใด ชาตินี้ก็เกลียดชังและไม่อาจทนพวกเขาได้มากเพียงนั้น
“คุณหนูคิดอย่างไรกับคนชรากับหลานแห่งตระกูลหลิน?”
หมิงซีชะงักไปเล็กน้อย นิ่งเงียบครู่หนึ่ง ก่อนตอบเลี่ยงว่า “คุณชาย ข้าเล่านิทานเรื่องหนึ่งให้ฟังดีหรือไม่?”
“หืม?”
“ข้าเคยอ่านหนังสือนิทานเล่มหนึ่ง มีตอนหนึ่งกล่าวถึงชีวิตประจำวันของขุนนางสุจริตผู้ได้รับคำสรรเสริญจากผู้คน เนื้อความบรรยายไว้เช่นนี้”
“ใต้เท้าผู้นั้นซื่อตรงสุจริตยิ่ง ทุกวันหลังเสร็จงานราชการ ก็จะขโมยเวลาว่างครึ่งวันในเรือนเรียบง่ายของตน นั่งบนเก้าอี้วงไม้หวงฮวาหลี พลางประคองชาหลงจิ่งก่อนฤดูฝนไว้ในมือ ชื่นชมลายมือแท้ของหวังซีจือในคำนำหลานถิง แสงอาทิตย์ตกกระทบอาภรณ์จนเกิดประกายระยิบระยับ ดุจคลื่นทองคำ จี้หยกเนื้อขาวนวลที่เอวก็อ่อนโยนไร้ราคีไม่ต่างจากคุณธรรมของเจ้าตัว”
ไม้หวงฮวาหลี ชาบรรณาการจากราชสำนัก อาภรณ์หรูหราและจี้หยก ภาพวาดโบราณของล้ำค่า ทั้งหมดล้วนมีค่าควรเมืองหรือเป็นสมบัติล้ำค่าที่ประเมินมิได้
นี่มิใช่เรื่องแต่ง
แต่เป็นภาพสะท้อนความจริงของพรรคตงหลิน ซึ่งอ้างตนว่า “เรือนคับแคบแต่ใจซื่อตรง ปล่อยชายแขนเสื้อว่างเปล่า ยึดมั่นในคุณธรรมสูงส่ง”