"ข้าต้องการทำอะไร เจ้าก็คงรู้ดี?"
แววตาของเย่หานเย็นชาและเด็ดขาด
ในขณะเดียวกัน เมื่อเห็นภาพนี้ นอกสนามรบกลางฟ้าพลันปรากฏร่างสามร่าง
สาม ราชันยุทธ์!
รอบร่างแต่ละคนมีกฎวิถีราชันพันเกี่ยว ระเบิดอำนาจราชันยุทธ์น่าสะพรึงกลัวสุดจะกล่าว
"เจ้ากล้า?"
"ปล่อยเขา ศึกระหว่างเรากับเก้าหยางแดนศักดิ์สิทธิ์จะระงับไว้ชั่วคราว"
"ป้ายแดนสวรรค์ เจ้าเอาไปได้"
ราชันยุทธ์ทั้งสามเอ่ยขึ้นแทบพร้อมกัน จ้องมองเย่หานเขม็ง
ผ่านฟ้าชั้นหนึ่ง รัศมีสามสายที่สะกดวิญญาณ แฝงนัยคุกคามล็อกเป้าเย่หาน
หากที่นี่มิใช่สนามรบบัญชีสวรรค์ มีหลิวฉิงชางผู้ตัดสินสนามรบนั่งปราบปรามอยู่ เกรงว่าพวกเขาคงไม่เสียดายทุ่มทุกทางเพื่อกำจัดเย่หานสิ้นซากไปนานแล้ว
ฟ้าดินและกาลอวกาศ ตกอยู่ในความเงียบงัน
ผู้ชมมากมายที่แต่เดิมอึกทึก ต่างกลั้นหายใจ จ้องมองคนทั้งคู่บนบันไดสวรรค์เขม็ง
นี่เย่หานคิดจะทำอะไร?
เขาคงไม่สังหารหยางซวีกงจื่อจริง ๆ กระมัง?
สังหารศิษย์ของเก้าหยางแดนศักดิ์สิทธิ์ชุดก่อนหน้านั้นก็ว่ายากแล้ว ถึงศิษย์พวกนั้นจะออกมาจากแดนศักดิ์สิทธิ์เช่นกัน แต่ในเก้าหยางแดนศักดิ์สิทธิ์เกรงว่าคงเป็นเพียงตัวประกอบอยู่ก้นบึ้ง นอกจากจะเติบใหญ่ในวันหน้า มิเช่นนั้นก็เป็นเพียงตัวละครคอยรับใช้ผู้อื่น
ทว่าผู้เยาว์หยางซวีกงจื่อหาใช่คนธรรมดา นี่คืออัจฉริยะตัวจริง หนึ่งในภูตพรายอัปลักษณ์แกร่งกล้าที่สุดในหมู่คนรุ่นเดียวกันของแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งมวล บุคคลล้ำเลิศที่มีโอกาสเข้าสู่แดนสวรรค์
ดูเพียงที่เขาสามารถฝึกกายยุทธ์เก้าหยินเก้าหยางได้ถึงขั้นบรรลุสมบูรณ์ ผู้มีพรสวรรค์เช่นนี้ก็หายากยิ่ง เก้าหยางแดนศักดิ์สิทธิ์ก็เสียดายที่จะให้อัจฉริยะเช่นนี้ร่วงหล่นไป