"หยางหง เจ้าสัตว์เดรัจฉาน เจ้าคิดจะช่วงชิงแก่นกายหยาบของข้า"
"เจ้าสมควรตาย ไอ้คนไร้ค่าที่ถูกข้ากดหัวมาตลอด กล้าบังอาจมีความทะเยอทะยานถึงเพียงนี้ เจ้าไม่มีทางก้าวข้ามข้าได้หรอก"
หยางซวีกงจื่อมองไปยังชายหนุ่มอีกฟากฟ้าพลางเอ่ยเสียงกราดเกรี้ยว สีหน้าบ้าคลั่ง
หากไม่ใช่เพราะผู้ฝึกยุทธ์นับไม่ถ้วนในที่นั้นล้วนรู้ตัวตนของเขา และได้เห็นกับตาว่าชายผู้นี้ถูกเย่หานเล่นงานไปทีละก้าว คงได้คิดว่าชายคนนี้เป็นคนเสียสติสิ้นดีแน่
"หยางซวี เจ้าหุบปากเดี๋ยวนี้!"
ชายหนุ่มที่ยืนอยู่กลางเวหาเอ่ยเสียงเย็น "ในแดนศักดิ์สิทธิ์ เจ้าก็ชอบออกคำสั่งวุ่นวายไม่เคารพกฎเกณฑ์ ออกมาแล้วก็ยังทำให้แดนศักดิ์สิทธิ์เสื่อมเสียชื่ออีก ไปหาเรื่องคนที่ไม่ควรหา ถูกทำลายก็สมควรแล้ว"
กล่าวพลาง ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าหยางหงหันมามองทางนี้ "ไม่ทราบว่าท่านคิดเห็นอย่างไร สิ่งใดที่ต้องการ เชิญกล่าวมาได้หมด แน่นอนว่าแก่นกายหยาบนั่นเป็นของรางวัลของท่าน หากท่านไม่ต้องการลงมือ ก็ไม่มีปัญหาอะไร"
"บอกราคามาเถิด"
เย่หานมองชายผู้นี้ด้วยความสนใจ
ดูแล้วสองคนนี้ไม่น่าจะแสดงละครตบตากัน?
แต่จะเป็นการแสดงหรือไม่ สำหรับเย่หานก็ไร้ความหมาย ทั้งยังไม่แยแสด้วย
"อาวุธกึ่งระดับเทพสามชิ้น พร้อมด้วยเทวะระดับจ้าวหนึ่งชนิด เป็นอย่างไร"
หยางหงเอ่ยขึ้น
"ไม่พอ!"
เย่หานกล่าวเพียงสองคำ
หยางหงสีหน้าไม่เปลี่ยน "อาวุธกึ่งระดับเทพหกชิ้น พร้อมด้วยเทวะระดับจ้าวหนึ่งชนิด?"
"อาวุธกึ่งระดับเทพสิบชิ้น เทวะระดับจ้าว สองชนิด"